ఓయ్...ఓయ్....అంటూ క్యాజువల్ గా పిలిచెరో...

ఈ రోజు కొన్ని ఘనకార్యాలు చేశాను నేను....మొదటిది ఈ రోజు ఆఫీసుకి సెలవు పెట్టడం.
"వాట్ ఆర్.కే (నన్ను అలానే పిలుస్తారు ఆఫీసు లో), వై డూ యు వాంట్ లీవ్.... ప్రతిసారి లీవ్ అడుగుతావేంటి.." మండిపడ్డాడు మా మేనేజర్ నేను లీవ్ అడిగిన వెంటనే...అమ్మతోడు రెండు నెలల నుంచి ఒక్క లీవ్ కూడా తీసుకోలేదు...వాడంతే, అలాగే అంటాడు.. ఆరునెలల తరవాత లీవ్ అడిగినా, నిన్నే తీసుకున్నావ్ కదా అన్నట్లు మాట్లాడుతాడు...
"అది కాదండీ...ఫ్రెండ్ పెళ్లి ఉంది..వెళ్ళకపోతే ఫీల్ అవుతాడు.."
"ఆహా...సరే ఇలా కూర్చో...ప్రాజెక్ట్ లో నీ పెర్ఫార్మన్స్ గురుంచి... పెండింగ్ టాస్క్ గురుంచి మాట్లాడదాం.." అంతే ఓ అరగంట చావగొట్టాడు...ఒక్క లీవ్ అడిగిన పాపానికి ఇలా వేయించుకు తింటావా..ఒరేయ్ దొరక్కపోవురా నాకు..కసికసిగా తిట్టుకున్నా.."వాట్ డిడ్ యు సే.."అన్నాడు అనుమానంగా....నీ పిండాకూడు...నీ శార్ధం...బొంగు బోషానం..."అబ్బే ఏం లేదు ...ప్రాజెక్ట్ మీద మీకెంత శ్రద్ధ." అనుకుంటున్నా అంతే... "పొగడ్తలు కాదు పని కావాలి నాకు...సరే వెళ్ళు..." ..మొత్తానికి లీవ్ ఇచ్చాడు...

అసలు లీవ్ ఎందుకు పెట్టానో నాకే తెలీదు...ఏంటో అపుడపుడు అలా లీవ్ పెట్టాలనిపిస్తుంది అంతే...మరుసటి రోజు పదకొండుకి లేచా...ప్రతిరోజు తొమ్మిది కల్లా "కౌసల్యా సుప్రజా రామా..పూర్వ సంధ్యా.." అనుకుంటూ నా సెల్ ఫోన్ అలారం కొట్టగానే సెల్ ఫోన్ లోఅలారం పెట్టినవాడిని..అసలు అలారం అనే కాన్సెప్ట్ ని కనుక్కున్న వాడిని సంస్కృతం లో తిట్టుకుంటూ...దాన్ని స్నూజ్ చేస్తూ తొమ్మిదీ ఇరవై కి లేచే వాడిని...ఈ రోజు అలారం గోల లేకుండా హాయిగా నిద్రించా...నిద్రలో ఉన్నసుఖాన్ని పూర్తిగా ఆస్వాదిస్తాను నేను... బహుశా ప్రొద్దున తొమ్మిది ఇంటికి అలారం పెట్టుకునే గొప్ప డిస్సిప్లిన్ కలిగిన అబ్బాయిని నేనే అనుకుంటా...పన్నెండుకి బ్రష్ చేశా... అబ్బో ఇలాంటి మంచి అలవాట్లు చాల ఉన్నాయిలెండి...ఆ తర్వాత లాప్ టాప్ ఓపెన్ చేసి...మెయిల్స్ ...చాటింగ్ (ఒక్క అమ్మాయికూడా ఆన్ లైన్ లో లేదు ఈ రోజు ... :( ...) ఇంక బోర్ కొట్టి మ్యూజిక్ ఆన్ చేశా

"నూట డెబ్భై ఆరు బీచ్ హౌస్ లో ప్రేమ దేవతా....
ఎల్లో చుడిదార్ వైట్ చున్నితో దోచే నా ఎదా
ఓయ్..ఓయ్...అంటూ క్యాజువల్ గా పిలిచెరో
ఓయ్...ఓయ్..ట్వంటీ సార్లు కల్లో కలిసేరో...
ఓయ్...ఓయ్...యంటి గుండె నిండా నిలిచెరో...
లవ్ అట్ ఫస్ట్ సైట్...." అంటూ సాగిందా పాట.....

అంతే అలా తెలిపోయాను ఆ పాటలో...తెగ నచ్చేసింది ఆ ఓయ్ పాట..ఎప్పుడూ అంత శ్రద్దగా వినలేదు ఆ పాటని...ఒక పాట నచ్చితే ఇక ఆ సినిమా చూడాల్సిందే... అంతే టైం చూసాను...ఒకటి అయింది...నెట్ ఓపెన్ చూసి ఏ థియేటర్ లో ఓయ్ సినిమా ఆడుతుందో చూశా...కేసినో థియేటర్లో చెన్నై లో తెలుగు సినిమాలు కంటిన్యువస్ గా ఆడేది రెండు థియేటర్లలో మాత్రమే...ఒకటి జయప్రద..ఇంకోటి కేసినో...ఈ మద్య జయప్రద గారు టాక్స్ కట్టలేదని ఆవిడగారి థియేటర్ ని మూసేసారు..ఇక మాకు మిగిలింది కేసినో మాత్రమే...అదొక తొక్కలో థియేటర్..దానికంటే మా గుంటూరు లో నాజ్ థియేటర్ సూపర్ ఉంటుంది....ఏం చేస్తాం తప్పదు మరి...కేసినోలో మటినీ షో మూడున్నరకి...వెళ్ళడానికే గంట పడుతుంది, టికెట్లు అందుతాయో లేదో అనుకోని గబగబా స్నానం చేసి..రెడీ అయ్యి బైల్దేరాను...అప్పుడు గుర్తొచ్చింది ప్రొద్దుటి నుంచి ఏమీ తినలేదని..ఆ విషయం గుర్తురాగానే వెంటనే ఆకలి వేసింది...ఏం చేస్తాం జీవితం...సర్లే టికెట్లు తీసుకున్నాక టైం ఉంటుందిగా తినోచ్చులే అనుకొన్నాను..థియేటర్ కి వచ్చి టికెట్ తీసుకున్నాను...

టైం మూడు అయింది, అరగంటలో తినేసి రావచ్చులే అనుకోని బైటకి వచ్చి ఒక రెస్టారెంట్లో కూర్చున్నాను..సీట్ నెంబర్ ఎంత ఇచ్చాడో చూసుకుందాం అని పర్సు తీసి అందులో ఉన్నటికెట్ తీసా...దెబ్బకి దిమ్మ తిరిగి మైండ్ బ్లాక్ అయ్యింది...కారణం టికెట్ ఉంది కానీ డబ్బులు లేవు...అయిదు వందలు కదా నేను వాడికి ఇచ్చింది టికెట్ కోసం...అంతే పైనుంచి కిందదాకా ఒక షాక్ తగిలింది...సో వాడు నాకు తిరిగి చిల్లర ఇవ్వలేదు...టికెట్ యాభై రూపాయలు...నాలుగు వందల యాభై బొక్కేనా??, నా మైండ్ వేసిన ప్రశ్నని నేను ఇంకా జీర్ణించుకోలేదు..."సర్ ఆర్డర్ సర్.." బెరేర్ వచ్చాడు.."ఆ...మీ రెస్టారంట్లో కార్డు తీసుకుంటారా?" అడిగాను నేను..."సారీ సర్...ఓన్లీ కాష్.." అన్నాడు వాడు.."ఓహ్!! అలాగా...ఐ విల్ బీ బ్యాక్." అని చెప్పి అక్కడ నుంచి బైటకి వచ్చా..."ఒరేయ్ మెంటల్...కౌంటర్ వాడిని వెళ్లి అడుగు ఇలా చేంజ్ ఇవ్వలేదు అని.." మొట్టికాయి వేసింది నా మనసు...వెంటనే కౌంటర్ దెగ్గరికి పరిగెట్టాను..ఇవ్వడని తొంభై తొమ్మిది శాతం తెలుసు...కానీ ఆ ఒక్క శాతం మిస్ అవ్వకూడదు అని...నేను అడగ్గానే వాడు ముఖం అదోలా పెట్టాడు 'ఏ ఊరు మనది?' అనే లెవెల్లో...ఇక నేను అక్కడ నుంచి వచ్చేశా...పది నిముషాల్లో షో మొదులవుతుంది...ఒక వైపు ఆకలి...దేగ్గర్లో ఏదన్న ఏటిఎం ఉందేమో అని చూశా...ఏమీ కనిపించలేదు...సర్లే సినిమాలో పడితే ఆకలి గుర్తుండదులే అని కేవ్ కేవ్ మని కేకలు వేస్తున్న ఆకలి పెగులకి సర్దిచేప్పా...

"సెలెబ్రేషన్.. అది చేసుకోడానికి ఒక్కొక్కళ్ళకి ఒక్కో రీజన్...అందరు జరుపునే కామన్ సెలేబ్రషన్ న్యూ ఇయర్..న్యూ ఇయర్ సెలేబ్రషన్ అంటే నాకు చాలా ఇష్టం...ఎందుకంటే ఆ రోజు నా బర్త్ డే కాబట్టి...కానీ లాస్ట్ ఇయర్ నుంచి జరుపుకోడం మానేసాను..." అంటూ హీరో సిద్దార్థ్ అలా ఫ్లాష్ బ్యాక్ లోకి వెళ్ళడంతో ఓయ్ సినిమా మొదలవుతుంది....ఫస్ట్ హాఫ్ పర్లేదు అనిపించింది...అంటే యాభై రూపాయలకి ఆ సినీవినోదం బాగానే ఉండేది...కానీ అయిదువందలు బొక్కేట్టుకున్నాంగా అంచానాలు పెరిగాయి..కాని ఓయ్ సినిమా కోసం అయిదువందలు ఎవడు పెట్టి ఉండడెమో...నేను తప్ప...అంటే పెట్టేలా ఆ దేవుడు శాసించాడు... ఈ కిషెన్ పాటించాడు...ఆ కౌంటర్ వాడు పండగ చేసుకున్నాడు..

ఇంటర్వెల్లో నా ఆకలి పేగులు మళ్ళి నిద్ర లేచి గోల చెయ్యడం స్టార్ట్ చేసాయి... థియేటర్ లో క్రెడిట్ కార్డు ఎవడు తీసుకుంటాడు నా బొంద..అయినా అడిగాను...వాడు విచిత్రం గా చూశాడు....సినిమా కి వెళ్తే ఇంటర్వెల్ లో మినిమం ఒక చేతిలో ఒక కూల్ డ్రింక్, ఇంకో చేతిలో చిప్స్ లేక పఫ్ ప్యాకెట్ లేనిదే సెకండ్ హాఫ్ చూసినట్లు ఉండదే...చా తొక్కలో జీవితం...నాకు ఎప్పడు ఫ్రస్ట్రేషన్ వచ్చినా నా నోటితో నా జీవితం బలవుతుంది...చదివారుగా నా ఇంటర్మీడియట్ సంగతులు...ఇప్పుడు సెకండ్ హాఫ్ అసలు ఎలా చూడలబ్బా...చిరాకు వేసింది...చా అయినా అంత మతిమరుపు ఏంటో నాకు...ఏ జన్మలోనో ఆ కౌంటర్ జీవికి ఈ మతిమరుపు జీవి బాకీ అనుకుంటా...అందరు కూల్ డ్రింకులు, పుఫ్ లు, పాప్ కార్న్ లు తెగ కొనుక్కొని వెళ్తున్నారు...అవన్నీ చూసే నా ఆకలి పేగులు బ్రేక్ డాన్స్ చెయ్యడం మొదలుపెట్టాయి...పాపం ప్రొద్దుటి నుంచి వాటి సంగతి చూడలేదు మరి..అవి ఎలా తట్టుకుంటాయి..జాలి వేసింది నాకు వాటి మీద ...చురుగ్గా పనిచెయ్యడం మొదలు పెట్టింది నా బుర్ర సడన్ గా.... తళుక్కున మైండ్ లో ఒక మెరుపు మెరిసింది...

వెంటనే పర్సు తీసాను...అందులో ఒక చిన్న జిప్ హోల్దర్ ఉంటుంది..అది తెరిచాను...కళ్ళు జిల్ జిల్ జిగేల్ మన్నాయి...అవును అందులో యాభై రూపాయలు ఉన్నాయి మరి...నిన్న రాత్రి డిన్నర్ బిల్ పే చేసాక వాడిచ్చిన యాభై చేంజ్ ఎందుకో వెరైటిగా ఈ జిప్ హోల్దేర్ లో పెట్టాను...ఇప్పుడు అర్థం అయింది అపుడు అలా ఎందుకు పెట్టానో...కొన్ని కొన్ని సార్లు మనం కొన్ని పనులు వెరైటి గా చేస్తుంటాం...ఎందుకో మనక్కూడా తెలీదు...బహుసా అవి ఇలాంటి అత్యవసర స్థితిలో ఉపయోగపడ్డానికేమో....నా రీజనింగ్ మరియు అనలిటికల్ అబిలిటీకి నాకే ముచ్చటేసింది...అపుడు నాకు కనిపించిన యాభై రూపాయలే నాకు అయిదువందల కంటే ఎక్కువ అనిపించాయి...అప్పుడు నాకు ఇంకో విషయం అర్థమైంది...డబ్బుకి విలువ ఒక అంకె పక్కన ఎన్ని సున్నాలు తోడైతే అంత పెరిగినట్లు కాదని...ఆ డబ్బు ఒక మనిషికి ఎంత గొప్ప అత్యవసర పరిస్థితిలో ఉపయోగపడితే దానికి అంత విలువ అని...అయ్యబాబోయ్, ఇలాంటి టైం లో బిచ్చ గాడికి బిర్యాని పొట్లం దొరికినట్లు నాకు యాభై దొరికేసరికి నా అనలిటికల్ పవర్ కి వెయ్యి మెగావాట్లు అందాయిగా...ఎన్నెని విషయాలు తెల్సిపోతున్నాయో...అమ్మో సెకండ్ హాఫ్ టైం అయింది అనుకోని వెండర్ దెగ్గరికి వెళ్లి ఒక ఫాంటా పెట్ బాటిల్...రెండు ఎగ్ పఫ్ లు కొనుక్కొని లోపలి వెళ్ళా...

అపుడే సినిమా స్టార్ట్ అయింది, పాపం హీరోయిన్కి కాన్సర్ ఉందని తెల్సి హీరో ఫేస్ జీరో వాల్ట్ బల్బు అయింది...ఇక అక్కడి నుంచి హీరోయిన్ కోరికలు తీర్చడానికి నానా కష్టాలు పడతాడు మన హీరో...అమ్మో ఇన్ని వెరైటీ కోరికలు ఉన్న అమ్మాయిని నేను ఖచ్చితంగా లవ్ చెయ్యను...ఎందుకంటే నాకు మహా బద్ధకం, నా చిన్ని చిన్ని కోరికలే ఇంకా నేను తీర్చుకోలేదు, ఇంకా దాని కోరికలు ఎక్కడ తీర్చను...రివర్స్ గా నా కోరికలు తీర్చే అమ్మాయి దొరికితే బాగుండేమో..."దేవుడా...ఒ మంచి దేవుడా...నువ్ నాకు యాభై రూపాయలు దొరికేలా చేసావ్..తద్వారా ఒ కూల్ డ్రింక్ ఇచ్చావ్...రెండు పుఫ్ లు కూడా ఇచ్చావ్ అలాగే ఇంకో చేత్తో ఓ మంచి గర్ల్ ఫ్రెండ్ ని ఇవ్వు...నాకు ఏది కావాలంటే అది కొనిపెట్టేలా...నా ఫోన్ బిల్లులు అన్ని తన బిల్లులుగా తలచి అన్ని క్లియర్ చేసేలా...తన క్రెడిట్ కార్డ్ నా బర్త్ డే కి గిఫ్ట్ గా ఇచ్చేలా(బిల్ మాత్రం తన అడ్రస్ కే వచ్చేలా)....ఆ విధంగా నాకు గర్ల్ ఫ్రెండ్ ని ఇస్తావని కోరుకుంటాను....నువ్ ఇస్తావ్...నాకు తెలుసు...ఎందుకంటే యు ఆర్ బెసికల్లీ వెరీ గుడ్ గాడ్.." అని వెంకి లెవెల్ లో దేవుడికి చిన్న ప్రార్ధన చేసుకున్నా...సినిమా చివర్లో కొంచెం బాధేసింది...పాపం షామిలి చనిపోతుంది...చనిపోయేప్పుడు హీరో మీద తనకి ఎంత ప్రేమ ఉందొ చూపిస్తుంది..చివర్లో ఐ లవ్ యు అంటుంది...అపుడు నేను కూడా కొంచెం ఫీల్ అయ్యాను...అక్కడ కొంచెం ఆ సెంటిమెంట్ నచ్చింది...మొత్తానికి మూవీ అయిపొయింది బైటకి వచ్చేశా...



"ఓయ్ ...ఓయ్...నిన్నే..."

ఏంటబ్బా హీరోయిన్ వాయిస్లా ఉంది అని వెనక్కి తిరిగి చూశా...

ఎవరూ లేరు...అంత నీ భ్రమా...బ్రాందీ...విస్కీ...అంతే..అని చెప్పింది నా మనసు...

"ఓయ్ ఓయ్ ..అంటూ క్యాజువల్ గా పిలిచేరో...

ఓయ్ ఓయ్ ..కల్లో ట్వంటీ సార్లు కలిసేరో...." ...

ఊహలు నిజమైన వేళ....

ఊహలు నిజమైన వేళ....ఆ వేళ కలిగే సంతోషం దేనితో పోల్చినా సరితూగదేమో....ఏదైనాకానీ, ఆ సంబరం అంబరాన్నితాకి తీరుతుంది...మనసుకి రెక్కలు వచ్చి గాలిలో హాయిగా విహారయాత్రలు చేస్తుంది....చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం అంతా కొత్తగా ఆవిష్కరించిన రంగుల లోకంలా అబ్బురపరుస్తుంది...పరిమళాలు వెదజల్లే కుసుమ వసంతమేమోనని అనిపిస్తుంది. ఈ ప్రపంచాన్నే జయించిన మెరుపు మీ నయనాలంకారం అవుతుంది..చిరు దరహాస మందారాల మధురిమలు మీ మోమున విరబూస్తాయి....కాదంటారా??

చిన్నప్పుడు ఎన్నేన్నోకలలు కనేవాడిని, వాటిల్లో ముఖ్యమైన కల క్లాసు లో మొదటి రాంక్ సాధించాలని...నేను ఆరవ తరగతికి వచ్చేసరికి ఆ కల కాస్తా బలీయమైన కోరికగా మారింది... ఆరవ తరగతి వార్షిక పరీక్షల్లో ఎలాగైనా మొదటి రాంక్ సాధించాలి అని వినాయకుడు గుడికి వెళ్లి దండంపెట్టుకున్నా.. మా ఇంటి దెగ్గరే ఉండేది వినాయకుడి గుడి..రోజూ స్కూల్ నుంచి వచ్చాక స్నానం చేసి గుడికి వెళ్ళేవాడిని...ఇలా నేను రోజూ రావడం పూజారి గమనించి "బాబూ..రోజూ చూస్తున్నాను నిన్ను గుడిలో...అంతలా ఏం కోరుకున్నావ్ నాయనా?" అంటూ దీర్ఘం తీసాడు.."స్కూల్ లో ఫస్ట్ రాంక్ రావాలని.." ఒక్క ముక్కలో చెప్పి దేవునితో నా మొక్కుల పనిలో ఉండగా, ఆయనే మళ్లీ "మంచిది ..కానీ రోజూ ఇలా గుడికి వచ్చి ఇంతింత సేపు వంగి వంగి దండాలు పెట్టక్కర్లేదు నాయనా...ఓ సారి దర్శించి ఆయన దీవెనలు స్వీకరించి తరువాత సమయమంతా నీ లక్ష్య సాధనకై వినియోగించాలి నాయనా..కృషితో ఫలితం నాస్తి దుర్భిక్షం..అర్థమైందా?" అన్నాడు నా తల నిమిరి...నిజంగా గుడి, దండాలు తప్ప ఏం అర్థం కాలేదు..కానీ నా మీద ఏదో సెటైర్ వేశాడు అని అర్థమైంది..ఏం మాట్లాడకుండా ఇంటికి వచ్చేసా....మరుసటి రోజు స్కూల్ నుంచి వచ్చాక గుడికి వెళ్లలేదు...అంటే ఆ గుడికి వెళ్లలేదు, కొంచెం దూరం అయినా పర్లేదు అని శివాలయం కి వెళ్ళా...."స్వామీ మీ అబ్బాయిని కొంచెం నా మీద దయ చూసేలా చూడు స్వామి... ఆ గుడిలో పూజారి కొంచెం ఎక్కువ చేస్తున్నాడు స్వామి అందుకే ఇక్కడికి వచ్చా, మీ అబ్బాయిని ఏమనుకోవద్దని చెప్పు స్వామి"..దండాలు పెట్టుకోవడం అయ్యాక ఇంటికి దయచేసా...మధ్య వార్షిక పరీక్షల్లో నాకు ఆరవ రాంక్ వచ్చింది...దేవుడి మీద కోపంతో ఒక నెల గుడికి వెళ్లలేదు...నిదానంగా వార్షిక పరీక్షలు కూడా దెగ్గర అవడంతో టెన్షన్ స్టార్ట్ అయింది...తప్పదు ఎలాగైనా మొదటి రాంక్ తెచ్చుకోవాలి..తెగ చదివెయ్యడం స్టార్ట్ చేశా..ఏడింటి దాక లేవని నేను నాలుగుకే లేచి చదివా, మళ్లీ అయిదు కల్లా పడుకొనే వాడిని అది వేరే విషయం...

పరీక్షలు ఓ పది రోజులు ఉన్నాయనగా, మా క్లాసు లో వైష్ణవి అనే అమ్మాయి స్కూల్ అయిపోయాకా ఎవరూ చూడకుండా ఆఫీసు రూంలోకి వెళ్లి క్వస్చెన్ పేపర్స్ దొంగలించడం నా కంట పడింది..అంతే బెదిరించా..ఆ అమ్మాయి ఏడ్చింది.."అమ్మనీ..నా కంటే ప్రతి సారీ ఓ రాంక్ ముందు తెచ్చుకుంటున్నావ్ ఎలాగబ్బా అనుకున్నా...ఇలాగా మహాతల్లి.." అన్నాను ..అంతే ఆ అమ్మాయి ఏడవడం ఆపేసి "నువ్వు ఎవరికైనా చెప్పావంటే...ఈ రోజు రాత్రి మా నాన్న పొలానికి కొట్టే నోవాక్రోన్ నా నోట్లో కొట్టుకుంటా..అంతే కాదు నీ పేరు రాస్తా ఓ కాగితంలో నువ్వే కారణం అని" సీరియస్ గా చెప్పింది..అమ్మాయిల అమ్ములపొదిలో ఆయుధాలు.. కుదిరితే ఏడుపు కుదరకపోతే బెదిరింపు...ఒక్కోటిగా ఉపయోగించింది..నాకు భయం వేసింది.. ఇదేదో శాంతియుతంగా తేల్చుకోవాల్సిన విషయం అనుకోని ఓ క్షణం అలోచించి "సరే ఎవరికీ చెప్పనులే గాని.. కొస్చెన్ పేపర్స్ తీసుకొని త్వరగా వచ్చేయి...నేను కూడా కొస్చెన్స్ కాపీ చేసుకుంటా" అన్నాను.."ఛా...మరెందుకు అంత బిల్డ్-అప్ ఇచ్చావ్.."అంది వంకర మూతి ఇంకాస్త వంకరగా తిప్పుతూ.."సర్లే అవన్నీ ఎందుకు ...తొందరగా తీసుకొచ్చేయ్ అన్నీ" అన్నాను కంగారుగా.."అన్నీ కాదు..సోషల్, సైన్సు, హిందీ మాత్రమే.." అంది.."అదేంటి మిగతావి.." అన్నాను .."మిగతావి నేను బాగా స్కోరు చెయ్యగలను.." అంది కావాల్సిన పేపర్స్ జాగ్రతగా మడుచుకుంటూ.."ఒసినీ...చేసేదే చెత్త పని..అందులో కూడా నిజాయితీ నా " అనుకోని "నాకు మాథ్స్ కష్టం...అదొక్కటి తీసుకురా" అన్నాను..."పోయి తెచ్చుకో.." అంది బైటకి వస్తూ...మనకి అంత సీన్ ఎక్కడుంది...దొరికినవే చాల్లే అనుకోని నేను కూడా వచ్చేసాను...కొస్చెన్స్ కాపీ చేసుకొని ఇంట్లో రోజూ వాటిని తెగ రుబ్బడం ప్రారంభించాను...

వార్షిక పరీక్షలు బాగా వ్రాసాను...ఎందుకు రాయను? పేపర్స్ ముందే తెలిస్పోయాయిగా...ప్రొగ్రెస్స్ రిపోర్ట్ ఇచ్చే రోజు ఇంతకముందు లాగా ఆత్రుత లేదు.. నాకు నాలుగవ రాంక్ వచ్చింది...ఎందుకో పెద్దగా బాధగా అనిపించలేదు...ఇంటికి వచ్చేప్పుడు చాలా సేపు ఆలోచించా...ఎందుకు నాకు చీమ కుట్టినట్లు అయినా లేదు అని...సమాధానం దొరకలేదు...కనీసం అనుకున్నది సాధించలేకపోయాను అన్న బాధ కూడా లేదేంటి??, ఇందుకేనా అంతగా మొదటి రాంక్ కోసం తపన పడింది, రోజూ గుళ్ళ చుట్టూ తిరిగింది....ఇందుకేనా ఎప్పుడూ చెయ్యనిది కొస్చెన్ పేపర్స్ ముందుగానే తెల్సుకొని మరీ పరీక్ష రాసింది...అంతే అక్కడ కొట్టింది నాకు దెబ్బ...అంతా ముందే తెల్సిపోయినందు వల్లనా నాకు రాంక్ మీద ఆసక్తి పోయింది??...నాలో అంతర్మధనం మొదలైంది... అపుడు గుర్తోచింది నాకు చిన్నప్పుడు జరిగిన ఓ సంగతి...ఓ సారి నేను మా ఫ్రెండ్ ఇద్దరం క్యారం బోర్డు ఆడుతున్నాం..ఇద్దరం పోటాపోటీగా ఆడినా, చివరికి నేనే గెలిచాను...అపుడు ఎంత ఆనందం వేసిందంటే ఎగిరి గంతేయ్యలనిపించింది...ఇంకోసారి ఇలా ఆడినపుడు నేను ఓడిపోయే స్థితిలో ఉన్నాను..ఓడిపోవడం ఇష్టం లేక తొండి ఆట ఆడాను...అయినా నేను గెలవలేదు...వాడే గెలిచాడు...నాకు కొంచెం కూడా బాధ కలగలేదు...అదే నాకు ఆశ్చర్యం కలిగించింది...మాములుగా అయితే ఓడిపోయినందుకు బాగా ఏడుపు వచ్చేది..అప్పుడు అలా జరగలేదు..నిజాయితీగా ఆడి ఓడిపోయుంటే ఆ దుఖం కలిగేదేమో....అదే ఇప్పుడు నాకు జరుగుతుంది అనిపించింది..నిజాయతీగా పరీక్షలు రాసుంటే, అనుకున్నది సాధించలేకపోయినందుకు కనీసం బాధ అయిందా మిగులుతుంది...ఆ బాధ మరోసారి విజయానికి కారణం అవ్వోచు...ఇప్పుడు ఆ బాధ కూడా లేదు...అసలు నేను అనుకున్నది సాధించగాలనా?...జవాబు దొరకలేదు నాకు..

"పర్లేదు..ఇంప్రూవ్ అయ్యావు రా.." అన్నాడు నాన్న ప్రోగ్రెస్ రిపోర్ట్ మీద సంతకం పెడుతూ..మమూలుగా అయితే ఆ మాట నాకు కొండంత ఆత్మ విశ్వాసం కలిగించేది...మరోసారి నాన్న దెగ్గర శభాష్ అనిపించుకోనేందుకు అయినా బాగా కష్టపదేవాడినేమో..ఇప్పుడు నాన్నమాట నా మీద ఏ ప్రభావం చూపలేదు...కాదు, ఆ మాటకి ఉన్న విలువని పొందే అర్హత కోల్పోయాను...స్కూల్ నుండి ఇంటికి వస్తుంటే దారిలో వినాయకుడి గుడి పూజారి కనబడి "ఏం నాయన బొత్తిగా గుడి వైపు రావడమే మనేసావ్...శ్రద్దగా చదువుకుంటున్నావ్ అనమాట...విజయోస్తు...ఆరింటికి గుడికి రా దేవునికి నైవేద్యం పెడుతున్న...సరేనా నాయనా" అన్నాడు...నేను తలాడించి ఇంటికి వెళ్ళిపోయాను...ఎందుకో నా అంతరాత్మకి నేను దోషిలా కనిపిస్తున్నాను..గుడికి వెళ్ళాలని బైల్దేరి సగం దూరం వెళ్ళాక వెళ్ళాలనిపించలేదు..అమ్మ ఓ సారి అంది "మనం చేసే ప్రతి పని మంచిదో కాదో మన అంతరాత్మ మనకి చెప్తుంది...అదే దేవుడు...మనం ఎవరికీ భయపడకూడదు మన అంతరాత్మకు తప్ప...అంటే ఆ దేవుడికి తప్ప "..ఆ మాటలు గుర్తోచాక ఒక్క అడుగు కూడా వెయ్యలేకపోయాను...తప్పు చేశాను..అంతరాత్మని ఎదురుకోలేను...అందుకే వెనక్కి తిరిగి వెళ్ళిపోయాను...ఓ రోజు అమ్మ పేపర్ చూపించి నాకు అక్కడున్న ఓ కాలమ్ చదవమంది..అది ఆ ఏడు పదవి తరగతి టాపర్ గా నిలిచిన అబ్బాయి ఇంటర్వ్యూ...చదివాను..సరిగ్గా వసతులు లేను పాఠశాలలో చదివి , వ్యవసాయ నేపధ్యం కలిగిన కుటుంబం నుంచి వచ్చిన ఆ అబ్బాయి ఆ ఏడు టాపర్ గా నిలిచాడు...ఆ అబ్బాయి చెప్పిన ఒక మాట నన్నుచాలా ఆలోచింపచేసింది "మా అమ్మ నాన్నలు నాకోసం ఎంతో కష్టపడుతున్నారు..వాళ్ళ కష్టంతో పోల్చుకుంటే నా కష్టం ఏ పాటిది..ఆమాత్రం కష్టపడకపోతే వారి కష్టానికి విలువ ఏముంది...రేపు వాళ్ళని సుఖపెట్టాలనేదే నా ఆశ..." నాలో చాల ప్రభావం చూపింది అతని మాట...ముందుగా తప్పు చేసాను అన్న భావం నుండి బయటపడాలి...ఏం చెయ్యాలి...అమ్మకు చెప్పి, ఇంకెప్పుడూ ఇలా చేయ్యనమ్మా అని ఒట్టు వెయ్యాలా?..అప్పుడు అమ్మ బాధపడితే నేను చూడలేను....మరేం చెయ్యాలి..అవును...ఆయనే ఇప్పుడు నాకు దిక్కు...ఆ వినాయకుడే...అనుకుందే తడవుగా వెళ్ళాను గుడికి...దేవునితో అన్ని చెప్పుకుంటే ఆయన అర్థం చేసుకుంటాడు అనుకోని వెళ్ళాను..."ఏం నాయనా, నిన్న రాలేదు.."అడిగాడు పూజారి నేను వెళ్ళగానే.."ఏం లేదు...పని ఉంటే.." అని చెప్పి దేవునికి నమస్కరించాను..ఈ ఒక్కసారికి క్షమించమని వేడుకున్నాను...బాగా చదివి మంచి రాంక్ తెచుకున్నాక మళ్ళి వస్తాను అని చెప్పి ఇంటికి వచ్చేసా...

ఏడవ తరగతిలో మొదటి యూనిట్ పరీక్షల్లో నాకు మూడవ రాంక్ వచ్చింది...చాలా సంతోషం కలిగింది..మాథ్స్, సైన్సు లో మార్కులు తగ్గుతున్నాయి అని గమనించాను...ట్యూషన్ జాయిన్ అయ్యాను...కొంతలో కొంత బెటర్...క్వర్తెర్లీ లో మళ్ళి నాలగవ రాంక్...అర్థం కావడం లేదు ఎక్కడ నా తప్పు జరుగుతుందో...మొదటి రాంక్ వచ్చిన వాడి ఆన్సర్ షీట్ నా ఆన్సర్ షీట్ కంపేర్ చేసాను...వాడికి సోషల్ లో 96..నాకు 75...నేను అన్ని జవాబులు చక్కగానే రాసాను...సరిగ్గా చూడగా అర్థం అయింది...వాడి రాసిన జవాబులు అచ్చు గుద్దినట్లు సర్ నోట్స్ లో చెప్పినవే...నాకు బట్టి పట్టడం రాదు..నేను చాలా వరకు సొంతంగా రాశా...కానీ నా సమాధానాలు తప్పు కాదు అని నిర్ధారించుకున్నాక మనసు తేలిక పడింది...మిగతా సబ్జక్ట్స్ కూడా అలాగే....నేను వాడ్ని తప్పు పట్టడం లేదు, కానీ నా జవాబులు తప్పు కాదు, నా విశ్లేషణ వేరేగా ఉంటుంది అంతే...తర్వాతా నేనొక నిర్ణయానికి వచ్చాను...ఏడవ తరగతి పబ్లిక్ పరీక్షలు కాబట్టి, జవాబులు దిద్దేవాళ్ళు ఎవరెవరో ఉంటారు...మన టీచర్లు ఉండరు...కనుక వారికి రాసే జవాబులోలో చక్కని విశ్లేషణ, విషయ సంగ్రాహణ శక్తీ కనిపించాలి...అంతే, గైడ్ చూసి, నోట్స్ చూసి బట్టిపడితే కుదరదు అనుకున్నా...కనుక ఇక్కడ ఎలాంటి రాంక్ వచ్చిన బాధ పడకుండా, పబ్లిక్ పరీక్షే లక్ష్యంగా చదవాలని అపుడే నిర్ణయించుకున్నా...అంతే అప్పటినుండి నా ప్రేపరషన్ వేరేగా ఉండేది...చివరి యూనిట్ పరీక్షలో నాకు మూడవ రాంక్ వచ్చింది...మాథ్స్, సైన్సు ఇంప్రూవ్ అయినందుకు సంతోషం వేసింది...పబ్లిక్ పరీక్షలు రానే వచ్చాయి...నేను సొంతంగా తాయారు చేసుకున్న నోట్స్ పైనే ఎక్కువగా ఆధారపడ్డాను..అన్ని పరీక్షలు చాలా చక్కగా రాసాను అన్న అనుభూతి కలిగింది...

"ఏం నాయనా...మొత్తానికి సాధించావ్...టౌన్ ఫస్ట్ వాచ్చావంటగా...నిన్న అమ్మ కనపడి చెప్పింది...నీ కృషికి తగ్గ ఫలితం వచ్చింది నాయనా...అమ్మ ఆ విషయం చెపుతుంటే ఆమె ముఖంలో సంతోషం చూసాక నాకు చాలా ఆనందంగా అనిపించింది " అన్నాడు పూజారి...ఆయను వైపు చూసి ఓ నవ్వు రువ్వి వినాయకుడిని చూడటానికి వెళ్లాను...అప్పటికి గుడికి వచ్చి నేను సరిగ్గా పది నెలలు అయింది....నిన్న ఈ సమయానికి నాకు ఆ వార్త తెలిసేసరికి నేను ఏం వింటున్నానో నాకు అర్థం కాలేదు..."నువ్వు టౌన్ ఫస్ట్ వచ్చావ్ ఏడవ తరగతి పరీక్షల్లో..." మా హెడ్ మాస్టర్ చెప్తుంటే ఓ క్షణం అంతా స్థంబించినట్లుగా అనిపించింది...మరుక్షణం నా కళ్ళలోంచి నీళ్ళు..."మన స్కూల్ పరువు నిలబెట్టావ్ " అని మాస్టర్ అంటుంటే ..అవును నువ్వు సాధించావు...అని నా మనసు నాకు చెప్తుంది...అంతే ఒక్క సారిగా ఎగ్గిరి గంతేసాను...నా ఆనందానికి పట్టా పగ్గాలు లేవు...ఊహలు నిజమైన వేళ కలిగే ఆనందం జీవితం లో మొదటి సారిగా ఆ రోజు చవి చూసాను...ఆ ఆనందం నా జీవితం లో ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను...అలాంటప్పుడు కలిగే ఆనందపు రుచి తెలిసాక ఇంక జీవితంలో వెనకడుగు వేసింది లేదు...దేని కోసం అయినా శాయశక్తులా ప్రయత్నించడం నేర్చుకున్నాను...ఆ తరువాత మరెన్నో సార్లు అటువంటి ఆనందం అనుభవించాను...పదివ తరగతిలో మళ్లీ టౌన్ ఫస్ట్ వచినప్పుడు...ఎంసెట్ లో మంచి రాంక్ వచ్చి ఇంజనీరింగ్ చేరినప్పుడు( రాంక్ ఎంతని అడగకండే..:) )...ఇంటర్వ్యూ లో నెగ్గి ఉద్యోగం సంపాదించినప్పుడు...కాని మొదటి సారి ఆ ఆనందం జీవితాంతం నా గుండెల్లో పదిలం....ఊహలు నిజమైన వేళ...ఆకాశం అందిన వేళ..

నిను వీడని నీడను నేనే......

రాజమండ్రి..

సాయిరాం బాలుర వసతి గృహం..

నేను Btech 3వ సంవత్సరం చదువుతున్నాను ...

2003 జనవరి...

డేట్ గుర్తులేదు...అర్థరాత్రి దాదాపు ఒంటిగంటన్నర..

కిటికీ గాలికి టపటపా కొట్టుకుంటుంది...

కెవ్వ్ వ్వ్ వ్వ్ వ్వ్ వ్వ్ .... గట్టిగా క్రింద ఫ్లోర్ నుంచి పెద్ద కేక....అంతలోనే నిశ్శబ్దం...

అపుడే నిద్రలోకి జరుకొన్న నేను ఉలిక్కిపడి లేచాను...పక్కన చూస్తే శీనుగాడు దున్నపోతులా నిద్రపోతున్నాడు...కొంపదీసి ఎమన్నా పీడ కల కన్నానా??... అసలే అంతకు ముందే తేజ టీవీ లో అంతస్తులు సినిమా వస్తే "నిను వీడని" పాట కోసం ఆ పాట వచ్చేదాకా సినిమా చూసి ఆఫ్ చేసి పడుకున్నాను... అయినా నేను గుమ్మడిని కాదు , కేక పెట్టింది సావిత్రి కాదు...కలయో వైష్ణవ మాయో తెలియని స్థితిలో మళ్ళినిద్రకు ఉపక్రమించాను...మళ్లి అంతలోనే పెద్ద కేక...కాదు కేకలు...ఎవరో గట్టి గట్టిగా కేకలు వేస్తూ అరుస్తున్నారు కింద ఫ్లోర్ లో ...

ఇక నిద్ర పట్టలేదు నాకు... కిందకి వెళ్లి విషయం ఏమిటో తెలుసుకోవాలి అనిపించింది..రూం డోర్ ఓపెన్ చేస్తే అంతా చిట్ట చీకటి...నాకు చీకటి అంటే భయం.. ఇపుడు ఈ చీకట్లో తారట్లాడుకుంటూ క్రిందకి వెళ్ళి విషయం తెలుసుకొని పొడిచేది ఏమిటంట..నా అంతరాత్మ నా భయాలను ఈ విధంగా కవర్ చేస్తుంటుంది...శీనుగాడిని లేపాను..వాడు లేచీ లేవనట్లు..కళ్ళు తెరిచీ తెరవనట్లు ఉండి "జావా రికార్డు సోమవారమే కదరా సబ్మిట్ చేసేది...నేను ఇంకా 5 ప్రోగ్రామ్స్ కి కోడ్ రాయాలి.." అని మళ్లీ పడుకున్నాడు.. "నీ రికార్డు గొల తగలెయ్యా...నిద్రలో కూడానా!! " అనుకోని మెల్లిగా నేనే అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ క్రిందకి బైల్దేరాను...మార్గమధ్యం లో కృష్ణా గాడు కనిపించాడు...హమ్మయ్య అనుకున్నా...వాడి ఫేస్ సీరియస్ గా ఉంది,భ్రుకుటి ముడి పడి ఉంది...వాడు ఏదన్నా విషయం తెలుసుకుంటే వాడి ముఖం లో తప్పనిసరిగా కనిపించే మార్పులవి.."ఏంట్రా విషయం?..ఏంటి ఆ కేకలు ఈ టైం లో.." అన్నాను..

వాడు సీరియస్ గా నాతో రా అని నన్ను వాడి రూం లోకి లాక్కుపోయాడు.. అసలు మేటర్ ఏంటో అని నాకేమో టెన్షన్ స్టార్ట్ అయింది.. "క్రింద ఫ్లోర్ లో చైతన్య తెలుసు కదా నీకు? " అన్నాడు రూం లోకి వెళ్ళగానే.."అవును ..అయితే.." అన్నాను ఇంకేం చెప్పబోతున్నాడో అనే టెన్షన్ లో.. "వాడికి...వాడికి.." అంటూ నా వైపే సీరియస్ గా చూస్తున్నాడు.."ఒరేయ్ చంపకురా...చెప్పురా.." అన్నాను దీనంగా.. "వాడికి దెయ్యం పట్టిందట..దెయ్యం వాడి గొంతు నులిమి చంపబోయిందట...దెబ్బకి వాడు గట్టి గాట్టిగా అరిచేసరికి దెయ్యం వాడిని వదిలి పారిపోయిందట...క్రింద అదే గోలగా ఉంది..వాడేమో భయంతో వణుకుతున్నాడు...ఒళ్ళంతా వేడిగా ఉంది...రా నువ్వూ చూద్దువుగాని " అంటూ నన్నుక్రిందకి లాక్కువెళ్ళాడు...క్రింద ఫ్లోర్ లో వాడి రూం చుట్టూతా స్టూడెంట్స్..లోపలి వెళ్లి చూస్తే తలకి ఒక రుమాలు చుట్టుకొని బెదురు చూపులు చూస్తూ ముడుచుకొని కూర్చున్నాడు వాడు...

"ఖచ్చితంగా కామిని దెయ్యమే.. తీరని కోరికలతో పెళ్లి కాని అబ్బాయిలని పట్టేది అదే.." అన్నాడు వెంకన్న(హాస్టల్ పనివాడు)... "కామిని అయితే గొంతు నులిమి చంపదు ఎంకన్నా...అది కొరివి దెయ్యం అయి ఉంటుంది.." అని ఓసారి గడ్డం గీక్కొని "ఏరా అబ్బాయి ... ఆ దెయ్యాన్ని సరిగ్గా చూసావా??...తల పైన మంటలు కనిపించాయా.."అడిగాడు తిరుపతయ్య (మా వంటవాడు).."లేదు తిరుపతి...అది ఖచితంగా తెల్ల చీర కట్టుకొని ఉండి ఉంటుంది..ఎరా అబ్బాయ్??" వాడి మొహం లోకి చూసాడు వెంకన్న...అసలే బెదిరిపోతున్న వాడు ఇంకాస్త వణకడం స్టార్ట్ చేసాడు... "అది తెల్ల చీర కట్టుకోలేదు... తలపైన మంటలూ లేవు....అది కేవలం ఒక తెల్లని ఆకారం...కేవలం ఆకారం...ఆకారం" అంటూ హిప్నోటిస్ట్ రేంజ్ లో వినిపించిన మాటల వైపు మా చూపులు కదిలాయి...చూస్తె జగన్...మా హాస్టల్ పక్క అపార్టుమెంటులో ఉంటాడు..."ఎటయ్యా జగన్, ఏటి నువ్వనేది?" తగులుకున్నాడు తిరుపతయ్య.. " అవునండి..నిజం..నేను రొజూ ఆఫీసు ఫైళ్ళు చూసి పడుకోనేసరికి ఒంటిగంట దాటుద్ది...ఆ టైం లో అలా బాల్కనీ లోకి వచ్చి కాసేపు చల్ల గాలి పీల్చి పడుకోనేవాడిని...వారం రోజులనుంచి చూస్తున్నా, నేను ఆ టైం లో బాల్కనీ లోకి వచ్చి చూసేసరికి మీ హాస్టల్ టెర్రస్ పైన ఏదో తెల్లని ఆకారం కనిపించేది నాకు..మొదటి రోజు చూసి ఏదో అనుకున్నా, కానీ ప్రతి రొజూ కనిపిస్తుండేసరికి నాకు అనుమానం వచ్చింది..ఈ రొజూ ఈ సంఘటన తో అదే దెయ్యం అని అర్థం అయిపొయింది.." జగన్ చెప్తుంటే అందరం కొయ్యబొమ్మల్లా అయిపోయాం.. చైతన్య గజగజా వణుకుతున్నాడు..వాడికి దెయ్యం పట్టింది అన్న భయం కంటే వీళ్ళ మాటలకు బెదురుతో చచ్చేలా ఉన్నాడు...

మరుసటి రొజూ ప్రొద్దున్నే చైతన్య గాడు తట్టా బుట్టా సర్దుకొని హాస్టల్ నుండి జంప్...మేము సాయంత్రం కాలేజీ నుండి హాస్టల్ కి రాగానే, జగన్ గాడు ఆల్రెడీ హాస్టల్ లో ఉన్నాడు.. "ఎం జగన్ అన్నా..ఈ రొజూ ఆఫీసు కి వెళ్ళలేదా?? " అడిగాను అతన్ని చూడగానే.. "లేదు...మీ అందరితో కొన్ని ముఖ్యమైన విషయాలు చెప్పాలి ఈరోజు.." అన్నాడు.. అందరం డిన్నర్ చేసాక, అందరిని ఓ రూం లో సమావేశ పరచాడు జగన్..

" చైతన్య వాళ్ళ రూం లోకి ఈ పుర్రె ఎలా వచ్చింది? " అడిగాడు జగన్ తన చేతులోని పుర్రెని చూపిస్తూ

"అది మా సైన్స్ ఫెయిర్ కోసం తెచ్చాం..." అన్నాడు రాజేష్ (చైతన్య రూం మేట్)

"ఎక్కడనుంచి?"

"తెలీదు...చైతన్య గాడే తెచ్చాడు"..

"ఈ పుర్రె చూసారా...దీనికి సరిగ్గా మాడు పైన తాటికాయంత రంధ్రం ఉంది.." అంటూ పుర్రెని చూపించాడు జగన్..

"అయితే..." అడిగాను నేను ఆత్రం ఆపుకోలేక...

"చెప్తాను..అంతా క్లియర్ చేస్తాను.."అని నుదిటి మీద చెయ్యి వేసుకున్నాడు, చంద్రముఖి లో రజినీకాంత్ లెవెల్లో..(అప్పటికి చంద్రముఖి రిలీజ్ కాలేదు లెండి...సో వాడి పోజ్ ఒరిజినలే!!)..

"మీకో విషయం తెలుసా...ఈ హాస్టల్ అయిదు సంవత్సరాల క్రితం ఒక హాస్పిటల్...సరిగ్గా అయిదు సంవత్సరాల క్రితం ఇక్కడ ఓ పేషెంట్ కడుపునొప్పి తాళలేక ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు... అతను మూడవ అంతస్తు నుంచి దూకాడు...అతని తలకి బలమయిన గాయాలు అయ్యాయి..ఈ పుర్రె అతనిదే అని నాకొక ధృడమైన అభిప్రాయం.." అంటూ మా వైపు చూసాడు.. అప్పటికే అందరి ముఖాలలో ఓ రకమైన బెదురు కళ తాండవిస్తుంది.. "అసలు ఈ రోజు నేను ఆఫీసు కి ఎందుకు వెళ్ళలేదు అనుకున్నారు!! మీ పని మీదే...అవును.. ఇంతకముందు ఇక్కడ ఉన్న హాస్పిటల్ ఇపుడు దానవాయిపేటలో పెట్టారు...ఈ రొజూ అక్కడికే వెళ్ళాను..అక్కడ నాకు తెల్సిన ఫ్రెండ్ ఉన్నాడు లెండి...వాడి హెల్ప్ తో, ఓల్డ్ రికార్డ్స్ లో ఇక్కడ చనిపోయిన వాళ్ళ రికార్డ్స్ చూసాను...అబ్నొర్మల్ గా చనిపోయింది వీడొక్కడే...నా దృష్టిలో అసహజ చావు వల్ల ఇలాంటి స్పిరిట్స్ వస్తాయి..సో అందుకోసం ఆ కోణం లో దర్యాప్తు జరిపాను.." అని ఓ క్షణం ఆగి నీళ్ళు తాగాడు...వాడిలో ఓ డిటెక్టివ్ నారద కనిపించాడు నాకు అప్పుడు.. "సో ఇప్పుడు అసలయిన పాయింట్...ఆ చనిపోయిన వాడి పేరు క్రిస్తోఫెర్, అంటే అతను క్రైస్తవుడు..వాడి పోస్ట్ మార్టం రిపోర్ట్ లో వాడి స్కల్కి పెద్ద బండ రాయి గుద్దుకోడంతో రంధ్రం ఏర్పడింది అని ఉంది....ఇప్పుడు ఇంకొక పాయింట్, క్రైస్తవులని రాజమండ్రి లో దాదాపు అందరూ చర్చి గేటు వెనుకాల స్మశాన వాటిక లోనే పూడ్చి పెడతారు...కనుక వీడిని కూడా అక్కడే పూడ్చి ఉంటారనుకున్నా...నేను మీరు రాకముందు చైతన్యకి ఫోన్ చేసి రూం లో పుర్రె విషయం అడిగితే, అది వాడే తెచినట్లు, అదీ చర్చి గేటు స్మసనంలోనే కాపరికి ఓ పది రూపాయలిచ్చి తెచినట్లు చెప్పాడు...సో ఈ పుర్రె కచ్చితంగా క్రిస్తోఫెర్ గాడిదే...చైతన్య ఈ పుర్రె తెచ్చి వారం అయింది...నాకు ఈ దెయ్యం కూడా వారం నుంచే కనిపిస్తుంది..." అని చెప్పడం ఆపాడు....ఈ విషయంలో ఈ జగన్ గాడికి ఇంత ఇంట్రెస్ట్ ఏమిటో నాకు అర్థం కాలేదు, కనీ వాడు చేప్తున్న తీరు చూస్తుంటే నిజమేనేమో అనిపిస్తుంది... " అయితే ఎం చేద్దాం ఇప్పుడు..."కృష్ణా గాడు అడిగాడు సీరియస్ గా, వాడి భ్రుకుటి మళ్లీ ముడిపడింది.." చెప్తాను...దీనికి ఒక పరిష్కారం, ఆ స్పిరిట్ కి ఏమి కావాలో తెల్సుకోవాలి...దాని మనసు కనుగొనాలి.." అన్నాడు.."స్పిరిట్ కి మళ్లీ మనసు ఏంటిరా నీ బొందా.."అనుకున్నా నేను .. "అందుకు మనం ఓ గేమ్ ఆడాలి.....అదే స్పిరిట్ గేమ్...ఈ రోజు సరిగ్గా ఒంటి గంటకు మొదలు పెడదాం స్పిరిట్ గేమ్...ఆ దెయ్యం రొజూ ఆ టైం లోనే మన టెర్రస్ పైకి వస్తుంది, సో మనం ఆ టైం లో గేమ్ మొదలు పెడితే మంచిది...సో గెట్ రెడీ .." అని సమావేశం ముగించాడు..."

ఆ రొజూ రాత్రి...

సమయం ఒంటిగంట అయిదు నిముషాలు..

ప్లేస్ : చైతు గాడి రూం (ఎఫెక్ట్ కోసం అంట..)

సభ్యులు: జగన్ తో పాటు కుతూహలం ఉన్న ప్రతివాడు..నేను కూడా..అంటే రూం లో ఒక్కడినే పడుకోవాలంటే భయం వేసి వచ్చా అనమాట..

అందరం రౌండ్ గా కూర్చున్నాం...మధ్యలో జగన్ స్పిరిట్ గేమ్ షీట్ తో కూర్చున్నాడు..అతని ముందు క్రిస్తోఫెర్ పుర్రె..ఆ పుర్రె మీద ఒక కాండిల్ ..పుర్రెకి ఇరువైపులా రెండు కాండిల్స్ వెలిగించాడు...ఎవడో ఏదో గోణుగుతుంటే "ఇష్..నిశ్శబ్దంగా ఉండాలి అందరు..ఈ స్పిరిట్ గేంలో మనం ఇపుడు క్రిస్తోఫెర్ స్పిరిట్ ని ఆహ్వానించాలి... వాడి మనసు తెలుసుకోవాలి...ఏం చేస్తే వాడు ఈ హాస్టల్ ని వదిలిపోతాడో తెలుసుకోవాలి..నేను ఇపుడు క్రిస్తోఫెర్ ని ఆహ్వానిస్తాను...గాఢమైన ధ్యానంలో కి వెళ్లి వాడి స్పిరిట్ ని ఆహ్వానిస్తాను..అపుడు మీరు నాలో కొన్ని మార్పులని గమనిస్తారు..వాడి స్పిరిట్ నాలో వచ్చాక అపుడు నేను నేను కాదు...నేను క్రిస్తోఫెర్ ని..అపుడు మీరు ధైర్యంగా నన్ను ఎందుకు వచ్చావ్? నికేమి కావాలి అని అడగాలి...మీ ప్రశ్నలకు అనుగుణంగా రూపాయి బిళ్ళ మీద ఉండే నా వేలు కదిలి మీకు ఈ అక్షరాల ద్వార సమాధానం చెప్తుంది.." అంటూ గేమ్ కి రూల్స్ మరియు రెగులేషన్స్ చెప్పాడు..

ఆ రూల్స్ విన్న కొందరు చల్లగా అక్కడినుంచి జారుకొన్నారు...నాకు కూడా వెళ్లిపోవాలి అనిపించింది..అదే విషయం కృష్ణా గాడి చెవిలో కొరికాను.."ఉండేహే..అంట భయమేటి..."అన్నాడు...ఇంతలో జగన్ గాడు "నేను ఇపుడు ధ్యానం లోకి వెళ్తున్నా...క్రిస్తోఫెర్ ని ఆహ్వానిస్తున్నా ..."అంటూ కళ్ళు మూసుకున్నాడు....అంతా నిశ్శబ్దం..టైం 1 30 అయింది..నిముషాలు భారంగా గడుస్తున్నాయి...అందరూ వాడి ముఖాన్ని జాగ్రతగా పరిశీలిస్తున్నారు...ఏ చిన్న తేడా కనిపించినా కృష్ణా గాడు వెంటనే "నువ్వు క్రిస్తోఫేరా ?" అని మెల్లగా అడుగుతున్నాడు...కానీ రూపాయి మీదున్న వేలు నుంచి రెస్పాన్స్ లేదు..ఒక పది నిముషాల తర్వాత వాడి ముఖ కవళికలు మారుతున్నాయి..వాడు చిన్నగా ఊగుతున్నాడు..వెంటనే కృష్ణా గాడు "నువ్వు క్రిస్తోఫేరా ?" అని అడిగాడు మళ్లీ...అందరం జగన్ గాడి వేలు వైపు చూస్తున్నాం...ఆశ్చర్యం ఆ వేలు కదలడం ప్రారంభించింది..అవును అనే అక్షరం దెగ్గర ఆగింది ..."క్రిస్తోఫెర్ వచ్చాడు రా..అందరు కామ్ గా ఉండండి..."గుసగుసగా చెప్పాడు కృష్ణా..మేమందరం జగన్ గాడిని జూ లో జంతువులా..మ్యుజియంలో బొమ్మలా...తెగ పరిశీలిస్తున్నాం..క్షణక్షణానికి వాడు వాడి ముఖం మార్చేస్తూ..అటూ ఇటూ ఊగుతూ..పెదాలు కదుపుతున్నాడు...

"నువ్వూ మా హాస్టల్కి ఎందుకు వచ్చావ్" మరో ప్రశ్న అడిగాడు కృష్ణా గాడు..వేలి కదలికల్ని బట్టి "నాలోని భాగం కోసం వచ్చాను " అని వచ్చింది జవాబు...

కృష్ణా గాడు పుర్రె వైపు చూపించి "భాగం.." అన్నాడు..

నేను తలూపాను..

"నీకేం కావాలి?" కృష్ణా గాడి నుంచి దూసుకు వచ్చింది ఇంకో ప్రశ్న..మళ్లీ కదలికలను బట్టి "నాకు ఈ స్థలం కావాలి...మీరు అందరు ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపొండి" అనేది సమాధానం...

మేము ఒకరి ముఖాలు ఒకళ్ళం చూసుకున్నాం...ఆ తర్వాత ఏం అడగాలో కృష్ణా గాడికి అర్థం కాలేదు.. ఏదో ఒక ప్రోగ్రాం లో చూసా , స్పిరిట్ గేమ్ తో భవిషత్తు కూడా తెల్సుకోవచ్చని..అదే విషయం కృష్ణా గాడికి చెప్పా..వాడు వెంటనే "నేను చివరికి అన్ని ఎగ్జామ్స్ పాస్ అవుతానా?" అని అడిగాడు..సమాధానం కాదు అని వచ్చేసరికి వాడు నల్ల మొహం వేసాడు..

"నాకు అందమైన అమ్మాయితో పెళ్లవుతుందా.." అడిగాడు అప్పటిదాకా కళ్ళు తెరిచి నిద్రపోతున్న కేశవ్..సమాధానం అవును అని రావడం తో "అయితే సౌమ్య తో నాకు లైన్ క్లియర్ అయినట్లే..రేపే దానికి ప్రోపోస్ చేస్తా..దానికంటే అందమైన అమ్మాయి లేదు రా" అన్నాడు సంబరంగా..

ఇక అంతే..ప్రతి ఒక్కళ్ళు ఒక్కో ప్రశ్న అడగటం మొదలెట్టారు.."నేను అమెరికా వెళ్తానా?".."నాకు పెళ్ళయితే కట్నం కనీసం యాభై లక్షలు ఇస్తారా?" ..ఇలా ఏవేవో..ఇంతలో జగన్ గాడి ముఖకవళికలు మళ్లీ మారుతున్నాయి...వాడు మరీ ఎక్కువగా తల ఊపేస్తున్నాడు..సడన్ గా కళ్ళు తెర్చాడు.."ఏమయింది.." అన్నాడు..'క్రిస్తోఫెర్ వచాడు జగన్ అన్నా...నేను ప్రశ్నలు అడిగాను.." అన్నాడు కృష్ణా..వాడు అడిగినవి ..వీడు చెప్పినవి అన్ని చెప్పాడు కృష్ణా..."సో అర్థమైందా మీరు ఈ హాస్టల్ లో ఉండటం అంత మంచిది కాదు..వేరే హాస్టల్ జాయిన్

అవ్వండి..వాడు ఈ ప్లేస్ వదలడు.." అన్నాడు జగన్ గాడు...

ఆ తర్వాత రెండు మూడు రోజుల దాక నాకు రాత్రి కొంచెం భయం భయంగానే ఉండేది..రాత్రి బాత్రూం కి వెళ్ళాలన్నాభయం వేసి..రాత్రుల్లో ఆ పనిని రెండు మూడు రోజులు వాయిదా వేసాను..జగన్ మాట ప్రకారం కొంత మంది హాస్టల్ మానేసి వెళ్లిపోయారు....జగ్గిరెడ్డి (మా హాస్టల్ ఓనరు) కి అనుమానం వచ్చింది..ఎందుకు ఇలా వెళ్ళిపోతున్నారు అనే విషయం అర్థం కాలేదు జగ్గి రెడ్డి కి..ఓ రొజూ పిలిచి మాట్లాడాడు మాతో...అపుడు జరిగింది అంతా చెప్పాము..జగ్గిరెడ్డి కి పట్టరాని కోపం వచ్చింది జగన్ గాడి మీద "వాడు పెద్ద వెధవ..ఆ విషయం తెలుసా మీకు...వాడిని భరించలేక వాడి పెళ్ళాం వాడిని ఎపుడో వదిలేసింది..వాడికి నాకు ఓ సారి గొడవ అయింది..అపుడు నా మీద కక్షతో నీ హాస్టల్ ఎలా సాగుతుందో నేను చూస్తాను అని పెద్ద పుడింగిలా ఛాలెంజ్ చేసాడు..అసలు ఈ దెయ్యం గొడవ అంతా వాడే కలిపించి ఉంటాడు...అలా చెప్పి మిమ్మల్ని ఖాళి చేయించాలని వాడి ఐడియా..లేకపోతె ఇన్ని సంవత్సరాల నుంచి ఉంటున్నాం, ఎపుడు లేనిది ఈ రొజూ దెయ్యం ఏంటమ్మా.." అంటూ చెప్పుకోచాడు జగ్గి రెడ్డి.."అంటే ఇపుడు మరి పుర్రె.. ."అంటూ చెప్పబోతున్న కృష్ణా గాడికి చేయి చూపించి ఇంక ఆపు అని సైగ చేశా....

రాజమండ్రి..

సాయి రామ్ బాలుర వసతి గృహం.

ఫిబ్రవరి, 2003..

అర్థరాత్రి.....

కేవ్వ్వ్...వ్వ్...వ్వ్..వ్వ్...వ్వ్...పెద్ద కేక గాట్టిగా వినిపించేసరికి ఉలిక్కిపడి లేచాను...

మళ్లీ అంతా నిశ్శబ్దం....

మళ్లీ కేక వినిపిస్తుందో ఏమో అని అలాగే మేలుకొని చూసాను కాసేపు...ఎంతసేపైనా ఇంకో కేక వినిపించలేదు...అపుడు అర్థమైంది, అంతకముందు చూసిన "ది రింగ్" చిత్ర మహిమ ఈ పీడ కల అని...అన్ని ఆలోచనలు పక్కన పెట్టి హాయిగా పడుకున్నాను...

కళాశాలలో...కళాశాలలో.....ఓ..ఓ..ఓ.... ( తరువాయి భాగం )

రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ నేను నా హాస్టల్ లైఫ్ కి అలవాటు పడ్డాను...కొత్త కొత్త స్నేహితులు తోడవటంతో ఇంటి మీద బెంగ కాస్త తగ్గింది , కానీ హోం సిక్ సెలవులకి వెళ్లి తిరిగి వస్తున్నపుడు మాత్రం చాలా బాధ కలిగింది...తర్వాత మళ్లీ మాములుగా చదువులో పడ్డాను..మాకు ప్రతి శుక్రవారం ఔటింగ్ ఉంటుంది...వారం అంతా ఊపిరి సలపని స్టడీ హౌర్స్, క్లాస్సేస్ తో విసిగి వేసారిన మా హృదయాలు ఆ ఒక్కరోజులో రెక్కలు విప్పిన పక్షులు అవుతాయి... పరిస్థితి ఎలా తయారయిందంటే ఆదివారం అంటే ఇంతకముందు మనకు సెలవు దినం అనే విషయం మరచిపోయాం అక్కడ..ఎపుడు శుక్రవారం వస్తుందా అని ఎదురు చూసేవాళ్ళం...ఓ సారి సెలవులకు ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు మా చెల్లి స్కూల్ కి వెళ్ళకుండా ఇంట్లో ఉంటే 'ఏంటి స్కూల్ లేదా?' అని అడిగాను 'ఈ రోజు సండే మర్చిపోయావా?' అంది.."సండే అయితే ఏంటి....ఏదో పెద్ద శుక్రవారం అన్నట్లు బిల్డ్ అప్ ఇచ్చావ్ గా' అన్నాను..మా చెల్లి నా వైపు అదోలా చూసింది 'వీడికి పిచేక్కిండా ఏమిటి' అనే అర్థం వచ్చేలా..... ఆ తర్వాత నాకు అర్థం అయింది నా తప్పిదం...అలా నా జీవితం విచిత్రమైన కోణం లో పయనిస్తుంది...

మాది ఒక చిన్న ప్రపంచం లా ఉండేది...ప్రొద్దున్నే లేవడం...స్టడీ అవర్స్ లో కూర్చోవడం..క్లాస్సేస్ అటెండ్ అవడం... ప్రతి వీకెండ్ (వీకెండ్ అంటే మా బాష లో శుక్రవారం) ఎగ్జాం ఉండేది..అది ఏదో రాశాం అనిపించుకొని కొత్త సినిమా టిక్కెట్లు అందుతాయో లేదో అన్నఆందోళనతో చక చకా రెడీ అయ్యి నాజ్ సెంటర్ కి వెళ్ళే వాళ్ళం... కొత్త సినిమా టికెట్లు అందకపోతే నిరాశ చెందకుండా స్పోర్టివ్ గా తీసుకొని పక్కన ధియేటర్ లో పాత సినిమా కి వెళ్ళే వాళ్ళం...

ఆ టైం లో తొలిప్రేమ సినిమా రిలీజ్ అయింది...మేము వెళ్ళాము కాని మాకు టిక్కెట్లు అందలేదు ...మా ఫ్రెండ్స్ కొంతమంది చూసి వచ్చి ఆ సినిమా గురుంచి చెప్తుంటే ఎపుడెపుడు అ సినిమా చూద్దామా అని తెగ అనిపించేది.. మా స్వామి రెడ్డి సినిమా చూసి వచ్చి "ఆహా!! కీర్తి రెడ్డి ఏముంది అనుకున్నావ్... తన కోసం ఇంకో రెండు సార్లు చూడొచ్చు సినిమా" అని నాకు లేని పోనీ ఆశలు పెట్టాడు. .ఇక ఆ సినిమా చూసే దాకా నాకు నిద్ర పట్టలేదు..ఏది అయితే అది అయిందనుకొని ఓ రోజు సాయంత్రం స్టడీ హౌర్ ఎగ్గొట్టి సినిమా కి వెళ్ళాం..అప్పటికీ టికెట్లు అందలేదు..నాకు పవన్ కళ్యాన్ మీద కోపం వచ్చింది..ఎందుకో నాకే తెలీదు..చివరికి బ్లాకు లో ఒక్కో టికెట్ కి వంద పెట్టి కొన్నాం..నా దైర్యనికి నాకే ఆశ్చర్యం వేసింది..ఇంకో వైపు, స్టడీ హౌర్ ఎగ్గొట్టి సినిమాకి వచ్చి బ్లాకు లో టికెట్ కొని మరీ సినిమా చూస్తున్నాను అని గిల్టీ ఫీలింగ్ కలిగింది..సినిమా లో కీర్తి రెడ్డి కనిపించే సరికి అన్ని ఫీలింగ్స్ ఫట్ అని ఎగిరిపోయి సినిమా లో లీనం అయ్యాను...సినిమా అయ్యాక కాలేజీ కి తిరిగి వస్తుంటే భయం మొదలైంది..స్టడీ హౌర్ ఎగ్గోట్టామని డైరెక్టర్ ఎమన్నా అంటాడేమో!...కొడతాఢేమో!!... "S2 సెక్షన్ లో స్టడీ హౌర్ ఎగ్గొట్టి సినిమాకి వెళ్ళినందుకు ముగ్గురుని దేవి ప్రసాద్ బూట్ కాలుతో తన్నాడు తెల్సా.." పొట్టి రాజేష్ గాడు చెప్పిన విషయం గుర్తోచి చెమటలు పట్టాయి...ఒక్కసారిగా కీర్తి రెడ్డి మీద కోపం వచ్చింది..తను అంత అందంగా కనిపించి ఉండకుండా ఉంటే..ఈ స్వామి గాడు నాకు ఆశపెట్టి ఉండేవాడే కాదు..నేను ఇంత వీరోచిత చర్య చేసేవాడినే కాదు..ఎందుకంటే మనకు బేసిక్ గా అంత సీన్ లేదు కాబట్టి..

ఎలాగోలా గుట్టు చప్పుడు కాకుండా కాలేజీ కి వచ్చేసి ఎవరు చూడకుండా సైలెంట్ గా స్టడీ అవర్స్ లో కూర్చున్నాం..ఇంతలొ మా సెక్షన్ వార్డెన్ పిల్చాడు మమ్మల్ని "సినిమా బాగుందా?" అన్నాడు..మేము స్టన్ అయ్యి ఒకళ్ళ ముఖాలు ఒకళ్ళం చూసుకున్నాం.."మీరు సినిమాకి వెళ్లారు అని నాకు తెల్సు, ఇదే విషయం డైరెక్టర్ కి తెలిస్తే మే తాట తీసేవాడు తెల్సా...పోయే ముందు ఓ మాట నాకు చెప్పాల్సింది..నేను ఎలాగో అటెండెన్స్ మేనేజ్ చేశాను లే...వెళ్ళండి" అన్నాడు..వార్డెన్ అప్పుడు నాకు ఆపత్బాన్ధవుడులా కనిపించాడు ఆ సమయంలో..

ప్రొద్దున లేచిన దెగ్గర నుంచి రాత్రి పడుకొనే దాక కాలేజీ, హాస్టల్ తప్ప ఇంకేమి తెలియవు మాకు...అసలు అమ్మాయిలే కనిపించే వాళ్ళు కాదు...ఎపుడన్నా ఒక అమ్మాయి కనిపిస్తే ఏదో గ్రహాంతర వాసిని చూసిన ఫీలింగ్ మాలో... ఆ అమ్మాయి ఎలా అయినా ఉండనీ "బాబోయ్ నాకు ఇంత సీన్ ఉందా?" అని ఆ అమ్మాయికే డౌట్ వచ్చేలా ఉంటాయి మా చూపులు...అమ్మాయిల కాంపస్ మా కాంపస్ కి కొద్ది దూరంలోనే ఉండేది....మా అక్క కూడా అదే కాలేజీ లో చదువుతూ ఉండటం వల్ల అపుడపుడు తనని కలవడానికి నేను పర్మిషన్ లెటర్ తీసుకొని అమ్మాయిల కాంపస్ కి వెళ్ళేవాడిని...అక్కడ అంత మంది అమ్మయిలు కనిపించేసరికి కొంచెం సిగ్గనిపించేది...విచిత్రం ఏమిటంటే ఒక అమ్మాయి కనిపిస్తే మేము అందరం కల్సి ఎలా చూసేవాళ్ళమో, అలాగే ఓ అబ్బాయి కనిపించేసరికి వీళ్ళు అంతకన్నా దారుణంగా చూస్తున్నారు...బహుశా నేను కూడా వాళ్ళకి ఓ గ్రహాంతర వాసి లా కనిపించి ఉండవచ్చు...

గురువారం వస్తుందంటే చాలు మాకు చాలా ఆనందంగా ఉండేది...శుక్రవారం కోసం ఎలా ఎదురు చూసేవాళ్ళమో, అలాగే గురువారం కోసం కూడా ఎదురు చూసేవాళ్ళం...కారణం ల్యాబ్..అబ్బో ల్యాబ్ అంటే వీళ్ళకి ఇంత ఇష్టమా అనుకొనేరు కొంపదీసి, అదేం కాదులెండి....అమ్మాయిల కాంపస్ లో ల్యాబ్ లేదు..కనుక వాళ్ళు ప్రతి గురువారం మా కాంపస్ కి వచ్చి ల్యాబ్ చేసేవాళ్ళు...మేము బుద్ధిగా ఆరుబాయిట స్టడీ హౌర్ కి కూర్చుని ఉంటే, ఘల్లు ఘల్లు మని శబ్దం చేసుకుంటూ..మా వైపు ఓరకంట చూస్తూ..అలా అలా ల్యాబ్ లోకి వెళ్ళేవాళ్ళు...మా స్టడీ హౌర్ ఇలా ఇలా చట్టు బండలయ్యేది...అంతే ఒక్కొక్కడు వాటర్ అనో..బాత్రూం అనో పర్మిషన్ తీసుకొని ల్యాబ్ చుట్టూ ప్రదక్షిణాలు చేసేవాళ్ళు...వాళ్లేమో మమ్మల్ని చూసి తెగ నవ్వుకొనే వాళ్ళు..ల్యాబ్ రూం కి చిన్న చిన్న రంద్రాలు ఉంటే, వాటిల్లో కళ్ళు పెట్టి మరీ చూసేవాళ్ళు...అక్కడేదో ఇక ప్రపంచం లో అమ్మాయిలు రేపటి నుంచి కనిపించరు అనే లెవెల్ లో...నేను ఎప్పుడూ అలా ల్యాబ్ చుట్టూ ప్రదక్షిణాలు చెయ్యలేదనుకోండి...అంటే నేనేదో సూపర్ అని కాదు...వాళ్ళల్లో మా అక్క కూడా ఉంటుంది, సో పొరపాటున తను నన్ను చుస్తే మన 'రాముడు మంచి బాలుడు' ఇమేజ్ కి డామేజ్ వస్తుంది అనే భయం అంతే!!...

ఈ అమ్మాయిల రాకతో జరిగే ప్రదక్షిణాల ప్రక్రియలో నాతో పాటు స్టడీ హౌర్ లో బుద్ధిగా చదువుకునే సతీష్ కాస్తా అమర ప్రేమికుడు లెవెల్లో మారుతాడు అనోకోలేదు... వాడు అమ్మాయిలు అంటే ఆమడ దూరం అనే టైపు...ప్రదక్షిణాలు చేసేవాళ్ళని తెగ తిడతాడు "ఛీ వీళ్ళకి కొంచెం కూడా బుద్ధి లేదు....తలిదండ్రులు కష్టపడి ఇన్ని డబ్బులు పోసి చదివిస్తుంటే...ఇక్కడ వీళ్ళ వేషాలు ఇవి" అనేవాడు నాతో..నేను నిజమే అన్నట్లు తలూపే వాడిని...

ఓ రోజు అమ్మాయిల ల్యాబ్ టైం లో వీడు వాటర్ తాగడానికి వెళ్ళాడు...నిజంగానే దాహం వేసి వెళ్ళాడు లెండి, నన్ను కూడా రమ్మన్నాడు..నేను రాను నువ్వెళ్ళు అని చెప్పాను..వాటర్ కి వెళ్ళిన వాడు చాలా సేపటిదాకా రాలేదు..దాదాపు ఒక గంట తర్వాత వచ్చాడు.."ఏరా ఇంత లేట్" అడిగాను.."ఎం లేదు " చాల క్లుప్తంగా చెప్పాడు...భోజనం కూడా సరిగ్గా చెయ్యలేదు...ఆ రోజంతా అన్యమస్కంగానే ఉన్నాడు..ఎపుడూ లోడ లోడ వాగేవాడు, మౌన ముని అయిపోయేసరికి నాకేదో అనుమానం స్టార్ట్ అయింది..ఆ రోజు రాత్రి స్టడీ హౌర్ అవ్వగానే రూంకి వెళ్ళాక అడిగాను..ఏమీ చెప్పలేదు..అంతే ఇక గట్టిగా నిలదీసాను..చెప్పకపోతే నా మీద ఒట్టు అనేసాను..వీడికి ఇలాంటి సెంటిమెంట్లు ఉన్నాయిలెండి..అంతే ఏడ్చేశాడు... నాకు ఎందుకో భయం వేసింది...మనసు ఎందుకో కీడు తలపిస్తుంది..ఏమయ్యుంటుంది..."ఏరా ఏమయింది రా...చెప్పురా..చెప్పుకుంటే కొంతైనా నీ మనసు తేలిక అవుతుంది" చాలా మృదువుగా చెప్పాను..వాడు నా వైపు దీనంగా ముఖం పెట్టి "ఆ అమ్మాయి నాకు బాగా నచ్చింది రా...ఆ అమ్మాయిని నేను పెళ్ళిచేసుకుంటాను లేకపోతే చచ్చిపోతాను.."అన్నాడు...క్షణ కాలం నేను ఏమి వింటున్నానో నాకు అర్థంకాలేదు..అర్థం అయ్యేలోపే ఏదో షాక్ తగిలిన వాడిలాగా వాడి వైపే చూసా...వాడు నేనేదో చెప్తాను అన్నట్లు నా వైపే చూస్తున్నాడు..నిన్నటి దాకా అమ్మాయిల వెంట ప్రదక్షిణాలు చేసిన వాళ్ళను చూసి తిట్ల దండకం అందుకొనే వీడు ఇపుడు రివర్స్ గేర్ వేసేసరికి ఏమి మాట్లాడాలో నాకు అర్థం కాలేదు..మళ్ళీ వాడే అందుకున్నాడు "నీళ్ళ కోసం వెళ్ళిన నేను తిరిగివస్తుంటే ఏదో యదలాపంగా ల్యాబ్ వైపు చూసాను..కరెక్ట్గా ఆ అమ్మాయి కనిపించింది..ఒక్క క్షణం అలా ఆగిపోయాను..ఆ అమ్మాయి కూడా నా వైపు చూసింది..అంతే ఆ ఒక్క చూపు నన్ను నిలువునా చంపేసింది..ఆమె నాకోసమే పుట్టింది అన్న విషయం ఆమె చూపులోనే అర్థం అయింది.." కొంచెం తికమకగా వాడి వైపు చూసాను.."నేను ఆ అమ్మాయిని కచ్చితం గా పెళ్లి చేసుకుంటా...నా జీవిత లక్ష్యం ఇపుడు ఆ అమ్మాయి.." .. వాడి మాటలు వింటున్న నేను 'సినిమాలు పెద్దగా చూడని వీడికి ఇన్నిడైలాగులు ఎలా వచ్చాయబ్బా' అని ఆలోచిస్తుంటే.. "ఏరా నాకు హెల్ప్ చేస్తావా ?" అన్నాడు..నాకు టెన్షన్ స్టార్ట్..మనకు అంత సీన్ లేదు బేసిక్ గా..."చూడు రా ..ఇది చదువుకునే ఏజ్..నువ్వే చెప్తుంటావు కదా..ఇలాంటివన్నీ చెయ్యకుండా బాగా చుదువుకోవాలని...నువ్వు బాగా చదువుకో తర్వాత ఆలోచిద్దాం.." చాలా సేపు ఆలోచించి ఈ మాట చెప్పగలిగాను వాడితో...వాడు ఏమీ మాట్లాడకుండా వెళ్లి పడుకున్నాడు....

ఇక ఆ రోజు నుండి స్టార్ట్ వాడి పిచ్చి...స్టడీ హౌర్ లో చదవడు...మెస్ లో తినడు...రూం లో పడుకోడు...గురువారం వచ్చేసరికి వాడి ముఖం చూడాలి..వెయ్యి కాండిల్స్ సరిపోవు..అమ్మాయిలు రావడం ఆలస్యం..అందరికన్నా ముందు ప్రదక్షిణ చెయ్యడానికి రెడీ అవుతాడు...అపుడు వెళ్ళిన వాడు రెండు గంటల తర్వాత గానీ రాడు..వచ్చాక వాడు చాలా ఆనందంగా ఉండేవాడు.. వాడిని చూసి నాకు తెగ ఆశ్చర్యం వేసేది...ఆ తర్వాత వాడి పరిస్తితి ఇంకా దారుణంగా తయారయింది...ఇపుడు గురువారం దాకా వాడు ఆగటం లేదు..స్టడీ హౌర్ ఎగ్గొట్టి అమ్మాయిల హాస్టల్ పరిసరాలలో తిరగడం స్టార్ట్ చేసాడు..నేను చెప్తూనే ఉన్నాను వాడికి, కానీ వినలేదు...

ఓ రోజు ఆ అమ్మాయి కోసం లెటర్ రాసి నాకిచ్చి, నేను మా అక్కని చూడటానికి అమ్మాయిల హాస్టల్ కి వెళ్ళినప్పుడు మా అక్కకి ఈ లెటర్ ఇచ్చి ఆ అమ్మాయి కి ఇవ్వమనాలాట... ఇంకా నయ్యం అసలే ఇమేజ్ కాపాడుకోడానికి కనీసం అమ్మాయిలు వచినపుడు ఒక్కసారి కూడా ప్రదక్షిణ చెయ్యని వాడిని పట్టుకొని డైరెక్ట్ మా అక్కకే లెటర్ ఇచ్చి ఇంకో అమ్మాయికి ఇవ్వమనాలా..."ఒరేయ్ ఆ అమ్మాయి ఎవరో తెలీదు...పైగా అక్కకి ఇలాంటివంటే నచ్చదు.."అన్నాను.."దీప్తి..S2 .. నువ్వు ఈ పని చెయ్యకపోతే నేను చచ్చినంత ఒట్టు"..వీడి ఒట్టులతో చస్తున్నాను అనుకోని..ఆ లెటర్ తీసుకొన్నాను...కాని ఆ లెటర్ ఇవ్వలేదు...చెప్పాగా మనకి అంత సీన్ లేదు...

ఓ రోజు కాలేజీ స్టడీ హౌర్ జరుగుతున్నపుడు..డైరెక్టర్ల రూంలో ఎవరికో షంటింగ్ జరుగుతుంది..అరుపులు బైటకి వినిపిస్తున్నాయి..వార్డెన్ నా దెగ్గరికి వచ్చి "ఎవరిననుకున్నావ్ వాయించేది..మీ ఫ్రెండ్ సతీష్ నే..వీడు ఎవరో మన హాస్టల్ అమ్మాయి గుడికి వెళ్తుంటే ఫాలో అయ్యి నానా రభస చేసాడంట..లవ్ గివ్వు అని ఆ అమ్మాయి తో ఏదేదో వాగాడు అంట...వాళ్ళ పేరెంట్స్ ని పిలిపించారు కూడా.."..నాకు చాలా బాధేసింది...10th క్లాసు లో 520 మార్కులు వచ్చాయి వాడికి..వాళ్ళ పేరెంట్స్ వాడి మీద ఎన్నో ఆశలతో ఇక్కడ చేర్పించారు..వాళ్ళకు అంత స్థోమత లేదు...అందుకే అమ్మాయిల చుట్టూ తిరిగేవాళ్ళను వాడు అలా తిడతాడు...వాడికి కష్టం విలువ తెలుసు కానీ ఏదో బలహీనత వాడిని లోబర్చుకోన్నది...వాళ్ళ అమ్మ నాన్నలకి ఈ విషయం తెలిస్తే ఎంత బాధపడతారో తలచుకోగానే నాకు ఏడుపు వచ్చినంత పని అయ్యింది...వాడు కాలేజీలో చేరినప్పుడు వాళ్ళ అమ్మానాన్నలతో మాట్లాడాను నేను...మధ్యాహ్నం గంట బ్రేక్ టైం లో సతీష్ తో పాటు వాడి పేరెంట్స్ కనిపించారు నాకు.. వాడి ముఖం పాలి పోయి ఉంది.. సిగ్గుతో చితికిపోయాడు వాడు...వాడి సంస్కారం వాడిని చీత్కరించింది... అలాంటి స్థితిలో తల్లిదండ్రులను చూస్తాను అనుకోని ఉండదు వాడు.. "బాబు..వీడిని చేర్పించడానికి వచ్చినపుడు..నీతో మా వాడి గురుంచి చాల గొప్పగా చెప్పాను..మాకే సిగ్గుగా ఉంది...వీడికో చెల్లి ఉందన్న విషయం వీడికి గుర్తుంటే ఇంకో అమ్మాయిని అలా ఎడిపించేవాడా?..వెళ్ళిపోతున్నాం బాబు వీడిని తీసుకొని...నువ్వు బాగా చదువుకో నాయినా...ఇట్టాంటి పిచ్చి భ్రమలు పెట్టుకుంటే ఎవడైనా వీడిలాగే అవుతారు..ఉంటాం బాబు" వాళ్ళ అమ్మ చెప్తుంటే వాడి కళ్ళలోంచి నీళ్ళు చూసాక నాకు ఒక్క క్షణం ఇదంతా అబద్దం, సతీష్ మునుపటి సతీష్ లా స్టడీ హౌర్లో నా పక్కనే కూర్చొని ఉంటె బాగుండు అనిపించింది...వాళ్ళు వెళ్లిపోయారు...

ఆ రాత్రి నాకు నిద్రపట్టలేదు..ఏదో భారంగా అనిపించింది..ఏదో గుర్తువచిన వాడిలా ట్రంక్ పెట్టె తెరిచి వాడు ఆ అమ్మాయికి రాసిన లెటర్ తెరిచి చదివాను.." దీప్తి...ఇలా లెటర్ నీకు పంపాను అని నా గురుంచి తప్పుగా అనుకోవద్దు..నేను చాలా మంచి అబ్బాయిని, కావాలంటే మా స్కూల్ హెడ్ మాస్టర్ అని అడిగితె చెప్తాడు...మా పేరెంట్స్ కి నేను, మా చెల్లి..నేనంటే పంచ ప్రాణాలు వాళ్ళకి..నేను బాగా చదువుకోవాలని ఇక్కడ చేర్పించారు..కానీ నిన్ను చూసిన దెగ్గర నుంచి చదవలేకపోతున్న..నువ్వంటే నాకు ప్రాణం..ఓ సారి నువ్వంటే నాకిష్టం అని చెప్పు చాలు..ఇక చూడు ఎలా చదువుతానో...సరేనా.." ఇంకా ఏదో రాసాడు...చదవలేకపోయా..నా కళ్ళలోంచి బొట్లు బొట్లు గా కన్నీళ్ళు జారి ఆ లెటర్ తడిచిపోయింది....

ఇలా నన్ను నవ్వించీ..ఏడిపించిన జ్ఞాపకాలు ఎన్నో...మైమరపించీ మనసుని కదిలించిన ఘట్టాలు ఇంకెన్నో .. స్నేహ పరిమళాల గుభాళింపులో...జీవితానికి బాటలు వేసే ఆ వయసులో... ప్రతి సంఘటనా ఓ అద్భుతం..ప్రతి కదలికా ఓ జ్ఞాపకం... మీకో కొసమెరుపు అందించనా!!...సతీష్ ఇపుడు ఇన్ఫోసిస్ లో జాబ్ చేస్తున్నాడు.... (సరేనండి...మరొక ఆసక్తి కలిగించే టపాతో మిమ్మల్ని కలుసుకుంటా...అప్పటివరకు....జై హో..)