ఆమె రూపం స్వరూపం....ఆమె జ్ఞాపకం అపురూపం..ఆమె స్నేహం అనంతం....

బస్సు చర్చిగేటు స్టాప్ ని సమీపిస్తుంది....నా మనసులో ఒకటే అలజడి, ఆమె నాకోసం స్టాప్ లో వెయిట్ చేస్తూ ఉంటుందా లేక వెళ్ళిపోయి ఉంటుందా అని..దాదాపు వెళ్ళిపోయే ఉంటుంది అని నా మనసు చెబుతుంది...బస్సు చర్చిగేటు స్టాప్ లో ఆగింది...వెంటనే కిటికీలో నుంచి చూసాను..ఆమె అక్కడే ఉంది...తన కళ్ళతోనే 'ఏంటి అలానే చూస్తున్నావ్...కిందకి దిగు..' అని చెప్పింది...నేను తేరుకొని బాగ్ తీసుకొని కదిలేలోపల డ్రైవర్ బస్సు ని కదిలించాడు...'హలో స్టాప్...' అని గట్టిగా అరిచాను...నా అరుపు రణగొణధ్వనుల మధ్య కలిసిపోయింది...కండక్టర్ పట్టించుకొనే స్థితిలోలేడు...నేను నిస్సహాయంగా వెనక్కి తిరిగి కిటికీ లోంచి ఆమె వైపు చూసాను, అప్పుడు ఆమె నా వైపు చూసిన చూపు నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను...ఆశ్చర్యం..కోపం..బాధ అన్నీ కలగలిసిన ఆమె చూపు నా గుండెల్లో పదునైన బాకులా గుచ్చుకుంది...క్షణక్షణానికీ దూరం అవుతున్న ఆమె రూపాన్ని చూసి కొంచెం తెగించి ఎలాగయినా బస్సు ఆపి ఆమెని ఎందుకు చేరుకోలేకపోయానా అనిపించింది..మరుసటి రోజు ఆమెని కలిసేదాకా నా మనసు మనసులో లేదు...కూర్చున్నా..పడుకున్నా ఆమె చూసిన చూపే నాకు గుర్తుకువచ్చేది.....

ఆమె పేరు స్వరూప...పేరుకు తగ్గట్టుగా చక్కగా ఉండే తనలో నాకు నచ్చేది ఆమె చిరునవ్వు...ఆ చిరునవ్వు చూసినప్పుడల్లా పగలే వెన్నెల కాసినంత హాయిగా అనిపిస్తుంది...ఆమె అలిగినప్పుడు పెట్టె బుంగమూతిని చూస్తూ జీవితాంతం గడిపెయ్యొచ్చేమో అనిపించేది...స్వరూప నాకు కాలేజీలో జూనియర్...మా పరిచయం కూడా మామూలు పరిచయంలా జరగలేదు...మా కాలేజీలో ఇంటర్నెట్ కోసం ప్రత్యేకించి కొన్ని కంప్యూటర్స్ ఉండేవి...అప్పట్లో మేము అందరం సరదాగా ఆ ఇంటర్నెట్ సిస్టమ్స్ లో చాటింగ్ చేసేవాళ్ళం...ఒకరోజు అలా నేను సిస్టంలో చాట్ చేద్దామని యాహూ మెసెంజర్ క్లిక్ చెయ్యగానే ఎవరిదో ఐడీతో ఓపెన్ అవ్వడంతో, "వీళ్ళకు చాటింగ్ చెయ్యడం తెలుసు గాని డిస్కనెక్ట్ చెయ్యడానికి మాత్రం మహా బద్ధకం" అనుకుంటూ ఆ ఐడీ డిస్కనెక్ట్ చేసి నా ఐడీ టైపు చేయ్యబోయేటప్పుడు చూసా ఆ ఐడీ ఎవరిదో ...స్వరూప అని ఉంది ఐడీ...ఎవరో అమ్మాయి ఐడీ కదా వెంటనే నోట్ చేసుకొని నా మెసెంజర్ లో ఆడ్ చేసుకున్నా...ఆ తర్వాత ఆ విషయమే మర్చిపోయాను...

ఒక నెల రోజుల తరువాత అనుకుంటా నేను రాజమండ్రిలోని ఒక కేఫ్ లో ఆన్-లైన్ లో ఉన్నపుడు, స్వరూపా అనే అమ్మాయి నా మెసెంజర్ లో ఆన్-లైన్ వచ్చింది...అప్పుడు నాకు ఆ అమ్మాయే అని గుర్తులేదు..'ఎవరీ స్వరూప' అనుకున్నాను...'ఆ ఎవరోలే....ఎంతో మందిని ఆడ్ చేస్తాం, అందరూ ఎలా గుర్తుంటారు...కనుక్కుంటే సరి..' అనుకోని..."హాయ్ .." అని మెసేజ్ ఇచ్చాను..
"హాయ్...నేను మీకు తెలుసా..." అని ఆమె మెసేజ్...
"ఆ..తెలుసు...అప్పుడెప్పుడో చాట్ చేసాం...." అన్నాను...
"అవునా...ఎపుడబ్బా..నాకు గుర్తులేదు.." అంది...
"నాకు కూడా సరిగా గుర్తులేదు...మరో సారి పరిచయం చేసుకుంటే సరి..." అన్నాను...
"ఏమో నాకు కొత్త వాళ్ళతో ఇలా చాట్ చెయ్యడం ఇష్టం ఉండదు.." అంది..
"కొన్ని రోజులు చాట్ చేస్తే పాత వాడిని అయిపోతానులెండి...పరిచయం చేసుకున్నంత మాత్రాన కొంపలు ఏమీ మునగవ్ కదా..' అన్నాను
"అబ్బో...చా...సరే మీ గురుంచి చెప్పండి,,,"
"మాది హైదరాబాద్....జే.ఎన్.టీ.యు లో ఇంజనీరింగ్  చేస్తున్నాను...మరి మీరు.." అని నా గురుంచి అబద్దం చెప్పాను...
"నేను రాజమండ్రిలో గోదావరి కాలేజీలో ఇంజనీరింగ్ చేస్తున్నాను..." అంది ఆ అమ్మాయి...
నాకు ఒక్కసారిగా షాక్ తగిలింది...ఎందుకంటే నేను కూడా అదే కాలేజీలో చదువుతున్నాను కాబట్టి....కొంచెం సీరియస్ గా ఆలోచించగా అర్థం అయ్యింది..ఆ రోజు ఇంటర్నెట్ సిస్టంలో నుంచి ఆడ్ చేసిన అమ్మాయే ఈ స్వరూప అని...
ఇక చిన్నగా విషయాలన్నీ రాబట్టాను...కొన్ని చెప్పింది, కొన్ని చెప్పలేదు...కంప్యూటర్స్ నాలుగవ సంవత్సరం అని చెప్పే సరికి కొంచెం నీరుగారను...మన సీనియరా అనుకున్నాను..ఆ తర్వాత కొద్ది సేపు చాట్ చేసి రూంకి వచ్చాను...సీనియర్ కదా అని కొంచెం లైట్ తీసుకున్నా..

ఒక రోజు నా ఫ్రెండ్ రమేష్ వాళ్ళ అన్నయ్యని కలవడానికి వెళ్తే నేను కూడా తనతో వెళ్లాను...అతను ఫోర్త్ ఇయర్ కంప్యూటర్స్...క్లాసులోకి రాగానే స్వరూప విషయం గుర్తొచ్చి "సర్ మీ క్లాసులో స్వరూప అనే అమ్మాయి ఎవరు?" అని అడిగాను...తను నాకేసి చిత్రంగా చూసి "మా క్లాసులో స్వరూప అనే అమ్మాయే లేదు.." అన్నాడు...నాకు దిమ్మ తిరిగి మైండ్ బ్లాకు అయింది...సో కాలేజీ కరెక్ట్ చెప్పింది కాని, ఇయర్ తప్పు చెప్పింది..."స్వరూప ఎవర్రా?" అంటూ అడిగాడు రమేష్.."ఎవరు లేరులే...తర్వాత చెప్తా" అని దాటవేసాను...

తర్వాత మరికొన్ని రోజుల తర్వాత స్వరూప మళ్ళీ ఆన్-లైన్ వచ్చింది...అవీ ఇవీ మాట్లాడుతూ 'నువ్వు నిజంగా ఫోర్త్ ఇయర్ యే నా?' అని అడిగాను...'తమరికేందుకు అంత ధర్మ సందేహం' అందామె...'అయితే ఫోర్త్ ఇయర్ లో మీ సెమ్ లో ఉన్న సబ్జక్ట్స్ పేర్లు చెప్పు" అన్నాను..."హలో బాబూ...నువ్వు నమ్మితే నమ్ము...లేకపోతే లేదు,నిన్ను నమ్మించాల్సిన అవసరం నాకు లేదు...అలా అయితే నువ్వు జే.ఎన్.టీ.యు లో చదువుతున్నావు అని నమ్మకమేంటి.." అంటూ ఎదురుదాడికి దిగేసరికి ఇంక ఆ టాపిక్ అలానే వదిలేసా...ఆ తర్వాత మరి కొన్ని సార్లు అప్పుడప్పుడు చాట్ చేసేవాళ్ళం కానీ నేను ఆమె ఏ ఇయర్ అనే టాపిక్ తీసుకురాలేదు...అలా అని నేను కూడా అదే కాలేజీ అనే విషయం కూడా ఆమెకి చెప్పలేదు...ఇలా ఉండాగానే సెమ్ పరీక్షలు రావడం...వన్-డే బాటింగ్ తో మేము బిజీ అవ్వడం జరిగిపోయాయి...పరీక్షలు అయిపోయిన రోజు నేను ఆన్-లైన్ వచ్చాను..ఒక్క సెకండ్ ఇయర్ వాళ్ళకి తప్ప అందరికీ పరీక్షలు అయిపోయాయి..వాళ్ళకి ఏదో పేపర్ లీక్ అవ్వడం వల్ల ఒక వారం తర్వాత పెట్టాడు ఆ ఎగ్జాం...స్వరూప కూడా ఆన్-లైన్ లో ఉండటంతో "ఎగ్జామ్స్ బాగా రాసావా?.." అని అడిగాను.."యా పర్లేదు..మా కర్మకోద్దీ ఇంకో ఎగ్జాం ఏడ్చింది కదా...ఆడెవడో పేపర్ లీక్ చేసింది షూట్ చెయ్యాలి వాడ్ని..." అంది...అనడమే కాదు నాకు అడ్డంగా దొరికిపోయింది..."సో నువ్వు సెకండ్ ఇయర్..." అన్నాను...తను కాసేపు ఏమీ రిప్లయ్ ఇవ్వలేదు..తర్వాత "అయాం సారీ...మీకు తప్పు చెప్పాను..నేను సెకండ్ ఇయర్ ఈ.సి.ఈ" అంది..."పర్లేదులే...ఇప్పుడు నిజం చెప్పావు గా" అన్నాను...కాని మనసులో 'వామ్మో ఇది ఇయరే కాదు బ్రాంచ్ కూడా తప్పు చెప్పింది....ఇక డైరెక్ట్ గా ఇవ్వాలి మా స్వరూప కి ఒక జెర్క్' అనుకున్నాను....

సెలవులు అయ్యాక కాలేజీకి వచ్చిన రోజు వెంటనే సెకండ్ ఇయర్ స్వరూప ఎవరో తెలుసుకొనే ప్రయత్నం చేసాను..రమేష్ గాడిని అడగ్గా "ఓ సెకండ్ ఇయర్ ఈ.సి.ఈ స్వరూప నా...నాకు తెలుసు రా...అంటే పరిచయం లేదనుకో...మాధురి అనే అమ్మాయితో ఉంటుంది ఎప్పుడూ...మాధురి తెలుసుగా నీకు??" అన్నాడు..."మాధురి ఎవరు??" అన్నాను..."ఓరి నీ ఎంకమ్మా...మాధురి తెలీదా??" అని వాడంటే...ఆ మాట నాకు 'సోనియా గాంధి తెలీదా?' అన్నట్లు వినిపించింది..."ఒరేయ్ మాధురి మన కాలేజీకే బ్యూటీ క్వీన్...తను సెకండ్ ఇయర్ అయినా ఫైనల్ ఇయర్ అమ్మాయిలు తన ముందు బలాదూర్...అందుకే ఫైనల్ ఇయర్ అమ్మాయిలకి మాధురి అంటే జెలసీ.." అన్నాడు కాసేపు మాధురీని గుర్తుతెచ్చుకుంటూ..."సర్లే గాని...నాకు ఈ రోజు ఈవెనింగ్ కాలేజీ అయ్యాక స్వరూపని చూపించాలి" అన్నాను...

కాలేజీ అయ్యాక బస్సు స్టాప్ కి చేరుకున్నాం నేను రమేష్..."అదిగో తనే స్వరూప...మాధురి పక్కన ఉంది కదా.." అంటూ చూపించాడు...అక్కడ అయిదుగురు అమ్మాయిల గుంపు ఉంది..."ఒరేయ్ ఆ గుంపులో నాకు మాధురి ఎవరోకూడా తెలీదు...నువ్వేమో మాధురి పక్కన స్వరూప అంటావ్..డ్రెస్ కలర్ చెప్పరా.." అన్నాను...పలానా  డ్రెస్ అని చెప్పి చూపించాడు..ఆమెని చూడగానే ఆమె నవ్వు నన్ను ఆకర్షించింది..అలాగే కాసేపు చూసాను..ఇంతలో బస్సు రావడంతో ఆమె ఎక్కింది...మేము కూడా ఎక్కాం...నేను తననే గమనిస్తూ కూర్చున్నాను...ఆమె ఎక్కడ దిగితే అక్కడ దిగాలని నిర్ణయించుకున్నా...ఆమె చర్చిగేటు స్టాప్ లో దిగింది...నేను కూడా అక్కడే దిగాను..ఆమె వెనుకే నడుచుకుంటూ వెళ్ళాను...ఛా జీవితంలో ఒక అమ్మాయిని ఇలా ఫాలో అవ్వాల్సిన రోజు వస్తుందని ఎప్పుడూ ఊహించలేదు...కాసేపు ఆమె వెంటే నడిచాక, కొంచెం దెగ్గరగా వచ్చి "హలో...మీరు స్వరూప కదా.." అని అడిగాను...ఆమె నా వైపు చూస్తూ "అవును.... మీరు..." అని నా వైపు చూసింది.."చెప్తాను...ఒక్క నిముషం.." అంటూ అటుగా వెళ్తున్న ఆటో ఆపి.."నా పేరు రామకృష్ణ...అదే జే.ఎన్.టీ.యు లో చదివే రామకృష్ణ...మీతో చాట్ చేసే రామకృష్ణ...సారీ చాట్ లో అబద్దం చెప్పాను..మనిద్దరం ఒకే కాలేజీ..ప్లీజ్ రేపు అన్నీ చెప్తాను...డోంట్ హేట్ మీ.." అని వెంటనే ఆటో ఎక్కేసి "ప్రకాష్ నగర్.." అన్నాను...ఆటో కదిలింది...నేను మెల్లిగా ఆటోలోంచి వెనక్కి తిరిగి ఆమెని చూసాను...ఆమెలో నాకు అప్పుడే మహిషాసురిని వధించిన దుర్గా దేవి...ఎర్రగా నిప్పులు కక్కుతున్న కాళీ మాత...కర్తవ్యంలో విజయశాంతి...అమ్మోరులో రమ్యకృష్ణ...అందరూ జాయింట్ గా కనిపించారు...దెబ్బకి దడుసుకొని ఆటోలో ప్రాణభయంతో కూర్చున్నా....

 తర్వాత రోజు కాలేజీకి వెళ్ళలేదు...ఆ మరుసటి రోజు వెళ్లాను కానీ స్వరూపని కలవలేదు...కొంచెం కోపం తగ్గాక మాట్లాడుదాంలే అనుకున్నాను...ఓ రెండు రోజుల తర్వాత నేను బస్సు స్టాప్ లో ఉండగా "హాయ్ సర్..." అని వచ్చి పలకరించింది స్వరూప..."అయాం సారీ.." అన్నాను..."పర్లేదులెండి....మీకోసం రోజూ చూస్తున్నా...అసలు కనిపించలేదేమి...నేనేమో మీరు నన్నుఆ రోజు చూసి నేను నచ్చక ఆటో తెప్పించుకొని మరీ ఎక్కి పారిపోయారేమో అనుకున్నా.." అంది నవ్వుతూ..."చ చ అదేం కాదు...నేను అబద్దం చెప్పాను కదా...సో నీకు కోపం తగ్గాక కలుద్దాంలే అని నీకు కనిపించలేదు.." అన్నాను..."ఓకే....హౌ అబౌట్ ఎ కాఫీ.." అంది...మా కాలేజీ బస్సు స్టాప్ పక్కనే కాంటీన్ ఉంటుంది..అక్కడి కాఫీ మాత్రం "అమృతం ఎలా ఉంటుందో తెలీదు కాని...దాని రుచికి మా కాంటీన్ కాఫీ ఇంచు మించు సరిసాటి" అనిపిస్తుంది...ఇద్దరం కాంటీన్ లో కూర్చొని కాఫీ ఆర్డర్ చేసాం...నమ్మలేకపోయాను, మా కాలేజీ కాంటీన్ లో నేను ఒక అమ్మాయితో కాఫీనా...!!!

ఇద్దరం మంచి ఫ్రెండ్స్ అయ్యాం...ఎంత మంచి ఫ్రెండ్స్ అంటే, మేము ఒక ఒప్పందం చేసుకున్నాం "ఇక నుంచి రొజూ కాలేజీ బస్సు స్టాప్ లో కలుసుకోవాలని...కలిసే బస్సులో వెళ్ళాలని...ఒక వేళ కుదరక ఒకళ్ళు ముందు వెళ్ళిపోతే, చర్చి గేటు స్టాప్ దెగ్గర దిగేసి ఇంకొకరి కోసం వెయిట్ చెయ్యాలి అని.." 

ఆ రొజూ నాకు ల్యాబ్ లో చాలా లేట్ అయింది..బస్సు స్టాప్ కి వచ్చి బస్సు ఎక్కే సరికి సాయంత్రం ఏడు అవుతుంది...అది రాజానగరం నుంచి రాజముండ్రి వచ్చి చర్చిగేటు స్టాప్ దెగ్గరికి వచ్చేసరికి ఏడున్నర దాటింది..ఆ టైం దాకా స్వరూప నాకోసం బస్సుస్టాప్ లో వెయిట్ చేస్తుంది అన్న ఆలోచన రాలేదు నాకు...అమ్మాయి కదా అంతసేపు ఎలా వెయిట్ చేస్తుంది అనుకున్నాను..పైగా ఏడు లోపు ఇంటికివెళ్ళకపోతే ఆమె పిన్ని చాలా కంగారు పడుతుంది అని నాకు చాలా సార్లు చెప్పింది..అందుకనే ఆమె అప్పటి దాకా వెయిట్ చేయ్యదులే అనుకున్న నాకు ఆమె ఇంకా అక్కడ వెయిట్ చెయ్యడం చూసి ఆశ్చర్యపోయాను...చలించిపోయాను...ఎంతగా అంటే చెప్పలేనంతగా...'ఏంటి ఈ టైం దాకా పిచ్చా తనకు' అనుకున్నాను...తను మాత్రం కళ్ళతోనే 'ఏంటి అలా చూస్తున్నావ్...దిగి రా' అన్నప్పుడు కూడా తెరుకోలేకపోయాను...ఈ లోపు బస్సు కదలడం...నాకోసం అంతసేపు బస్సు స్టాప్ లో ఒక్కర్తే వెయిట్ చేసిన తనను నేను దిగకుండా నిరాసపరిచేసరికి నాకు పిచ్చెక్కింది..ఆమె అప్పుడు నన్ను చూసిన చూపులో ఉన్న బాధ..కోపం...నను నిలువునా దాహించివేసాయి...ఛా ఏంటి నేను ఇలా చేసాను...తన స్నేహానికి అసలు నేను అర్హుడినా అనిపించింది...ఆరోజంతా తన చూపే గుర్తుకొచ్చింది..మరుసటి రొజు తనని కలిసేదాకా నా మనసు మనసులోలేదు.....

మరుసటి రొజు కలిసాను...తను చాలా మాములుగా నవ్వుతూ మాట్లాడింది..నా కళ్ళవెంబడి  నీళ్ళు వచ్చాయి "నువ్ అంత సేపు నాకోసం వెయిట్ చేస్తే, నేను చూడు ఏం చేసానో...నా అంత వేస్ట్ ఫెలో ఇంకొకడు ఉంటాడా?" అన్నాను..."హే..అలా ఎందుకు అనుకుంటావ్...చెప్పాలంటే నువ్వు నిన్న దిగకపోవడం వల్ల నాకు మంచే జరిగింది, నేను వెనక్కి ఇంటికివెళ్ళే దారిలో మా చుట్టాలు ఎదురయ్యారు..సో అప్పుడు నీతో కలిసే వస్తే ప్రాబ్లం అయ్యేది కదా...సో ఏది జరిగినా మన మంచి కోసమే అనుకోడం చాలా బెటర్ సర్..." అంది నవ్వుతూ....తను నేను ఫీల్ కాకూడదని అలా చెప్పింది అని అర్థం అయ్యింది...తన గొప్ప సంస్కారానికి సలాం చెయ్యాలి అనిపించింది...అంత గొప్ప స్నేహానికి జోహారులు అర్పించాలని అనిపించింది..మాది స్వచ్చమయిన స్నేహం...మొదట్లో నా ఆలోచనలు వేరే విధంగా పరిగెట్టినా, ఆమె ఆత్మీయతా..స్నేహం నన్ను వివశుడిని చేసింది...అమ్మాయంటే అలా ఉండాలేమో అనిపించింది..మా స్నేహంలో ఎన్నో తీపి గుర్తులు..మధురమైన సంఘటనలు...అవేప్పుడు నా గుండెలో పదిలంగా ఉంటాయి...

బీ-టెక్ అయిపోయాక తనని విడిచి వెళ్ళేప్పుడు చాలా బాధేసింది...కానీ టచ్ లో నే ఉన్నాం..నేను కొన్ని నెలల తర్వాత సర్టిఫికెట్లు కోసం కాలేజీకి వచ్చినప్పుడు తనని కలిసాను...చాలా సంతోషం కలిగింది...ఆ రొజు మళ్ళీ ఇద్దరం కల్సి కాంటీన్ లో కాఫీ తాగాం..ఒకే బస్సు లో తిరిగి వస్తూ, చర్చి గేటు దెగ్గర దిగి నడుచుకుంటూ వెళ్లాం...అవన్నీ గొప్ప జ్ఞాపకాలు...Wonderful memories...

ఈ రొజు స్వరూప నాకు పంపిన తన పెళ్లి ఫోటోలు చూస్తూ ఉంటే, నాకు మళ్ళీ మా కాలేజీ రోజులు గుర్తొచ్చి మీతో ఇలా పంచుకుంటున్నాను....ఆ మర్చిపోయాను ఆమె గోదావరి అమ్మాయి...వాళ్ళది కాకినాడ...అందుకే నాకు గోదావరి అమ్మాయిలంటే అంత గౌరవం..ఆప్యాయత etc అనమాట

[ I Wish this new year brings you all the success that you deserve - Kishen Reddy]

పిచ్చికాక్ లవ్ స్టొరీ...నాగదేవిలో నువ్వునాకునచ్చావ్...లారీ అన్నయ్యకి యాభై..

"..........అప్పుడు మా అత్త చూసింది...వెంటనే నేను చేతులు వెనక్కి పెట్టుకున్నాను.. నా చేతుల్లో ఉన్న బ్లేడ్ ముక్క, రక్తంతో రాస్తున్న లవ్ లెటర్ కనిపించకుండా ఉండాలని." అని ఆపేసాడు లక్ష్మణ్ గాడు.

నేను హిచ్కాక్ సినిమా కన్నా వీడు చెప్పే పిచ్చికాక్ కథ ఆసక్తిగా వింటూ ఆకాశం వైపు చూస్తూ నక్షత్రాలు లెక్కపెడుతున్నాను...మేము అప్పుడు కాలేజీ హాస్టల్ లో ఉండేవాళ్ళం..ప్రతిరోజు రాత్రి కొంతమంది కాలేజీ బిల్డింగ్ పైన పరుపులు వేసుకొని పడుకుంటే...మరి కొంతమంది కంప్యూటర్ ల్యాబ్ లో ఎ/సి ఆన్ చేసుకొని పరుపులు పరుచుకొని పడుకుంటారు...నేను కూడా రోజు హాయిగా కంప్యూటర్ ల్యాబ్ లోనే పడుకొనే వాడిని...కానీ వీడు స్టొరీ మొదటి రోజు ల్యాబ్ లోనే మొదలెట్టి...మరుసటి రోజు నుంచి ల్యాబ్ లో అయితే స్టొరీ కి మూవ్మెంట్ కుదరడం లేదని, కాలేజీ బిల్డింగ్ పైన అయితే చుక్కల్ని...చంద్రుడిని చూస్తూ...ఫీల్ అవుతూ చెప్పగలను అని...సెకండ్ ఎపిసోడ్ నుంచి కాలేజీ బిల్డింగ్ పైనే చెప్పడం మొదలెట్టాడు...నేనేమన్నా తక్కువ తిన్నానా, కోనసీమ దోమలకి నా రక్తాన్ని రుచి చూపిస్తూ మరీ వీడి స్టొరీ వినసాగాను....

"ఆ తర్వాతా..." అడిగాను అదొక ట్రాన్స్ లో మునిగిన వాడిలా...
"ఇక రేపు చెపుతాలే...నిద్రొస్తుంది పడుకో.." అంటూ ఆవలించి అవతలి పక్కకి తిరిగి పడుకున్నాడు...
నాకు వెంటనే సమరసింహారెడ్డి సినిమాలో జయప్రకాష్ రెడ్డికి వచ్చినంత కోపం వచ్చింది...వీడి తొక్కలో లవ్ స్టొరీని టీవీ సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ లా రోజుకి కొంత చెప్పి ఎక్కడ ఆపాలో...ఎక్కడ సెన్సార్ కట్ చెయ్యాలో..ఎక్కడ వాణిజ్య విశ్రాంతి తీసుకోవాలో..అన్నిటిలో టీవీ వాడిని మించిపోయి నా ప్రాణాలు తోడేస్తున్నాడు...మనకా ఫుల్ గా వింటే కాని నిద్ర పట్టదు...కాని తప్పదుగా అనుకుంటూ నిద్ర దేవతని ఆహ్వానించా...ఎంతసేపటికీ రానంటాదే !!..."ఏటే నీ గోలా...నిద్రపోవాలి తొందరగా రా.." కోపంగా చూసా నిద్ర దేవత   వైపు...
"నేను ఎందుకు రావాలి...నేను రాను పో...రోజూ ఎంతో ఇష్టంగా నీ దెగ్గరకు వస్తే, అవతలికి పోమ్మంటావ్ గా.." బుంగ మూతి పెట్టింది నా నిద్ర దేవత...
"నా బుజ్జి కదూ...నా కన్నా కదూ...రామ్మా...అప్పుడేదో ఈ పిచికాక్ గాడు తొక్కలో లవ్ స్టొరీ చెప్తుంటే నిన్ను రావద్దన్నాను....ఇదుగో ఇప్పుడు చెంపలేసుకోనా..." బ్రతిమాలుకున్నాను రెండు చంపల్ని పట్టుకొని...
"పో..." అంటూ బుంగ మూతి చిన్నది అప్పుడే దిగిరాను అంటుంది..'నీకేంటే కోనసీమ అమ్మాయిలకన్నాఅలక ఎక్కువలా ఉంది' అనుకోని "ఇప్పుడు నువ్వచ్చేశావనుకో...ఈ సండే ఫుల్ గా నిద్రకోసమే కేటాయిస్తా...సరేనా...రా బంగారం..రేపు మళ్ళీ ఆ గుడ్డోడి క్లాసులో నిద్రపోతే నా పక్కవాడిని చూస్తూ నన్ను తిడతాడు.." అని ముద్దుగా పిలిచేసరికి పాపం అలకపాన్పు దిగి వచ్చేసింది నా నిద్ర దేవత...

"రేయ్...నువ్వునాకునచ్చావ్ సినిమాకి టికెట్లు దొరికాయంట నాగాదేవిలో మాటినీకి...." అని రాసి స్లిప్ పాస్ చేసాడు శీనుగాడు నాకు గుడ్డోడి క్లాసు లో..
"అవునా...ఏం చేద్దాం.." రిప్లయ్ స్లిప్ నా నుంచి..
"ఆ!!...బ్లాకు లో అమ్మి బిరియాని తిందాం...!!" ఇన్కమింగ్ స్లిప్ సారాంశం..
"నీ బొంద...రాజముండ్రిలో బిరియాని చెత్తగా ఉంటుందెహే..." సీరియస్ స్లిప్ నా నుంచి..

"ఛా...అయితే రమణగాడు, పాపం ప్రాణాలకు తెగించి గుడ్డోడి క్లాసు ఎగ్గొట్టి నాగదేవి దెగ్గర నాగుపాములతో కలబడి సంపాదించిన టికెట్లు బ్లాకు లో అమ్మి బిరియాని తినేద్దామనే...నీ ఎంకమ్మ లంచ్ టైంకి మనం కాలేజీ నుంచి బైటపడాలి...2 30కి షో.." స్లిప్ చాలా వేడిగా ఉండటంతో ఆలస్యం చెయ్యకుండా రిప్లయ్ ఇచ్చాను "అలాగే...అయితే యాక్షన్ ప్లాన్ రెడీ చెయ్..."  అంటూ....మా కాలేజీలో సాయంత్రం దాకా బైటకి పంపేవారు కాదు, ప్రిన్సిపాల్ పర్మిషన్ లెటర్ ఉంటే తప్ప....సినిమాకి పర్మిషన్ రాసిచ్చే నికృష్టపు ప్రిన్సిపాల్ కాదు పాపం మా గుడ్డోడు (ప్రిన్సిపాల్ గుడ్డితనం మీకు దీనికి ముందు పోస్ట్ లో చెప్పాను)..కాని బయటకి వెళ్లడానికి మాకు యాక్షన్ ప్లాన్స్ ఉన్నాయిగా...

"....సో అక్కడనుంచి తుప్పలన్నీ దాటుకొని వెళ్తే వరుసగా కొబ్బరి చెట్లు...అక్కడి నుంచి ఒక అర కిలోమీటరు పాము పుట్టల్ని మన పుట్టిళ్ళులా తలచుకుంటూ దైర్యంగా వెళ్తే కనుచూపుమేరల్లో ఎన్.హెచ్-7 కనిపిస్తుంది...హైవే మీదకి రాగానే చక్రద్వారబంధం స్టాప్ కనిపిస్తుంది...అక్కడ నిల్చొని రాజముండ్రి బస్సు ఎక్కి వెళ్ళడమే...ఇదీ మన యాక్షన్ ప్లాన్..." అన్నాడు శీనుగాడు ఓ పేపర్ మీద మ్యాప్ గీసి కౌబాయ్ సినిమాలో నిధికి మాప్ దొరికిన విలన్ లా సంబరపడుతూ....ప్లాన్ ప్రకారం వెళ్లి హైవే చేరుకొని తుని-రాజముండ్రి బస్సు ఎక్కి కంబాలచెరువు దెగ్గర దిగి నాగదేవికి ఆటో కట్టించుకొని వెళ్ళాం...

మేము థియేటర్ దెగ్గరికి వెళ్ళగానే గేటు ముందు సిమెంట్ రాయి మీద ఏబ్రాసి మొహం ఏస్కోని కూర్చున్నాడు రమణగాడు...ఆడి పక్కనే అడుగు దూరంలో కూర్చొని బ్లాకు అమ్ముకొనే వాడు...ఇంకొక అడుగు దూరంలో ముష్టోడు..మరో అడుగు దూరంలో పాములు పట్టేవాడు ఉన్నారు...
"ఒరేయ్...ఇక్కడున్నావేంట్రా తాబేళ్లు పట్టే ఫేసు నువ్వూను...పదా 2 40 దాటింది టైం.." అన్నాను నేను ఆవేశంగా ఎక్కడ హీరోయిన్ ఎంటర్ అయిపోయిందేమో సినిమాలో అనుకుంటూ...హీరో ఎంట్రన్స్ అయినా మిస్ అవుతానేమోగాని హీరోయిన్ ఎంట్రన్స్ మిస్ అయితే మళ్ళీ చూడాల్సిందే ఆ సినిమా...
"ఏటి దాటేది...టికెట్లు లెవ్..." సావు కబురు సల్లగా సెప్పాడు మారాజు...  
పక్కనున్న ముష్టోడు పళ్లికిలించాడు...బ్లాకువాడు ఇదే టైం అనుకోని "ముప్పై అయిదు -- అరవై, ముప్పై అయిదు -- అరవై....ఎన్ని గావలి..?" ఆడిలో ఆడు గొణుగుకున్నట్లు అడిగాడు అక్కడేదో ఆడు మాకు డైమొండ్స్ స్మగ్గ్లింగ్ చేస్తున్నవాడిలా...
"నీ ఎంకమ్మా...టికెట్లు లేకుండా ఉన్నాయి రమ్మని కబురెందుకు పంపావ్ రా...మేము యాక్షన్ ప్లాన్ వేసి మరీ వస్తే..." అడిగాడు శీనుగాడు బ్లాకువాడి గోల పట్టించుకోకుండా...
"పర్సు దొబ్బింది రా..." చాలా కూల్ గా చెప్పాడు వాడు....కానీ టెన్షన్ స్టార్ట్ అయింది మాకు...వాడి పర్సులో పది రూపయలకన్నా వాడి సొమ్ము ఎక్కువగా కనిపించదు...కాని వాడి పర్సు లో రెండు వందలు నావి...మూడు వందలు శీను గాడివి..ప్రొద్దున్నే రాజముండ్రి వెళ్తున్నానురా అని ఈ ఏబ్రాసి మొహం గాడు చెప్తే...పేస్టు నుండి...పాండ్స్ పౌడర్ దాకా లిస్టు చెప్పి డబ్బులిచ్చి పంపించాం...కుదిరితే మాటినీకి టికెట్లు కూడా తీసి కాకిచేత కబురుచేసినా వస్తాం అని ఎదవ కబుర్లు చెప్పి పంపించాం వాడిని...

"ఒరేయ్ అందులో మా డబ్బులు రా..." అన్నాన్నేను ఇంకేమనాలో తెలీకా...
"ఏం చెయ్యమంటావ్ రా...కావాలని పోగొట్టానా?..ఎవడో ఎత్తేశాడు.." అన్నాడు తేలికగా..
"సర్లేరా ఏం చేస్తాం..." అనుకోని...అసలు మమ్మల్ని రమ్మనడంలో మర్మమేమిటో అర్థంకాక అదే విషయం అడిగాం వాడిని...
"మళ్లీ కాలేజీకి రావడానికి డబ్బులు ఎలా రా నాకు...నాకు ఇంకేం ఐడియా రాలేదు...అందుకే మిమ్మల్ని పిలిపించా మీతో మళ్ళీ నేను రిటర్న్ వెళ్ళోచ్చుగా..." అంటున్న ఆడి ఐన్ స్టీన్ బుర్రకి వంగి సలాం చెయ్యాలి అనిపించింది...
"నీ సత్తర ఫేస్ లో నా తాడు..." అంటున్న శీనుగాడి వైపు వెరైటీగా చూసా ఇదెక్కడి తిట్టురా నయనా అనుకుంటూ "కాసేపాగితే లోకల్ నాకోడులు అదే డే-స్కాలర్లు వచ్చి సస్తారుగా...ఆళ్ళని అడిగి ఓ పది రూపాయలు తీసుకొని ఎనక్కి రాలేవా?...దీనికోసం మమ్మల్ని అక్కడనుంచి పిలిపించి నీకు ఎస్కార్ట్ ఇవ్వమంటావా...పైగా సినిమా టికెట్ ఎర చూపిస్తావా ..??" కాటకాల రుద్రయ్యలో కృష్ణంరాజులా చూసాడు శీనుగాడు రమణగాడి వైపు... 

చేసేదేంలేక అంకుల్ మెస్ లో ఆత్మారాముడిని సంతోషపెట్టి...కాసేపు కంబాల చెరువు పార్క్ లో తిరిగి అయిదింటికి అలా గోదారి గట్టు దెగ్గరికి వెళ్ళాం...నెమ్మదిగా ప్రవహిస్తున్నగోదారిపై అస్తమిస్తున్న సూరీడి రేఖాకంతి వర్ణించడానికి అందనంత అందంగా ఉంది..
"రేయ్...మీ దెగ్గర డబ్బులున్నాయా..?" అడిగాడు రమణగాడు...
సీనుగాడికి సిర్రెత్తింది....
"ఎందుకురా?" అడిగాను నేను నెమ్మదిగా శీనుగాడ్ని శాంతింపచేస్తూ...
"ఏట్లేదురా...ఎలాగు ఊళ్లోకి వచ్చాం కదా...నువ్వునాకునచ్చావ్ చూసేసి ఎల్లిపోదాం రా.." అన్నాడు రమణా..
"డబ్బులు దొబ్బెట్టుకుంది కాక...ఇప్పుడు సినిమానా..." అన్నాడు శీనుగాడు
"నిజమేలే...ఇప్పుడెందుకులేరా అసలే డబ్బులు పోయాయిగా.." అన్నాను నేను కానీ లోపల ఈ నాకొడుకులు రెడీ అంటే నాకు రెడీ అనాలనే ఉంది..

సమయం: 6 30 pm
స్థలం: నాగాదేవి థియేటర్
ఒక్కొక్క టికెట్ బ్లాకులో అరవై పెట్టి కొన్నాం...

సినిమా అనే వీక్ పాయింట్ మమ్మల్ని మళ్ళీ లొంగదీసుకొని నాగదేవి థియేటర్ దాకా లక్కోచ్చింది..ఆ వీక్ నెస్ కి ఆజ్యం పోస్తూ రమణ..అటూ ఇటూ తేల్చకుండా నేను..శీనుగాడ్నిమా రూట్ కి తీసుకొచ్చాం..
"ఆడెబ్బ...మధ్యాహ్నం నుంచి రెండు గంటలు నేనూ ఆ బ్లాకోడు పక్కపక్కనే కూర్చొని పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకున్నాం...ఆ విశ్వాసం కూడా లేకుండా టికెట్టుకి అరవైలో రూపాయ కూడా తగ్గనన్నాడే ఎదవ..." అన్నాడు రమణగాడు అక్కడేదో తన సొంత బావ తనతో ఎంతో స్నేహంగా ఉండి కూడా చెల్లెలి కట్నం దెగ్గర రూపాయ కూడా తగ్గనన్నాడు అని ఫీల్ అయిన బావమరిది లెక్క...

సినిమా అయ్యేసరికి తొమ్మిదిన్నర...మళ్లీ ఆత్మారాముడి కోసం అంకుల్ మెస్ కి వెళ్ళాం...డెడ్ సీపు కదా మరి అక్కడ...అసలే మేమందరం బడ్జెట్ పద్మనాభాలం...ఒక్క సినిమా ఇసయంలో తప్ప..అదీ మేటర్... 

తినేసి మళ్ళీ కంబాల చెరువు బస్సు స్టాండ్ కి వచ్చాం...టైం పది దాటింది...ఎంత సేపు చూసినా ఒక్క బస్సు కూడా రావడంలేదు...
"ఏటబ్బాయ్...ఎటేపెళ్లాలి...సూత్తాంటే ఇంజనీరింగ్ కుర్రాళ్ళలా ఉన్నారే..." అడిగాడు అతను...భుజం మీద కండువ..బుర్ర మీసాలు..నాకు అదేదో సినిమాలో గళ్ళ చొక్కా..బుగ్గ మీద పులిపిరి..నోట్లో పాన్ వేసుకొని ఉండే విలన్ గుర్తొచ్చాడు...
"అవునండి...రాజానగరం వెళ్ళాలి...ఎంతసేపైనా ఒక్క బస్సు కూడా రావడం లేదు..." అన్నాడు రమణ...
నేను మద్యలో ఇష్ కొడుతున్నాను రమణగాడికి ఆడితో మనకెందుకు అన్నట్లు...
"ఎక్సుప్రెస్ బస్సు లు ఉన్నాయ్ గాని ..అయ్యి మీ కాలేజీ దెగ్గర ఆపరు...ఆర్డినరీ పన్నెండింటికి ఏలేశ్వరం బండి ఉంది అబ్బాయ్..." చెప్పాడు నోట్లో పాన్ పక్కన ఉమ్మేస్తూ...
"అమ్మో పన్నెడింటిదాకానా..." ముగ్గురం ఒకేసారి అన్నాం...
"ఓ పనిసేయ్యండి అబ్బాయ్....తుని పొయ్యే లారి మా ఓళ్ళదే కాసేపట్లో ఇటొత్తాది...అది ఆపి మిమ్మల్ని ఎక్కించి కాలేజీ దెగ్గర దింపమంటాలే...తలా ఓ అయిదు సేతులో ఎట్టండి ఆడికి..." అతనలా చెప్తుంటే నాకేదో డౌట్ మీద డౌట్...అసలే ఆల్మోస్ట్ అర్థరాత్రి...అందునా ఆల్మోస్ట్ అందమయిన ఒంటరి మొగపిల్లలం...పెళ్లి కాని వాళ్ళం...పైగా వయసులో ఉన్నవాళ్ళం...ఏదైనా అఘాయిత్యం జరిగితే...ఆలోచించడానికే భయమేసింది...ఒంటరి మొగపిల్లలు అర్థరాత్రి నడిచే రోజులా ఇవి నా మీద నాకే డౌట్...

చేసేదేమిలేకా ఆ సాహసోపేత ప్రయాణానికి సిద్ధపడ్దాం...నేను ససేమిరా అన్నాను మొదట..కావాలంటే ఎవడన్నా ఫ్రెండ్ రూం లో ఈ నైట్ కి ఉండి రేపు మార్నింగ్ వెళ్దాం అన్నాను...ఎదవలు ఇనిపించుకోలేదు..నేను ఒప్పుకోకతప్పలేదు...
లారీ రావడం...మేము ఎక్కడం...అది బైల్దేరడం జరిగిపోయాయి...లారీ ఆర్ట్స్ కాలేజీ దాటి...హౌసింగ్ బోర్డు దాటి...లాలా చెరువు దాటి...అలా నిర్మానుష్యమైన ఎన్.హెచ్-7 మీద పరుగెడుతుంది...

కేబిన్ లో డ్రైవర్ పక్కన నేను, నా పక్కన రమణ,శీనుగాడు...డ్రైవర్ గాడి దెగ్గర మందు వాసన...ఎక్కడన్నా ఆక్సిడెంట్ చేస్తాడేమో అని నాకు టెన్షన్ పట్టుకొంది...ఎందుకొచ్చిన గోలరా బ్రతికుంటే దేవి-చౌక్ లో దుప్పట్లు అమ్ముకొని బ్రతకొచ్చు, ఇప్పుడు ఈ డ్రైవర్ గాడు మందు మత్తులో ఒక్కసారి తూలాడంటే కాసేపట్లో అందరం యమలోకం ఎంట్రన్స్ పాస్ లు తీసుకోవాల్సి వస్తుంది...ఒక్కసారిగా రమణగాడి మీద కోపం వచ్చింది..యాభై డిగ్రీల సెల్సియస్ తీవ్రతతో వాడివైపు చూసా...ఆ చీకేసిన టెంక మొహంగాడు నోరు తెరుచుకొని నిద్రపోతున్నాడు...ఆల్రెడీ అప్పుడే ఒక నాలుగు అయిదు ఈగలు ఆడి నోట్లో కాపురం పెట్టాయి....ఛీ నా బతుకు నన్ను నేను తిట్టుకున్నాను...శీనుగాడు ఏదో తీవ్రంగా ఆలోచిస్తున్నాడు, బహుశా రేపు జావా ల్యాబ్ లో చేయ్యోబోయే ప్రోగ్రాం లాజిక్ అనుకుంటా...ఈ చెత్తనాకొడుకులకి కొంచెం కూడా టెన్షన్ లేదే...ఇలా నా ఆలోచనలు సాగుతుండగా ఎదురుగా ఓ లారీ విసురుగా మా లారీకి ఎదురుగా వచ్చింది...అంతే..స్మాష్ అనుకున్నా...
"ఒరేయ్ డ్రైవర్ గా...ఇంతవరకు ఒక్కసారికూడా పెళ్లి కాలేదురా...కనీసం అమ్మాయిని దెగ్గరగా కూడా సూడలేదురా...ఇంత బతుకుబతికి ఈ లారీలో ఇటునుంచి ఇటే పైకి పంపుతావ్ రా...అట్ లీస్ట్ బీర్ టేస్ట్ ఎట్లుంటదో కూడా సూడలేదు రా ...ఆ గుడ్దోడిని ముసుగేసి కుమ్మేద్దామనే ప్లాన్ అయినా అమలు చెయ్యలేదు రా..." ఆ ఒక్క సెకండ్ లోనే నా ఆలోచనా స్రవంతి అలా  సాగింది...నా జీవితం మీద ఉన్న తీపి గుర్తొచ్చింది...నా బకెట్-లిస్టు మొత్తం అర్థం అయ్యింది...కాని రెండు లారీ డ్రైవర్స్ సడన్ బ్రేక్ వేసి...రెడీ గా ఉన్న యమలోకం పాస్ లు రద్దు చేసారు...ఆ సడన్ బ్రేక్ తో రమణ గాడు తూలి డ్రైవర్ కాళ్ళ దెగ్గర పడ్డాడు...ఆయుష్మాన్ భావ అని డ్రైవర్ అన్నయ్య రమణ గాడిని దీవించాడు స్టీరింగ్ తో...ఒక్క కట్ కొట్టే సరికి మళ్లీ సీట్ లో వచ్చి పడ్డాడు రమణ....మళ్ళీ బండి కదిలింది...మళ్ళీ ప్రాణాలు అరచేతుల్లో పెట్టుకొని కూర్చున్నాను నేను...ఈ సరి నాతో పాటు రమణ, శీను కూడా...రమణగాడు తన నోట్లో కాపురమున్న ఈగల్ని ఖాళి చేయించడంతో అవి మా చెవుల చుట్టూ తిరగడం మొదలెట్టాయి.... శీనుగాడి ఏకాగ్రత మొత్తం జావా మీద నుంచి తార రోడ్ మీద నిలిచింది...డ్రైవర్ అన్నయ్య  కాలేజీకి తీసుకొచ్చి ఆపాడు బండి..వెంటనే దిగేసి 'హమ్మయ్యా ఇక మన ప్రాణాలకి ప్రమాదం లేదు' అన్న చిన్న హామీ ఇచ్చుకున్నాం మాకు మేము...నేను యాభై నోటు డ్రైవర్ అన్నయ్య చేతిలో పెట్టాను..'హీ డిసెర్వ్ మోర్ దెన్ దిస్.' అనుకున్నా....టైం చూస్తె పదకొండు అయింది అంతే...కానీ ఈ ప్రయణం ఎన్నో గంటలు చేసిన ఫీలింగ్ కలిగింది...

"...............అప్పుడు శిరీష నన్ను తనని ఒంటరిగా ఎవరూ చూడకుండా కలవమన్నది...నాకెందుకో అర్థం కాలేదు...కానీ తన కళ్ళలో నా మీద ఉన్న ప్రేమ చెప్పకనే చెపుతుంది నేనంటే తనకి ఎంత ఇష్టమో...తనని ఒంటరిగా కలిసా..ఆమె నా చేతులో ఒక లెటర్ పెట్టి వెళ్ళిపోయింది...ఆ లెటర్ చూసాక నా కళ్ళ వెంబడి నీరు ఆగలేదు." అని చెప్పి ఆపేసాడు లక్ష్మణ్ గాడు...
"తార్వతా.." అడిగాను..
"నిద్రొస్తుంది..." అన్నాడు...
నాకు చిర్రెత్తింది..వెంటనే అక్కడ ఉన్న ఇనుప రాడ్ తీసుకొని ఆడి తల బద్దలు కొట్టాలనే వైలేంట్ అయిడియాలు వచ్చాయి..."నీ సత్తర ఫేస్ లో నా తాడు....ఇంకెన్ని రోజులు చెప్తావ్ రా పిచ్చికాక్ నీ తొక్కలో లవ్ స్టొరీ...." అరిచేసా గట్టిగా శీనుగాడి కాపీరైట్ తిట్టుని వాడేస్తూ...ఆడి నిద్రాదేవత ఆడిని తెగ లవ్ చేస్తుందనుకుంటా, వెంటనే నిద్రపోయాడు....
నా నిద్రదేవత వైపు చూసా...'నేను నీకు అంత ఈజీగా లొంగను రా.." అన్నట్లు చూస్తుంది....
"ఎగస్ట్రాలు ఆపి రా..." అన్నాను సీరియస్ గా...
"పో వోయ్....అరిస్తే వస్తానా...కాసేపు బతిమిలాడుకో..." అంది...
"ఏందే బతిమిలాడేది నీ సత్తర ఫేస్ లో నా తాడు....రాకపోతే పో...సివరికి నీక్కూడా లోకువయ్యానే...కాలేజ్ లో మంచి అమ్మాయిని లైన్ లో పెట్టుకుంటా అప్పుడు నీ ఆటలు ఎలా సాగుతాయో చూస్తా..." అన్నాను...
"వద్దు బాసూ...నాకు అన్యాయం చెయ్యొద్దు....నువ్ లవ్ లో పడితే నన్ను అసలు దెగ్గరికి రానివ్వవు...అసలు నిద్రే వద్దంటావ్...వచ్చేస్తున్నా ఉండు...."

A క్యూట్ లవ్ స్టొరీ with బట్టర్ స్కాచ్ topping....

"ఒసేయ్...నా మాథ్స్ నోట్స్ ఇవ్వవే పందిదాన...రెండు రోజులనుంచి ఇంట్లో పెట్టుకొని పూజ చేస్తున్నావానే దున్న..!!" ..మాటలు మాస్ గా అనిపించినా అవి పలికించిన గొంతు కాకినాడ కాజా కన్నా తియ్యగా అనిపించడంతో వెనక్కి తిరిగి చూసాను...

సీతాకోకచిలుకకి అన్ని రంగులు అలమిన దేవుడు...మయూరానికి అందాల పించాలు అతికించిన ఆ పైవాడు..నల్లటి కోయిలకి తియ్యటి గాత్రాన్ని వరమిచ్చిన ఆ సర్వాంతర్యామి...ఈ అమ్మాయిని తయారుచేయడానికి వీటన్నిటికన్నా ఎక్కువ శ్రద్ధ చూపించాడేమో అనిపించింది ఆ అమ్మాయిని చూడగానే...ఆమె వేసుకున్నతెలుపు చూడిదార్ మీద పువ్వుల ఎంబ్రాయిడరి సింపుల్ గా ఉంది..కాదు...ఆమె వేసుకోడం వల్ల సింపుల్ గా ఉన్నడ్రెస్ కి విలువ పెరిగిందేమో...అందుకేనేమో అంత విలువ చెయ్యని దుస్తుల్నికూడా సినిస్టార్స్ తో వేయించి వాటికి వేలకి వేలు ధర నిర్ణయిస్తారు..నా ఆలోచనలు ఇలా ట్రేడ్ సీక్రెట్స్ వైపు మళ్ళుతుండగా ఆమె తన ఫ్రెండ్స్ తో పాటు నన్నుదాటుకొని వెళ్ళిపోయింది నుదుటిపై పడ్డ కురులని సవరించుకొంటూ...అదోలాంటి మత్తుగోలిపే అరోమా నన్ను తాకి వెళ్ళిపోయింది...ఆమెతో పాటే సాగుతూ పదిమందికి సువాసన పంచుతున్నఆ పెర్ఫుమ్ జీవితం ధన్యం...అది ఏ కంపెనీదో...
"హై-టెక్..."
"ఏంటి..." చిరాగ్గా చూసాను.. ఎప్పుడొచ్చాడో తెలీదు కాని నా ముందు నిల్చున్నాడు శీనుగాడు పుస్తకం చూపిస్తూ..
"అదేరా...నిన్నజావా కోసం హై-టెక్ సిరీస్ బుక్ అడిగావ్ కదా...సత్య దెగ్గర తీసుకొచ్చా..." అన్నాడు
ఓహొ అన్నట్లు తలూపాను..."ఇక్కడేం చేస్తున్నావ్...పదా గుడ్డోడి క్లాసు ఇప్పుడు..." అంటూ లాక్కెళ్ళాడు..

గుడ్డోడు అంటే మా ప్రిన్సిపాల్...వాడు గుడ్డోడు కాదు గానీ...నా వైపు చూస్తే నా పక్కన వాడి వైపు చూస్తున్నట్లు అర్థం..మొదట్లో ఈ విషయం తెలియనప్పుడు ఓ సారి నా వైపు చూస్తూ "గెట్ అవుట్ అఫ్ మై క్లాస్.." అన్నాడు ..ఎందుకన్నాడో అర్థం కాకపోయినా పైకి లేచాను వెళ్దామని, అసలే క్లాస్ తెగ బోర్ గా ఉంది.."నువ్వు కాదు..." అంటూ నా కుడి వైపు ఉన్నవాడి వైపు చూస్తూ..."యు గెట్ అవుట్ ..." అంటూ నా వైపు చూసాడు...లేచింది నేనయితే నా పక్కన వాడిని నువ్వు కాదు అంటాడెంటి...మళ్లీ లేచి వెళ్లబోయాను..."ఎన్నిసార్లు చెప్పాలి నువ్వు కాదు.." నా పక్కన వాడిని ఉరిమి చూసాడు..వాడు దెబ్బకి వణికిపోయాడు.."యు గెట్ అవుట్ ఇడియట్..."అంటూ మళ్లీ నా వైపు చూసాడు...నాకు దిమ్మ తిరిగి మైండ్ బ్లాక్ అయింది..నేను అలాగే నిల్చున్నాను.."హౌ డేర్ యు...నా మాటే వినవా.." అంటూ ముందుకి వచ్చి నా కళ్ళలో కళ్ళు పెట్టి చూస్తూ నా ఎడమ ప్రక్కన ఉన్నవాడి ముందు బెంచ్ మీద దబా దబా కొట్టాడు...నేను అతని కళ్ళలోకి తీవ్రంగా చూసా, అప్పుడు అర్థం అయింది వాడికి అదో టైపు మెల్ల కన్ను అని..అసలు గెట్ అవుట్ అన్నది నా ఎడమ ప్రక్కన వాడిని...కాని హడలు కొట్టింది మాత్రం నన్ను నా కుడి ప్రక్కన వాడిని....

"ఏటి ఎంకన్న రోజురోజుకి సాంబార్ కాస్తా గోదావరి వాటర్ అవుతున్నాయి...దీనికన్నా రసమే బెటర్ ఏమో...అంతేకదరా?" అన్నాడు సీనుగాడు నా వైపు చూస్తూ సాంబార్ గెలుకుతూ...ఆడికి హాస్టల్ లో సాంబార్..కాలేజీ లో జావా తప్ప ఇంకేం పట్టవ్..
"ఈ రోజు కాలేజీలో ఒక అమ్మాయిని చూసారా...షీ ఈజ్ ఆసం..." అన్నాను ఏమంటాడో అని..
"ఆసమా....అదేం పేరురా...!!" ఎదవ మొహం ఏస్కోని చూసాడు నావైపు...
"నీ మొహం...ఆసం అంటే, అది ...కత్తిలా ఉందని అర్థం..." చెప్పాను మా లాంగ్వేజ్ లో ..
"అవునా...." అని తింటున్న వాడల్లా ముఖం అదోలా పెట్టి.."ఛీ..ఇది పెరుగా..ఇంత పుల్లగా ఉంది..నిన్నటిది ఫ్రిజ్ లో పెట్టి ఈ రోజు వేసుంటారు...నీకెలా ఉంది.." అన్నాడు ఏదో అంతర్జాతీయ సమాఖ్యలో పేదరిక నిర్మూలనా చర్చలో ఎదుటి సభ్యుడి సలహా కోసం ఎదురుచూస్తున్నవాడిలా ముఖం పెట్టి...క్రూరంగా చూసాను వాడి వైపు...నా మనోవేదన అర్థంచేసుకున్నవాడిలా.."అయితే..ఆ అమ్మాయి ఎవరంటావ్.." అన్నాడు చివరికి...
"ఏమో తెలీదురా...చూడగానే చాలా నచ్చింది..."
"అవునా...సరేలే..కృష్ణాగాడిని రమణాగాడిని కూడా తీసుకొని వెళ్లి రేపు ఆ అమ్మాయి తో మాట్లాడతాం.."
"ఏమని?.." కంగారుగా అడిగాను...
"ఏముంది నువ్వంటే మా వాడికి ఇష్టం అని ఆ అమ్మాయికి చెప్తాం.." అన్నాడు ప్లేట్ అంచులు నాకి చేయి కడుక్కోడానికి లేస్తూ...
"ఇంకానయం...పెళ్లి చూపులకు వెళ్దాం అని చెప్పావుకాదు.." అన్నాను వ్యంగ్యంగా..
"మరేం చెయ్యమంటావ్ రా..." అన్నాడు కోస్చేన్ మార్క్ మొహం పెట్టి...
"ఏమీ చెయ్యొద్దురా..తొందరగా చెయ్యి కడుక్కో...మళ్లీ నువ్వు రూంకి వెళ్లి జావా మీద రీసెర్చ్ చెయ్యాలిగా.." అన్నాను....అవునన్నట్లు తలూపాడు...నాకు అక్కడున్న అంబూజా సిమెంట్ గోడకేసి తల బద్దలు కొట్టుకుందామా అనిపించింది...

ఓ మూడు రోజుల వరకు ఆ అమ్మాయి మళ్లీ నాకు కనిపించలేదు...నేను తనని చూసిన ప్రదేశంలో చాలాసార్లు వెయిట్ చేశా కానీ కనిపించలేదు...ఓ రోజు కాంటీన్ లో కూర్చొని కోక్ తాగుతుంటే "హలో సర్...కెన్ ఐ సిట్.." అని వినిపించిన మాటలవైపు తలెత్తి చూసాను ఆశ్చర్యంగా...నమ్మలేకపోయాను..ఇది కల ఏమో అనుకున్నా...కాదు నిజమే...నిజంగానే ఆ అమ్మాయి నా ఎదురుగా నిల్చుని ఉంది...అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాను.."జొల్లు కార్చడం ఆపి...ఆ అమ్మాయిని కుర్చోమను.." నాలో రోమేయో నిద్రలేచి సలహా ఇచ్చాడు.."ష్యూర్...కూర్చోండి..." అన్నాను ఇంకా ఇదంతా నిజంగా జరుగుతుందా అన్న విషయం ఖచ్చితంగా తేలక..."సర్ నేను మీ జూనియర్ ని...అండి అనకండి.." అంది కూర్చుంటూ...ఆ అమ్మాయి మాటలకి మంత్రముగ్దుడిలా అలాగే చూస్తుండిపోయాను...ఈ అమ్మాయి నా ఎదురుగా ఇలా...ఇలాగే కాలం ఆగిపోతే బాగుండేమో అనిపించింది..నేను ఏమీ మాట్లాడకపోయేసరికి...సారీ..మాటలు రాకపోయేసరికి మళ్లీ ఆ అమ్మాయే "సర్...అక్కడ దూరంగా కనిపించే ఇద్దరు సీనియర్ సర్ లు నన్ను రాగ్ చేస్తున్నారు...వాళ్ళు నాకు మిమ్మల్ని చూపించి మీ డీటైల్స్ అడిగి తెల్సుకొని రమ్మన్నారు...ఈ పువ్వు కూడా మీకు ఇవ్వమన్నారు.." అంటూ తన చేతిలో ఉన్న ఎర్ర గులాబి చూపించింది...ఎవరబ్బా ఆ సీనియర్లు అని చూస్తే రమణ గాడు..శీను గాడు ఉన్నారు...షాక్ కొట్టినట్లు అయింది నాకు...వీళ్ళకు ఈ అమ్మాయే అని ఎలా తెల్సు??..ఎదోకటిలే..ఐ ఓవ్ ఏ పార్టీ టు యు గైస్..అనుకున్నా..ఇదే మంచి టైం ఏదోక సొల్లు కొట్టి ఈ అమ్మాయి ముందు ఇంప్రషన్ కొట్టెయ్యాలి అని నాలో రోమియో తెగ సంబరపడుతున్నాడు...

"నీ పేరేంటి..." అడిగాను...
"సుస్మిత సర్..."...అబ్బో ఎంత సక్కటి పేరో..రోమియో గాడు పండగ చేసుకుంటున్నాడు...
"ఎస్.డి చెప్పాలా సర్.." అంది తనే మళ్ళీ...ఆ స్వీట్ వాయిస్ కి నాకు జలుబు చేస్తుందేమో అనిపించింది...
"అక్కర్లేదు సుస్మితా...నాకు ఈ ర్యాగింగ్ అంటే పడదు...జూనియర్స్ తో స్నేహంగా ఉండాలేకాని ర్యాగింగ్ అదీ..ఇదీ అని వాళ్ళని ఎడిపించకూడదు...నా వరకు అయితే ఎక్కడన్నా ర్యాగింగ్ జరుగుతున్నట్లు కనిపిస్తే వెంటనే వెళ్లి ఆపుతాను...ముఖ్యంగా అమ్మాయిలను ఎవరన్నా ర్యాగింగ్ చేస్తే నేను ఊరుకోను...పాపం ఎక్కడెక్కడినుంచో చదువుకోడానికి ఇక్కడికి వచ్చిన వాళ్ళని ర్యాగింగ్ పేరుతో హింసించడం పాపం కాదా?..." నా మాటలకు సుస్మితా నావైపు అభిమానపూర్వకంగా చూసింది..మాకు రెండు టేబుళ్ళ పక్కన కూర్చున్నవాడు మాత్రం క్రూరంగా చూసాడు...రెండు రోజులముందే వాడిని నేను క్రిష్ణాగాడు కల్సి ర్యాగింగ్ చేసాం...
"మీలా అందరూ ఆలోచిస్తే నిజంగా కాలేజెస్ విల్ బె ది బెస్ట్ ప్లేసెస్..." అంది నవ్వుతూ...ఆ అమ్మాయి ఇంకాసేపు అలాగే నవ్వితే నేనేమైపోతానో నాకే అర్థంకావడంలేదు...
"ఇందులో నా గొప్పతనం ఏముంది సుస్మి..." అని ఒక్కసారి ఆగాను ఆమె వైపే చూస్తూ నేనేమన్నానో గుర్తొచ్చి..

"మీరు నన్నుసుస్మి అని పిలవచ్చు సర్...నో ప్రాబ్లం...అఫ్కోర్స్ అలా నన్నునా పేరెంట్స్ క్లోజ్ ఫ్రెండ్స్ తప్ప ఇంకెవరూ పిలవరు...." అంది...
"సారీ సుస్మితా, నేను అలా పిల్చి ఉండకూదదేమో..." అన్నాను నోచ్చుకున్నవాడిలా...
"భలేవారే సర్...పాజిటివ్ గా ఆలోచించండి సర్...ఏమో మనిద్దరం క్లోజ్ ఫ్రెండ్స్ అవ్వోచ్చేమో కదా...ఏం ఈ జూనియర్ తో స్నేహం చెయ్యరా...." అంది అందంగా నవ్వుతూ అక్కడున్నరోజా పువ్వు నా చేతికి ఇస్తూ...
ఒక్కసారిగా నాలోని రోమియో నానుంచి క్రిందకి దూకి "ఎగిరే మబ్బులలోనా...పగలే వెన్నెల వాన..గుండెల్లో సాగే రాగాలేవో..." అంటూ ఆమె ముందు వాలిపోయాడు...నాకేమో తొలిప్రేమ సినిమాలో పవన్ కళ్యాణ్ లా ఎక్కడన్నాచెట్టుతొర్ర కనిపిస్తే "ఒన్ మినిట్ ప్లీజ్" అని చెప్పి ఆ తొర్రలో డాన్స్ వెయ్యాలనిపించింది..

"అంత భాగ్యం నాకుందంటావా..?" అన్నాను ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ...
"ప్లెజర్ ఈజ్ అల్ మైన్ సర్..." అని నవ్వుతూ చూస్తూ.."మన స్నేహం సాక్షిగా ఇద్దరం ఒకే బట్టర్ స్కాచ్ ఐస్ క్రీంలో రెండు స్పూన్స్ వేసి తిందాం.." అని ఒక బట్టర్ స్కాచ్ ఆర్డర్ చేసింది...

"బాసూ ఫ్రెండ్షిప్ లో ఎవ్వరూ ఇలా ఒకే ఐస్ క్రీంలో రెండు స్పూన్స్ వేసి తినరు, బడ్జట్ వీక్ అయితే తప్ప...సో ఖచ్చితంగా తను నిన్ను ఫ్రెండ్ కంటే ఎక్కువగా అక్సేప్ట్ చేసింది..." అంటూ నా రోమియో నాకు ప్రేమోపదేసం చేశాడు..
"నిజమా...ఆయినా అమ్మాయిలు మొదటి చూపులోనే ఫ్లాట్ అయ్యే అంత సీన్ మనకు లేదు కదరా..." అన్నాను సందేహిస్తూ...
"ఏమో గురూ...ఈ అమ్మాయికి నీలో ఏం నచ్చిందో..." రోమియో గాడు కన్విన్స్ చెయ్యడానికి ట్రై చేస్తున్నాడు..  
"అంతే అంటావా..." అన్నాను చివరగా..
"హలో సర్...ఐస్ క్రీం లేట్ చేస్తే కరిగిపోద్ది...మరి కానిద్ధామా..." అంది ఆమె స్పూన్ ఐస్ క్రీంలో ముంచుతూ...
"బట్టర్ స్కాచ్ ఇంత టేస్టీగా ఎప్పుడు అనిపించలేదు..." అన్నాను...ఆమె మధురంగా నవ్వింది...అప్పుడే..ఆక్షణమే తెలిసింది ఇక నాకు రాత్రి నిద్దుర ఉండదని...

ఆ రోజు నుంచి ప్రతి రోజు బస్సు స్టాప్ లో తన కోసం వెయిట్ చెయ్యడం..కల్సి కాలేజీకి వెళ్ళడం...కల్సి లంచ్ చెయ్యడం...ఈవెనింగ్ కల్సి స్నాక్స్ తినడం...ప్రతి గురువారం బట్టర్ స్కాచ్ తినడం విత్ టు స్పూన్స్  (గురువారం మేము కలసిన రోజు...)..మా రేలషన్ కి బట్టర్ స్కాట్చ్ అందించిన తియ్యదనం అంతా...ఇంతా కాదు...ఆ అమ్మాయి ఒక్కరోజు రాకపోతే నాకు ఏదోలా ఉండేది...ఓ రోజు రమణగాడు క్రిష్ణగాడు సినిమా ప్రోగ్రాం వేసారు వీక్ డేలో..నేను కాలేజీ వెళ్తాను అన్నా వినకుండా నన్ను ఎగోట్టేలా చేసి సినిమాకి తీసుకెళ్ళారు...మరుసటి రోజు సుస్మి నాకు బస్సు స్టాప్ లో ఎంత సేపు ఎదురుచూసిన రాలేదు...లంచ్ కి కలవలేదు...ఆ రోజు గురువారం..తనతో కల్సి బట్టర్ స్కాచ్ తినాలని కాంటీన్ లో ఎంత సేపు వెయిట్ చేసినా రాలేదు...చివరికి లేచి తిరిగి వెల్లిపోబోతుంటే అప్పుడు కనుపించిది సుస్మీ...తన కళ్ళు వర్షించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న మేఘాల్లా ఉన్నాయ్..

"సుస్మి...ఏమైందిరా...ప్రొద్దుటి నుంచి నీకోసం ఎంత వెతికానో తెల్సా..." అన్నాను...
"నీకు నేను ఒకదాన్ని ఉన్నాను అని గుర్తుందా..." అంటూ నావైపు చూసింది...తన కళ్ళలో నుంచి జాలువారిన నీటి బొట్టు..ఎర్రగా కందిన ఆమె బుగ్గపై నిల్చిన్న ముత్యంలా ఉంది...
"సుస్మీ..." అంటూ ఆమె దెగ్గరికి వచ్చాను...
"పో...నాతో అసలు మాట్లాడకు...నిన్న నీకోసం నేను పిచ్చిదానిలా కాలేజీ మొత్తం వెతికా...చివరికి మీ ఫ్రెండ్ సునీల్ ని అడిగితే ఫ్రెండ్స్ తో కల్సి సినిమాకి వెళ్ళావని చెప్పారు...నాకంటే నీకు మీ ఫ్రెండ్స్ తో సినిమా ఎక్కువ కదా...నీకు ఇష్టమని నేనే సొంతగా ఇంట్లో ఫ్రైడ్ రైస్ ప్రిపేర్ చేసి నిన్న నీకోసం తీసుకొచ్చాను తెల్సా..అందుకు నేను నిజంగా పిచ్చిదాన్నే.." అంది ధారాపాతంగా జారుతున్న కన్నీళ్లను తుడిచే వృధా ప్రయత్నం చేస్తూ...
"సారీ రా..." అన్నాను నా కళ్ళ వెంబడి కూడా కన్నీరు కారుతుందనే విషయం తెలియక...
"నువ్వెందుకు ఏడుస్తావ్...సరేలే ఇంకెప్పుడూ ఇలా చెయ్యకు....పదా బట్టర్ స్కాచ్ తిందాం..." అంటూ కాంటీన్ లోపలికి తీసుకెళ్ళింది...
బట్టర్ స్కాచ్ తింటున్నవాడినల్లా ఆమె వైపు చూస్తూ.."సుస్మీ...మనం ఇంజనీరింగ్ అయ్యాక...మంచి జాబు తెచ్చుకొని అప్పుడు ఇద్దరం పెళ్లి చేసుకుందామా..." అని అడిగేసాను...అంత దైర్యం ఎక్కడనుంచి వచ్చిందో నాకు తెలీదు...బహుశా నా కోసం తపన పడిన ఓ అమ్మాయి కన్నీరు చూసాక వచ్చిందేమో..."నువ్వులేకపోతే ఒక్కరోజే ఉండలేకపోయినదాన్ని...నువ్వులేకుండా లైఫ్ అంతా ఎలా ఉండగలను రా..." (సర్ పోయి 'రా' ఎప్పుడో వచ్చేసింది)...

ఆ రోజుతో లైన్ క్లియర్ అయిన మాకు ఇక పట్టా పగ్గాలు లేవు...తన ప్రేమ నాకు రోజుకో కొత్త లోకం చూపించేది...తను ప్రతిరోజూ నాకు కొత్తగానే కనిపించేది...అప్పటినుంచి కాలేజీ మానేస్తే ఇద్దరం కలిసే మనేసేవాళ్ళం..ఎలా గడిచిపోయాయో ఏళ్ళు.. ఇంజనీరింగ్ అయిపొయింది...విడిపోయే రోజు ఇద్దరం చాలా బాధపడ్డం...కానీ త్వరలోనే కలుద్దాం అని నిర్ణయించుకున్నాం...తనకు విప్రోలో నాకు ఇన్ఫోసిస్ లో జాబు వచ్చింది...ఇద్దరం హైదరాబాద్ పోస్టింగ్....మా ప్రేమ విష్యం పెద్దలకు చెప్పగా వాళ్ళు వెంటనే అంగీకరించడం మా సూపర్ లక్....మే 24న మా పెళ్లి జరిగింది..

"హనీమూన్ కి సింగపూర్ అని నేను ...కాదు పారిస్ అని సుస్మీ..ఇద్దరికీ ఈ విష్యం లో ఒకటే గోల....ఏంచెయ్యాలి..."
నా మొహాన ఒక్కసారిగా చెంబెడు నీళ్ళు పడ్డాయి...."ఏం చెయ్యాలా??...వెళ్లి స్నానం చేసి కాలేజీ కి రెడీ అవ్వాలి..." అన్న మాటలు పలికిన వ్యక్తి వైపు వింతగా చూసాను...ఎదురుగా ఏబ్రాసి మొహం వేసుకొని శీనుగాడు....మైండ్ బ్లాక్ అయింది ఒక్క నిముషం...వాడి వైపే చూస్తున్నాను...

"నువ్విక్కడ ఏం చేస్తున్నావ్...మా ఆవిడ ఎక్కడ...సుస్మీ..."అంటూ అరిచాను...అది హాస్టల్ అని స్పృహ ఇంకా రాలేదు..

""మీ ఆవిడ ఇప్పుడే పుట్టింటికి వెళ్ళింది, ఇక తమరు లేస్తే కాలేజీకి వెళ్దాం.. .నీ ఎంకమ్మ నైట్ అంతా తొక్కలో కలవరింతలతో సంపావ్ గదరా....సుస్మి ఎవర్రా బాబూ....రాత్రి డిన్నర్ చేస్తుంటే ఒక అమ్మాయిని చూసాను అని చెప్పావ్..ఆ అమ్మాయి పేరు సుస్మీనా...ఒక్కరోజుకే అన్ని కలవరింతలా...." అన్నాడు నోరు సున్నాలా చుట్టి...ఒక పది పదిహేను నిమిషాలు పట్టింది ఈ లోకం లోకి రావడానికి...అదంతా కల అని తెలిశాక చాలా బాధేసింది...కాలేజీకి వెళ్ళబుద్ధి కాలేదు...కలలో నేను కాలేజీ మానేస్తే సుస్మీ ఏడ్చింది...ఇప్పుడు మానేసి మరుసటి రోజు వెళ్తే నా వైపు కూడా చూడదు...ఎందుకు చూస్తుంది..అసలు ఆ అమ్మాయి పేరు ఏంటో ??...నేను కలలో తగిలించిన పేరు సుస్మీ...ఒక్క రాత్రి కలలో ఒక క్యూట్ లవ్ స్టొరీ విత్ బట్టర్ స్కాచ్ టాపింగ్....సూపర్...

లంచ్ టైంలో ఆ అమ్మాయి కనిపించింది..వాళ్ల ఫ్రెండ్స్ తో లంచ్ చేస్తుంది...సుస్మీ నువ్వు నాతో కదరా లంచ్ చేస్తావ్ రోజూ...ఇప్పుడేంటి ఇలా...నా మనసుదొక గోల...రోమియో గాడు లేచి "బాసూ అబ్దుల్ కలాంగారు చెప్పినట్లు...కల నిజం చెయ్యలేవా..??" అన్నాడు..."కష్టం రా....విధి విచిత్రమైనది...కలలు అంత కన్నా చిత్రమైనవి...లేకపోతె కలలో అంత కెమిస్త్రీ ఉండి కూడా ఆ అమ్మాయి నేను ఎవరో తెలియనట్లు వెళ్లిపోతుంటే పట్టించుకోకుండా ఉండాలి...ఇప్పుడు ఈ అమ్మాయి ఎవరో తెలియనట్లు ఎలా ఉండాలి రా....నేను ఎమి మాట్లాడుతున్నానో రోమియో గాడికి అర్థంకాక పారిపోయాడు...

కాంటీన్ లో కూర్చొని కోక్ తాగుతున్నాను.."హలో సర్..." అంటూ ఆమె గొంతే మళ్లీ...నమ్మలేకపోయా..ఏంటి కల ఇలలో పునరావృతం అవుతుందా ఏమిటి...ఆమె వైపే చూస్తున్నాను సంభ్రమంగా..."ఇఫ్ యు డోంట్ మైండ్...ఆ టేబుల్ మీద కుర్చుంటారా...మేము నలుగురం ఫ్రెండ్స్ వచ్చాం..వేరే టేబుల్స్ ఏవీ ఖాళీ లేవు..అందరూ బాయ్స్ ఉన్నారు...మీరు ఒక్కరే కాబట్టి ఆ పక్క టేబుల్ మీద కుర్చుంటారా? " అంటూ అడిగింది
నేను వెంటనే లేచి పక్క టేబుల్ మీద కూర్చున్నాను...వాళ్ళు నలుగురు ఫ్రెండ్స్ వచ్చి కూర్చున్నారు...నలుగురు కల్సి రెండు బట్టర్ స్కాచ్ ఆర్డర్ చేసి షేర్ చేసుకొని తింటున్నారు...ఒక్కసారిగా ఆ బట్టర్ స్కాచ్ చూసేసరికి నా హార్ట్ బ్రేక్ అయింది...ఇక అక్కడ ఉండాలనిపించలేదు...వెళ్ళిపోవడానికి లేచి...ఏదో గుర్తోచ్చినవడిలా ఆ అమ్మాయి దెగ్గరికి వెళ్లి..."మీ పేరేంటి? " అని అడిగాను...

"సుస్మిత.." అని చెప్పి బట్టర్ స్కాచ్ తినడంలో నిమగ్నం అయ్యింది ఆ అమ్మాయి....

జీవితం గురుంచి నేర్పిన ఐ.టీ ప్రాజెక్ట్ (ఆఖరి భాగం)

"ఎవరండీ లోపల....హలో..."

స్పందన లేదు...

"హలో...ఓ సారి బయటకి వస్తారా !!..." మళ్లీ పిలిచాను గుమ్మం ముందు నిలుచొని...నా వెనుక మా సమూహం ఉన్నారు...అదే సునీల్, కృష్ణా ,శ్రీను, రమణ ..

ఓ రెండు నిముషాల తర్వాత ఓ వృద్ధురాలు వచ్చింది..ఆమె చేతిలో కర్ర ఆమె నడక అనుగుణంగా ఊగుతుంది ...కళ్ళ పైన అరచేయి పెట్టుకొని చూస్తూ ..

"ఎవరబ్బాయి మీరు.....కుంటి ఎంకడి మనవడివా నువ్వు??..." నా వైపు కర్ర చూపిస్తూ అంది...

అబ్బే కాదండి..కంగారుగా చెప్పాను...ఎక్కడ కర్రతో ఒకటి వేస్తుందేమో అని...

"అచ్చు గుద్ది నట్టు అట్టానే ఉన్నావ్ అబ్బాయ్....ఎం గావలి మీకు.." అడిగింది మా అందరి వైపూ చూస్తూ...

"మీ ఇంట్లో వాళ్ళు అందరూ ఏమేమి పనులు చేయగలరో మేము తెలుసుకోవాలి...కాస్తా ఆ వివరాలు చెప్పగలరా.." అడిగాను ..

"కొంపదీసి మీరంతా సర్కారోల్లా...మా ఇసయాలు మీకెందుకు అబ్బాయి..."

"అది కాదండి...ఈ విషయాలు మీరు మాకు చెపితే...మీకు చేతి నిండా పని వచ్చే మార్గం ఉంటుంది.." సునీల్ అందుకున్న్నాడు ..

"ఎట్టెట్టా...అట్టాగా.." అని ఆశ్చర్యపోతూ..."ఒరేయ్ ఎంకయ్యా బేగి రా రా...ఈ పిల్లలేదో పని ఇత్తారంట.." అరచింది ఆమె లోపలి చూస్తూ...

ఆ రోజు ఉదయమే సునీల్ ఇంట్లో దిగిన మేము...లేట్ చెయ్యకుండా టిపినీలు కాపీలు కానిచ్చాక ఊరిమీద పడ్డాం...అదే చెప్పాకదా...గ్రామీణుల స్కిల్స్ సమాచారం మొత్తం రాబట్టాలి అని...ఆ పని మీద పడ్డాం అయిదుగురం కలసి....ఎక్కడ నుంచి మొదలు పెట్టాలో...అదే ఏ ఇంటి నుంచి మొదలు పెట్టాలో అర్థం కాలేదు మాకు..."ఇంటి నంబర్లు ఎక్కడ నుంచి స్టార్ట్ అవుతాయో అక్కడ నుంచి మొదలెడదామా? అలా అయితే కూర్పు సులభంగా ఉంటుంది.." అన్నాడు శీనుగాడు.. " కూర్పు గోల దేవుడెరుగు...ఈ ఎండలో ఆ మొదటి నెంబర్ ఇల్లు ఎక్కడో కనుక్కోనేసరికి కారిపోద్ద్ది మనకి...అంచేత అదిగదిగో ఆ కనపడే పాకలోకి వెళ్దాం.." అంటూ అందరిని ఆ పాకలోకి లాక్కేల్లాను..అదే ఈ బామ్మ గారి పాక...మా ప్రాజెక్ట్ బోణి బేరం....

ఆ రోజు ఇంటికి మధ్యాహ్నం కల్లా వచ్చేసాం ఇండియా-పాక్ మ్యాచ్ కోసం...ఆ రోజు ఇండియా 350 పైగా పరుగులు చెయ్యడమే కాకుండా  మ్యాచ్ నేగ్గేసరికి మాలో ఉత్సాహం పరవళ్ళు తొక్కి మరుసటి రోజు ఎపుడెపుడు అవుతుందా సర్వేకి ఎపుడెపుడు వెళ్దామా అని తెగ వెయిట్ చేశాం...ఆ రోజు మేము పూర్తి చేసిన ఇల్లు కేవలం పది....మా టార్గెట్ అయిదు గ్రామాలు...కనీసం రోజుకి వంద ఇల్లు అయినా కవర్ చెయ్యాలని నిర్ణయించుకున్నాం...ప్రొద్దున్న ఏడింటికే మళ్ళీ ఊరిమీద పడ్డాం...

"నేను కూలి పని పోతాను బాబు...మా అయన చెక్క పని సేత్తాడు..." ఆమె చెప్తుంటే నోట్ చేసుకుంటున్నాం..." రెండు నెలల నుంచి పని లేదు బాబు...చేలో కూలి పని ఏడాది పొడుగునా ఉండదు కదు బాబు..ఈయనకి చెక్కపని కూడా ఎపుడో ఒకసారే..లేనప్పుడు గంజి నీళ్ళు తాగడం కొత్తేం కాదు కానీ, పిల్లని బడికి కూడా పంపలేకపోతున్నాం బాబు..." ఆవిడ కళ్ళలో ఏదో బాధ తోణకిసలాడింది...ఆ ప్రక్కనే నిల్చున్న చిన్న పాపని చూసాను..పలక మీద ఏవో రాస్తుంది..."గవర్నమెంట్ బడులు ఉన్నాయిగా..." అడిగాను నేను ఆ పాపని చూస్తూ...."ఎందుకు బాబు అయ్యి ఉన్నా ఒకటే..లేకపోయినా ఒకటే..ఒక్క పంతులు కూడా రాడు బడికి..." 

ఆ తర్వాత ఒక పది ఇళ్ళు పూర్తి చేసేసరికి మాకు సోష వచ్చింది...అసలే ఎండా కాలం...భానుడు తన ప్రతాపం చూపిస్తున్నాడు...తర్వత ఇంకో ఇంటికి వెళ్ళాం..అప్పటికే మేము ఇలా ఇళ్ళకు తిరుగుతున్నాం అనే వార్త ఆమెకి చేరిందనుకుంట రండి బాబు కూర్చోండి అంది మేము వెళ్ళగానే.."కొంచెం మంచినీళ్ళు ఇప్పిస్తారా " అన్నాడు రమణ గాడు...నీ ఆత్రం తగలెయ్యా అనుకున్నా మనసులో...ఆమె అందరికి గ్లాసుల్లో మజ్జిగ తెచ్చి ఇచ్చింది...అవి పుచ్చుకున్నాక ప్రాణం కాస్త లేచి వచ్చింది...మంచినీళ్ళు అడిగినా మజ్జిగ ఇవ్వడం కేవలం ఒక పల్లెటూరులోనే చూస్తామేమో కదా..."మీ ఇంట్లో ఎంత మంది.." అడిగాను నేను..."నేను ఒక్కదాన్నే బాబు...నాతో పాటు ఆ చంటిది.." అక్కడ ఒక మూడేళ్ళ పాప ఆడుకుంటూ కనిపించింది...
"ఏమి చేస్తారు మీరు?"
"కూలి పని బాబు..."
"కూలి పని లేనప్పుడు వేరే ఏమైనా పని చేస్తారా..."
"మిషన్ కుట్టడం వచ్చు బాబు....అపుడెప్పుడో పైకం అవసరం అయ్యి ఆ ఉన్న మిషన్ అమ్మేసాము...నాకు ఇంకే పనీ చేతకాదు బాబు.."
"అలాగే...మజ్జిగ ఇచ్చినందుకు థాంక్స్ అండి......ఆ పాప మీ పాపా?" అడిగాను.. ఆ మాట అడగ్గానే ఆమె ముఖం లో బాధ కొట్టొచ్చినట్లు కనిపించింది..." ఆ చంటిదాన్ని చూస్తే నాకు ఏడుపు ఒక్కటే తక్కువ బాబు...ఆ పిల్ల నా చెల్లెలి కూతురు..ఆ పిల్ల తల్లిని దాని మొగుడు వదిలేసి, ఆడు దేశాలు బట్టి పోయాడు...ఆ తల్లి ఈ చంటిదాని గురుంచి కూడా ఆలోచించకుండా బాయిలో దూకి సచ్చింది...పాపం ఈ చంటిదానికి తల్లి చచ్చిన విషయం తెలీదు...రోజూ అమ్మ అమ్మా అని ఏడుస్తూనే ఉంటుంది..ఏదో మాయ చేసి నిద్రపుచ్చితే పడుకుంటుంది పాపం బంగారుతల్లి...చెప్తే తెలిసే వయసా బాబు దానిది...." ఆమె కళ్ళలో నీళ్ళు....ఒక్కసారి ఆ బంగారుతల్లి వైపు చూసాను...ఏమి తెలియనట్లు నవ్వుతూ మా వైపు చూస్తూ ఆడుకుంటుంది....

కొంచెం భారంగానే నడిచాను అక్కడినుంచి...ఈ లోపు ఎప్పుడు దూరారో కానీ , రమణ గాడు శీనుగాడు ఇంకో ఇంట్లోకి వెళ్లి ఇన్ఫర్మేషన్ కలెక్ట్ చేస్తున్నారు...కొంచెం దెగ్గరికి వెళ్లి చూసేసరికి అక్కడ సమాచార సేకరణ కాకుండా రౌండ్ టేబుల్ కాన్ఫెరెన్స్ లాంటిది జరుగుతున్నట్లు అనిపించి చూసేసరికి...అక్కడి సంభాషణ ఇలా సాగుతుంది ..

"అది కాదు అబ్బాయ్...మా అమ్మాయిని చేసుకుంటే నాకున్న ఆరెకరాలు రాసిచేత్తాను...ఏటంటావ్ .." వేలితో మీసాలు దువ్వుకుంటూ అడిగాడు ఆయన...
"ఏమోనండి మా ఇంట్లో అడగాలి..." నసిగాడు రమణగాడు...
"అడిగేత్తే పోలా...ఫోన్ లో కాకుండా డైరేట్ గా అడిగితేనే మర్యాద...ఒసేయ్ అబ్బాయి ఊరు నర్సీపట్నం...బైల్దేర్దామా ఓ గంటలో బస్సు ఉంది తణుకు నుంచి..." అన్నాడు తన భార్య వైపు చూస్తూ...
నాకు దిమ్మ తిరిగి దాదాపు మైండ్ బ్లాక్ అయింది....ఏం జరుగుతుంది ఇక్కడ...సమాచార సేకరణా లేక సంబంధ ధృవీకరణ??...
" అబ్బే ఇప్పుడు వద్దండి...నేను ఊరేల్లాక మా ఇంట్లో అడుగుతాను..." కొంచెం టెన్షన్ గా చెప్పాడు రమణ...
"ఆ సర్లే అబ్బాయ్ ...మర్చిపోకు...సర్లే ఇంతకీ పాక్టరి ఎప్పుడు వత్తాది అంటావ్..." అడిగాడు అతను ...
ఈ సరి షాక్ సర్ ర్ ర్ ర్ న వచ్చి ఎక్కడ తగిలిందో తెలియలేదు..."ఫ్యాక్టరీ ఎంట్రా బాబు..." నసిగాను నీరసంగా...
"ఆ వచ్చేస్తుంది...ఒక ఆరు నెలలలో..." అన్నాడు రమణ గాడు తాపీగా...
ఇంకా అక్కడెన్ని షాక్ లు వినాలో అని రమణని లాక్కొని బైటకి వచ్చాం...."ఒరేయ్ ఏం జరిగిందో చెప్పరా బాబు...ఆ మ్యాచ్ ఫిక్సింగ్ ఏంది...ఆ ఫ్యాక్టరీ ఏంది..." అడిగాం అందరం...
"ఏం లేదురా....ఏమేం పనులు వచ్చు అని అడుగుతుంటే, ఇక్కడేమన్నా ఫ్యాక్టరీ పెట్టబోతున్నారా? అని అడిగాడు ఆయన...ఎఫెక్టివ్ గా ఉంటుందని అవునని చెప్పాను...ఇక అక్కడి నుంచి ప్రశ్నలు వేసి చంపాడు...ఏం చేస్తున్నావ్...ఎక్కడుంటావ్...చివరికి కాస్ట్ కలిసేసరికి వాళ్ళ అమ్మాయిని చేసుకోమని ఓ గొడవ....అలా..అలా స్టార్ట్ అయింది.." అక్కడి కంఫ్యూజన్ డ్రామా వృత్తాంతం వివరించాడు రమణ..." అఘోరించావ్ లే...అలా లేనిపోనివి చెప్పి వాళ్ళకు ఆశలు కల్పించడం తప్పు...మనం వచ్చిన పని చేసుకొని వెళ్దాం ...ఎగస్ట్రాలు వద్దు.." అన్నాను...

ఆ రోజు కనీసం ఒక ఎనభై ఇళ్ళ సమాచార సేకరణ పూర్తి చేశాం...దాదాపు సగం మంది వాళ్ళ బాధలు మాతో చెప్పుకున్నారు...మేమేదో వాళ్ళకు పని కల్పిస్తామని ఆశపడుతున్నారు వాళ్ళు..మేము చేసే ఈ ప్రాజెక్ట్ వాళ్ళకు ఎంత వరకు ఉపయోగ పడుతుందో అప్పటివరకు నిజంగా తెలీదు...కానీ ఆ క్షణం దేవుడిని గట్టిగా కోరుకున్నా ఈ ప్రాజెక్ట్ ద్వారా కొంతమంది కైనా పని దొరికి పట్టెడు అన్నం పెట్టేలా చూడాలని...ఒక్క గ్రామంలోనే సగం మంది ఇంత దయనీయ పరిస్థితిలో ఉంటే సర్కారు ఏం చేస్తుందో నాకు అర్థం కాలేదు...ఎవరో అన్నట్లుగా ధనవంతుడు ఇంకా ధనవంతుడు అవుతున్నాడు పేదవాడు ఇంకా పేదరికం అనుభవిస్తున్నాడు అనే మాట అక్షరాలా నిజమేమో...ఒక్క క్షణం ప్రొద్దున చూసిన చంటిపిల్ల ముఖం నా కాళ్ళ ముందు కదలాడింది...పాపం రేపు ఆ పిల్ల పెద్దది అయ్యాక తన తల్లి గురుంచి తెలిసి ఎలా తల్లడిల్లిపోతుందో...ఇంత చిన్న వయసులోనే అంత భారం పెట్టిన దేవుడికి జాలి లేదా??..దేవుడే ఇలా పక్షపాతం చూపిస్తుంటే ఇక మనవ మాత్రులం మనమెంత...ఇలా ఎన్నెన్నో ఆలోచనలు నన్ను చుట్టుముట్టాయి...ఆ ఆలోచనలలో నుంచి నాకు కర్తవ్యం బోధపడింది...జీవితం గురుంచి ఒక చిన్న పాఠం తెలిసింది..అప్పటి వరకు జీవితంలో ఏది చెయ్యాలో దిశానిర్దేసం లేని నాకు ఆ రోజు ఒక గమ్యం కనిపించింది...అదే సివిల్ సర్వీసెస్ రాయాలని..

ఆ తర్వత ఒక పది రోజుల్లో మా పని పూర్తి చేసి తిరిగి రాజముండ్రి చేరుకున్నాం...అలా స్వయంగా గ్రామాల్లో తిరిగి వాళ్ళతో కలిసి మాట్లాడటం...వారి జీవన ప్రమాణాలు తెలుసుకోవడం...వారు పడే బాధలు స్వయంగా చూడటం...వొంట్లో సత్తువ ఉండి కూడా పని దొరకని దౌర్భాగ్యం...తద్వారా సంక్రమించే దారద్ర్యం...ఇవన్ని నా కర్తవ్యాన్ని బలపరిచాయి...నా నిర్ణయానికి మద్దతునిచ్చాయి ...నా జీవితానికి ఒక గమ్యాన్ని ఏర్పడేలా చేసాయి...

జీవితం గురుంచి నేర్పిన ఐ.టీ ప్రాజెక్ట్ (మొదటి భాగం)

అవి మేము బీ-టెక్ ఐ.టీ ఆఖరి సంవత్సరంలో ప్రాజెక్ట్ ఏ ప్లాట్ ఫాం మీద చేద్దాం అని తీవ్రంగా చర్చించుకుంటున్న రోజులు....అప్పటిదాకా రైల్వే ప్లాట్ ఫాం తప్ప సాఫ్ట్ వేర్ ప్లాట్ ఫాం అంటే ఏంటో తెలీదు... కొంత మంది సహా విద్యార్ధులు చెప్పిన విషయాలు కొంత నాకు నేనుగా ఊహించుకున్న విషయాలు కలిపి సాఫ్ట్ వేర్ ప్లాట్ ఫాం అనగా - ఒక సాఫ్ట్ వేర్ భాష కాని డేటాబేస్ కాని దేని ద్వారా అయితే మనం సాఫ్ట్ వేర్ తయారుచేస్తామో దానినే ప్లాట్ ఫాం అంటారు అని తెలుసుకున్నాను. ఈ విష్యం తెలుసుకునేసరికి నా ఆఖరి సంవత్సరం మొదలయింది...

"ఒరేయ్ మనం జావా మీద ప్రాజెక్ట్ చేద్దాం...రేపు మనం ఏదైనా ఇంటర్వ్యూకి వెళ్ళినప్పుడు మన రెస్యుమేలో జావా ప్రాజెక్ట్ ఉంటే మనం త్రూ అవ్వడానికి ఛాన్స్ ఎక్కువ.." అన్నాడు సునీల్ గాడు అన్నం లో సాంబార్ పోసుకుంటూ...

"కాదు...మనం డాట్ నెట్ లో చేద్దాం...అదే ఇప్పుడు మార్కెట్ లో హాట్ ప్లాట్ ఫాం..." అన్నాడు కృష్ణా గాడు చేతికి అంటిన పెరుగుని అమృతంలా నాక్కుంటూ...

"ఇవేమీ కాదు...మనం ముల్టీమీడియాలో చేద్దాం...గ్రాపిక్స్ కూడా పెట్టి మంచి ప్రాజెక్ట్ చేద్దాం .." రెండు కళ్ళు సపోటా పళ్ళంత చేసి చెప్పాడు శీను గాడు...

"అసలు మనకి ఇవేమీ రావు కదరా..." ధర్మ సందేహం వెలిబుచ్చాను నేను పళ్ళెం అంచులు కూడా జుర్రెసుకుంటూ...

"నీ మొహం...అందరూ అన్నీ వచ్చే చేస్తున్నారా??...వంద వెధవపనులకి శతకోటి మార్గాలు..." గీతోపదేశం మొదలెట్టాడు కృష్ణుడు.... 

తర్వాత కాలేజీలో మాకు ఏది నచ్చితే ఆ ప్రాజెక్ట్ చెయ్యడానికీ వీల్లేదని, బైర్రాజు ఫౌండేషన్( సత్యం) వాళ్ళతో మా కాలేజీ వాళ్ళు టై-అప్ అయ్యి వాళ్ళు ఎన్నిక చేసిన ప్రాజెక్ట్లులలో ఏదోకటి మేము ఎన్నుకోవాలని తెల్సింది. "విలేజ్ స్కిల్ ప్రొఫైలింగ్" అనే ప్రాజెక్ట్ ఎన్నుకున్నాం మేము ఓ అయిదుగురు బాచ్ గా కలిసి. ఈ ప్రాజెక్ట్ కాన్సెప్ట్ ఏమిటంటే...మేము అంతా కలిసి కొన్ని గ్రామాలు తిరిగి, ఇంటింటికీ వెళ్లి వాళ్ళ ఇంట్లో వాళ్ళు ఏమేమి పనులు చేస్తారు...వాళ్ళకి ఏమేమి స్కిల్స్ ఉన్నాయి - ఉదాహరణకి కొంత మంది వడ్రంగి పని చేస్తారు, కొంత మంది కల్లుగీత కార్మికులు, కొంత మంది వ్యవసాయం, కొంత మంది చెక్క పని చేస్తారు...ఇలా వాళ్ళ వాళ్ళ స్కిల్స్ ని మేము నోట్ చెయ్యాలి గ్రామంలో ఉన్న ప్రతి ఇంటికీ వెళ్లి. ఈ ప్రాజెక్ట్ లో భాగంగా మాకు కొన్ని గ్రామాలు అప్పజెప్పారు. బైర్రాజు ఫౌండేషన్ వాళ్ళు కొన్ని గ్రామాలు దత్తతు తీసుకున్నారు. ఈ గ్రామాలలో జీవన ప్రమాణాలు మెరుగు పరచి, అందరికి కనీస సౌకర్యాలు కల్పించడం, అందరికి పని దొరికేలా చూడడం ఈ ఫౌండేషన్ వారి సదుద్దేశం.

 
మాకు అందరికి ఈ కాన్సెప్ట్ బాగా నచ్చింది. ఎంతో కొంత సోషల్ వర్క్ చెయ్యబోతున్నాం అని తెగ ఫీల్ అయిపోయాం. దీనికి ఐ.టీ ప్రాజెక్ట్ కి సంబంధం ఏమిటా అనుకుంటున్నారా. అక్కడికే వస్తున్నా, ఈ విధంగా సేకరించిన స్కిల్స్ సమాచారం మొత్తం మేము ఒక డేటాబేసులో పొందుపరచాలి. ఇలా పొందుపరచిన సమాచారం మొత్తం అందుబాటులోకి తీసుకొచ్చేలా ఫ్రంట్-ఎండ్ తాయారు చేస్తాం - అంటే మనకు కనిపించే స్క్రీన్ అనమాట, ఒక వెబ్ సైట్ లాగ. ఈ వెబ్ సైట్ కి వెళ్లి ఆ గ్రామానికి సంబంధిన స్కిల్స్ సమాచారం మొత్తం రాబట్టవచ్చు. ఇది రియల్ టైంలో ఏ విధంగా ఉపయోగ పడుతుంది అంటే - ఉదాహరణకు ఒక ఇంటికి చెక్కపని చెయ్యాలనుకోండి, మాములుగా అయితే ఒక మధ్యవర్తి ద్వారా చెక్కపని వాడిని కుదుర్చుకోవడం జరిగుతుంది. కాని ఇక్కడ ఎవరికైనా ఏ పని తెల్సిన వాడు కావాలన్న ఈ వెబ్ సైట్ ద్వారా పొంది, ఆ మనిషిని పిలిపించవచ్చు. ఈ పల్లెటూరులలో ఈ వెబ్ సైట్ చూసి మనిషిని కాంటాక్ట్ చేసే అంత సీన్ ఉండదు అనుకుంటున్నారు కదా. నిజమే, అందుకే ప్రతి గ్రామం సెంటర్ లో బైర్రాజు ఫెసిలిటేషన్ సెంటర్ ఏర్పాటు చేసారు. మీరు వీళ్ళకి ఒక్క కాల్ చేసి మీకు ఫలానా పని వాడు కావలి అని కబురంపితే చాలు , వీళ్ళే ఆ వెబ్ సైట్ ద్వారా సమాచారం పొంది పని వాళ్ళకు కబురంపి మీ ఇంటికి పంపుతారు. ఈ సర్వీసు పూర్తి ఉచితంగా చేస్తారు అనమాట. ఈ విధంగా గ్రామస్తులకి పని కల్పించినట్లు అవుతుందీ, మధ్యవర్తుల కమీషన్ లాంటివి ఉండవు, పూర్తి పని జీతం పనివాడికే చెందుతుంది. బాగుంది కదా కాన్సెప్ట్. అవును, అందుకే మాకు కూడా బాగా నచ్చింది...

మాకు అప్పగించిన గ్రామాలు తణుకు చుట్టుప్రక్కల గ్రామాలు - రేలంగి తదితర గ్రామాలు. సునీల్ గాడిది రేలంగి. ఈ ప్రాజెక్ట్ కోసం సమాచారం సేకరించడానికి ఒక పది రోజులు అయినా పడుతుంది, అప్పటిదాకా ఉండటానికి బైర్రాజు వాళ్ళు గెస్ట్-హౌస్ ఇస్తామన్నారు. కాని సునీల్ గాడు, పట్టుబట్టి వాళ్ళింట్లోనే ఉండాలని తీర్మానించాడు. నాకు అసలే కొత్త వాళ్ళ ఇంట్లో సిగ్గెక్కువ, వద్దులేరా అన్నా వినలేదు వాడు. ఒకానొక రోజు సుముహూర్తం చూసికొని అందరం కల్సి రేలంగి బైల్దేరం తణుకు గుండా. నాకు కొంచెం లోపల ఏదో ఫీలింగ్, పాపం ఆంటీ మమ్మల్ని అయిదు రోజులు మేపాలి అంటే సామాన్యం కాదు కదా. కానీ అక్కడికి వెళ్ళాక తెల్సింది ఆంటీ అంకుల్ మమ్మల్ని కూడా వాళ్ళ అబ్బాయి లాగానే చూసారు. నాకు వాళ్ళు చాలా బాగా నచ్చారు. అసలు నాకు ఈ ప్రాజెక్ట్ జీవితం గురుంచి ఎన్నో నేర్పింది, ఎన్నో విషయాలు తెలుసుకున్నాను, పల్లెటూరి ప్రజల జీవన శైలి, వారి మధ్య అనుబంధాలు, ఎన్నెన్నో చెప్పుకోలేని బాధలు....ఇలా చాలా తెల్సుకున్నాను...ఇది నా అకాడెమిక్ ప్రాజెక్ట్ అనే కన్నా, నా జీవితానికి ఒక పెద్ద ప్రాజెక్ట్ అని అనడం కరెక్ట్. అక్కడ గ్రామాలలో జరిగిన విశేషాలు అన్ని త్వరలోనే మీతో పంచుకుంటాను, అంతవరకు సెలవు మరి.

ర్యాగింగ్...మ..గ..రి..స లు

"ఒరేయ్...కొత్తగా జాయిన్ అయిన వాళ్ళు ఎవర్రా?" అడిగాడు సీనియర్ నాగరాజు జూనియర్స్ ఫ్లోర్ కి వస్తూనే....

అందరం కొయ్య బొమ్మల్లా నిల్చున్నాం....

"ఏంటి భే...బొట్టు పెట్టి పిలవాలా?..కొత్తగా జాయిన్ అయినవాళ్ళు అందరూ క్రింది ఫ్లోర్ కి రండి...." అరిచాడు....

నేను అంతకముందు రోజే జాయిన్ అయ్యాను...టీ షర్టు జీన్స్ ప్యాంటుతో దిగాను హాస్టల్లో...ఒక్కొక్కడి చూపులు వింతగా ఉన్నాయ్ నా మీద...నాకేమీ అర్థం కాలేదు...

"ఏయ్...ఇక్కడ ఇలా ఉండకూడదు..." అని చెప్పిన జనార్ధన్ వైపు వింతగా చూసాను ఎందుకన్నట్లు...

"ఇలా ఉంటే...సీనియర్ల చేతులో నీ పని అయిపోయినట్లే..టీ షర్టు జీన్స్ వెయ్యకూడదు...హ్యాండ్ కఫ్ఫ్స్ పెట్టకూడదు ...ఇన్ షర్టు చెయ్యకూడదు...వాళ్ళు కనపడగానే సర్ అని సెల్యూట్ చెయ్యాలి..ఇక ర్యాగింగ్ ఎలాగూ తప్పదనుకో...ఇవన్ని పాటిస్తే కొంచెం బెటర్.." అంటూ నాకు ఒక ఉచిత ఉపదేశం సెలవిచ్చాడు...

ఇవన్నీ విన్నాక కొంచెం టెన్షన్ మొదలైంది.....

డిన్నర్ చేస్తున్నపుడు మధ్యలో సీనియర్ వస్తే, అలాగే లేచి వెళ్లి చెయ్యి కడుక్కొని సెల్యూట్ చెయ్యాలట...ఛీ నా జీవితంలో మువ్వన్నెల జెండాకి తప్ప ఇంకెవరికీ సెల్యూట్ చేసింది లేదు...వీడికి చెయ్యాలా...'తప్పదు నాయనా చెయ్యాలి లేకుంటే అడ్డంగా బుక్ అవుతావ్'..అంటూ నా మనసు నాకు ఎప్పటిలాగే ఉపదేశం చేసింది...

"ఏంటి భే ఎవ్వడూ కదలడా?...ఒక్క నిముషంలో రాకపోతే ఇక ఉంటది రా వాళ్ళకీ..." అంటున్న వాడిని చూసి అదేదో సినిమాలో విలన్ గుర్తొచ్చాడు నాకు...

నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళాం...పెళ్ళయాక అత్తారింటికి వెళ్ళే అమ్మయిలలాగా...నేను,సురేష్ గాడు,విజయ్ కిరణ్, విశ్వనాథ్...అందరం వెళ్ళాం...

"ఒరేయ్ నువ్విట్రారా...." కళ్ళు ఎర్రగా భయపెట్టేలా ఉండి...బాన పోట్టేసుకొని..నాలుక మడతపెట్టి కొట్టేలా చూసాడు నా వైపు ఒక సీనియర్ మేము వాళ్ళ ఫ్లోర్ కి వెళ్ళగానే....

కొంచెం భయపడుతూనే వెళ్ళాను వాడి దెగ్గరికి...నా కాలర్ పట్టుకొని లాగి "రే...నిన్నే ఎందుకు పిల్చానో తెల్సా?" అన్నాడు క్రూరంగా...

"తెలీదు ..." అన్నాను కొంచెం వణుకుతూ...

"ఏంటి భే..." వాడు ఉగ్రరూపం దాల్చాడు.."సీనియర్ ని ఎలా పిలవాలో తెలీదా?" వాడి కింది పెదవిని పళ్ళతో కొరికాడు...

"తెలీదు సర్..."

అంతే వాడిక లేచాడు...

"అంటే సర్...ఎలా పిలవాలో తెలుసు...ఇందాక మీరు ఎందుకు పిల్చానో తెల్సా అన్నారుగా...దాని జవాబుగా...తెలీదు సర్ అన్నాను..." వాడు వైలెంట్ గా తయారవడం చూసి వాడిని శాంతపరచడానికి ప్రయత్నించా...

"నీకు ఖచ్చితంగా క్లాసు తీసుకోవాల్సిందే రా...హ్యాండ్ కఫ్ఫ్స్ పెట్టకూడదు అని ఎవడూ చెప్పలేదా" అడిగాడు వాడు వాడి ఉగ్రరూప ఉధృతి కొంచెం తగ్గించి..

అపుడు అర్థమైంది నాకు...నేను హ్యాండ్ కఫ్ఫ్స్ పెట్టుకొని ఉన్నాను అని...వెంటనే తీసేసాను...'అది...పొరపాటు అయింది సర్.." అన్నాను

ఈ లోపు విజయ్ కిరణ్ ని ఎవడో పిల్చి ఓ పావలా ఇచ్చి రూమ్ మొత్తం కొలిచి ఎన్ని పావలాలు అయిందో లెక్క చెప్పమన్నాడు...వాడు ఆ పనిలో పడ్డాడు...

"నీ ఎస్.డి చెప్పరా...." అన్నాడు ఇంకోడు నన్ను చూసి...

"ఎస్.డి అంటే ఏంటి సర్.."అన్నాను అర్థంకాక...

"చా..నిజమా..ఒరేయ్ ఈడికి ఎస్.డి అంటే తెలిదంటరా..వెళ్లి చెప్పు.." అన్నాడు సురేష్ గాడితో..

"ఎస్.డి అంటే సెల్ఫ్ డీటెయిల్స్..." అన్నాడు వాడు.."అబ్బా చా...నువ్వింకా ఘనుడివి రా..." అన్నాడు సురేష్ గాడిని చూసి...

"సొంత డబ్బా..." విశ్వనాథ్ గాడు అందుకున్నాడు వెంటనే మధ్యలో...

"అబ్బో అయ్యగారికి చాలా తెల్సే...ఇట్రామ్మా..." అంటూ పిల్చాడు ఇంకో సీనియర్ వాడ్ని...

"ముఘల్ పరిపాలన కాలం నుంచి.....నిన్నటి దాక...ప్రపంచం లో జరిగిన ప్రతి విషయం ఒక బుక్ కొని అందులో మొత్తం రాసి రేపు నాకు చూపించు..." అన్నాడు ఆ సీనియర్ విశ్వనాథ్ గాడిని చూసి...అనవసరంగా ఇరుక్కుపోయాను అని వాడికి అర్థం అయింది.."అలాగే సర్ ..." అన్నాడు అయోమయంగా చూస్తూ..

"నువ్వేంటి భే...అట్లా చూస్తున్నావ్...ఎస్.డి చెప్పు.." అడిగాడు బాన పొట్టోడు...

అది ఎలా చెప్పాల్రా దేవుడా అనుకోని కాసేపు సీరియస్ గా ఆలోచించా...ఇలా మొదలెట్టా...

"నా పేరు రామకృష్ణా రెడ్డి...నేను పుట్టింది మాచెర్ల... ఇంటర్ గుంటూరు లో చదివాను...ఫలానా రాంక్ వచ్చింది...ఆ రాంక్ వల్ల ఇక్కడ జాయిన్ అయ్యాను.." అన్నాను క్లుప్తంగా...
"ఆహా...బలుపా రా నీకు...ఎస్.డి చెప్పమంటే...ఎదవ సోదంతా చెప్తావ్...అరేయ్ నువ్ చెప్పరా బక్కోడా..." సురేష్ గాడిని పాయింట్ చేస్తూ అడిగాడు బానపొట్ట..
నాలాగా రెండు ముక్కల్లో చెప్తే బుక్ అవుతా అనుకున్నాడో ఏమో...ఇక స్టార్ట్ చేసాడు వాడి వంశ చరిత్ర తో సహా..."మా పూర్వికులు- అంటే మా ముత్తాత మదన మోహన రావుగారు అప్పటి బ్రిటిష్ పరిపాలనా కాలం లో....." అలా సాగింది వాడి సొంత డబ్బా...బానపొట్టకి చిర్రెతుకోచ్చింది.. "అరేయ్ బక్కోడా నీకు ఈవెనింగ్ పార్క్ లో ఉంది అసలైన పండగ .." ఆ మాట విన్నాక సురేష్ గాడు ఎలా ఫీల్ అయ్యాడో తెలీదుగాని నాకు టెన్షన్ స్టార్ట్ అయింది, ఎందుకంటే పార్క్ లో ర్యాగింగ్ మరీ దారుణం...పార్క్ లో కనిపించిన అమ్మాయి దెగ్గరికి వెళ్లి "ఐ లవ్ యు" చెప్పమంటారు ..ఇంకా దిగజారి చౌకబారు డీటైల్స్ అడిగి తెలుసుకురమ్మంటారు...అప్పుడు వాళ్ళు చెప్పు చూపించడం కామన్...ఆ ప్రహసనం చూసి ఈ సీనియర్ సైకోగాళ్ళు పైశాచికానందం పొందుతారు...ఇంకా పార్క్ చుట్టూ కుప్పి గంతులు వేయించడం...ఐస్ క్రీం బండి దెగ్గరికి వెళ్లి చాకోబార్ కొట్టేసి పరిగెత్తుకు రమ్మనడం..ఇలా ఆ పిశాచాలకి ఆ టైం లో ఏ ఎదవ ఆలోచన వస్తే అది ఆ రోజు బలి పసువులైన జూనియర్ల మీద ప్రయోగిస్తారనమాట...

"ఒరేయ్ నువ్ పాట పాడురా?"  అడిగాడు ఇంకోడు...
పాట ఎలాగూ పడమంటారని తెలుసు కాబట్టి నాకు బాగా నచ్చిన...సారీ వచ్చిన సాంగ్ "నువ్వే కావలి" టైటిల్ సాంగ్ ఎత్తుకున్నాను...వాళ్ళకి జీవితం మీద తీపి గుర్తొచ్చి వెంటనే ఆపుచేయించారు నా పాట...
"నీకు ఇష్టమైన హీరోయిన్..." ప్రశ్న ఎటువైపు నుంచో వచ్చిందో కూడా తెలీకుండా.."సౌందర్య..." అనేశా..
"ఎందుకో సరైన కారణం చెప్పకపోతే....నీకు కూడా ఈవెనింగ్ పార్క్ ప్రోగ్రాం ఉంటుంది రోయ్.." బానపొట్ట గాడు వేలు చూపించాడు...వీడికి పార్క్ తప్ప ఇంకో ధ్యాస లేనట్లుందే...ఏదో ఒక రోజు అందరం కల్సి ఈ బానాపొట్ట గాడిని పార్క్ లో ముసుగేసి కుమ్మేయ్యాలి...నాకు నేను సంకల్పించుకున్నాను...ఇప్పుడు సౌందర్య నచ్చిందనడానికి ఏమి కారణం చెప్పాల్రా దేవుడా అనుకుని .."సర్...సౌందర్య అందరిలా ఎక్సుపోసింగ్ చెయ్యకుండా...మంచి పెర్ఫార్మన్స్ రోల్స్ చేసి మంచి పేరు సంపాదించుకుంది..చూడడానికి చక్కగా పదహారు అణాల తెలుగింటి ఆడపడుచులా..ముద్దబంతి పువ్వులా నవ్వుతూ.." అంటూ ఇంకా ఏదో అనబోతుండగా..
"ఐతే నాకేంటి భే..." అన్నాడు ఒకడు అప్పుడే ఎంట్రీ ఇస్తూ...బిత్తరపోయి చూశా వాడి వైపు...
"ఒరేయ్ నువ్వుండరా....ఆడేదో సౌందర్య గురుంచి చెప్తున్నాడు..." అన్నాడు బానపొట్ట వచ్చిన గొట్టం గాడి బుజం మీద చేయ్యేస్తూ..."అబ్బా సౌందర్యా...అయితే నడుము గురుంచి చెప్పరా..." ముప్పై రెండు పళ్ళు ఇకిలించాడు గొట్టం గాడు...
"సర్...నేను అలాంటివి చూడను...మాట్లాడాను..." నేలవైపు చూస్తూ చెప్పా..
"అబ్బా...ఛా...మరేం చూస్తావ్ రా.." వెకిలిగా నవ్వరంతా...
నాకు మండింది....రక్తం సల సల మరిగింది...
'భీమక్ష్వాపతీ... '....కళ్ళు ఎర్రగా నిప్పులు కక్కుతున్నాయి.. జబ్బల నరాలు పైకి తేలాయి..'కుంభీనిగర కుంభస్తగురు కుంభీవలయ పతి ఛత్రపతి..జ్యంజ్యాపవన గర్భాపహార వింధ్యార్దిసుమ ధృతి ఛత్రపతి..' బ్యాక్ గ్రౌండ్లో ఛత్రపతి మ్యూజిక్ వేసుకున్నాను ...పిడికిళ్ళు బిగిసాయి...పళ్ళు పట పటా కొరికా...'బాబూ..మనకంత బొమ్మ లేదు...ఒక్కసారి ఆ బాన పొట్ట గాడిని చూడు'...మళ్లీ గీతోపదేశం చేసింది నా మనసు...చూసా వాడి వైపు...ప్రపంచంలో అష్టదరిద్ర చండాలం అంతా వాడి మొహంలోనే ఉంది..." ఏంది భే ఆ చూపు...ఇట్రారా...వచ్చి చెప్పినట్టు చెయ్యి..." పిల్చాడు...వెళ్లాను...మోకాళ్ళ మీద నిల్చొని రెండు చేతులు వెనక్కి పెట్టి పాదాలని తాకించి అలానే ఉండు నేను చెప్పే దాక అన్నాడు...'ఓరినీ...బనపోట్టేసుకొని శరీరం ఒక్క ఇంచి కూడా వంచలేని వెధవ...నువ్ నాకు చెప్తావా..' అనుకోని కసిగా తిట్టుకున్నా...కానీ తప్పదుగా...ఆ ఆసనం లాంటి ప్రహసనం ట్రై చేశా చాలా కష్టపడి...కానీ అలా ఉండటం ఒక్క నిముషం కూడా నా వల్ల కాలేదు...తళుక్కున ఓ ఐడియా మెరిసింది...అంతే అలాగే వెనక్కి పడిపోయి కళ్ళు తెలేశాను..బానపొట్ట గాడు కదిపాడు నన్ను...తల అటూ ఇటూ ఊగిస్తూ ఏదో వింత జబ్బు ఉన్నట్లు ప్రవర్తించా...వాడికి భయంవేసింది...నీళ్ళు తెచ్చి నా ముఖం మీద కొట్టాడు..లేచాను ఏదో మైకం లో ఉన్నవాడిలా..."సరే...నువ్వు వెళ్ళు ఇంక..." అన్నాడు బానపొట్ట...నా సమయస్ఫూర్తి కి నాకే ముచ్చటేసి అక్కడనుంచి జారుకున్నా...అలా మొదటి రోజు ర్యాగింగ్ ముగిసింది...

ఆ తర్వాత ప్రతిరోజూ ఏదొక విధంగా ర్యాగింగ్ జరుగుతూనే ఉంది...కానీ మొదట్లో ఉన్న భయం పోయింది...ఆదివారం రోజుని మొత్తం ర్యాగింగ్ కి కేటాయించే వాళ్ళు సీనియర్లు హాస్టల్లో...నేను మాత్రం ఆదివారం వాళ్ళకు దొరక్కుండా కాకినాడలో ఉండే మా అక్క వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళే వాడిని...

"ఫ్రెషర్స్ పార్టీ ఎప్పుడు ఇస్తారు సర్" అని వాళ్ళని అడిగితే..."అప్పుడేనా...ఇంకా రాగింగే సరిగ్గా చెయ్యలేదు...అపుడే మీకు ఫ్రెషర్స్ పార్టీ కావాలా?...ఓ నాలుగు నెలల తర్వాతా ఆలోచిద్దాంలే " అన్న మా సీనియర్లు ఆ తర్వాత కేవలం రెండు రోజుల్లోనే "రేపే మీకు ఫ్రెషర్స్ పార్టీ ఇస్తున్నాం.." అని మాతో అన్నారంటే దానికి గల కారణం తెలిసిన మాకు వాళ్ళు అలా చెప్పడం అతిశయోక్తిగా అనిపించలేదు మరి...

ఆ రోజు శనివారం..అర్ధరాత్రి ...ఆ రోజు జరిగిన సీన్ లో నేను లేను..ఎందుకంటే నేను కాకినాడ వెళ్ళాను...నేను వచ్చాక మా ఫ్రెండ్స్ చెప్పారు జరిగిందంతా...దాదాపు అర్థరాత్రి పన్నెండు దాటింది...మా ఫ్లోర్ మెయిన్ డోర్ ని దబా డాబా బాదుతున్నారు ఎవరో..లేచి తలుపు తీస్తే సీనియర్లు అంతా కట్టకట్టుకొని వచ్చారు...వాళ్ళు బాగా తాగి ఉన్నారని అర్థం చేసుకోడానికి మా వాళ్ళకి ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు..తలుపు తీసిన వాడిని ఈడ్చి చెంప మీద కొట్టారు...వాడు దెబ్బకి కింద పడి బిత్తరపోయి చూసాడు వాళ్ళని...అంతే..ఆ రాత్రి వాళ్ళు మృగాల్లా తయారయ్యారు...ఎవడు దొరికితే వాడిని పట్టుకొని కొట్టడం...తన్నడం...అసలు వాళ్ళు ఇంతాలా రేచ్చిపోడానికి ఓ కారణం ఉంది...

మా కాలేజీ లో వినీలా అనే అమ్మాయి ఉంది..ఆ అమ్మాయికి మా సేనియర్లలో ఒకడు సిన్సియర్గా లైన్ వేస్తున్నాడు...ఇక ఆ అమ్మాయి గర్ల్స్ హాస్టల్ లో ఉంటుంది...మా హాస్టల్స్ రాజమండ్రి టౌన్ లో ఉంటే...కాలేజీ హైవే మీద రాజానగరం దగ్గరిలో ఉంటుంది...మేమందరం హాస్టల్ నుంచి కాలేజీకి కాలేజీ బస్సులోనే వెళ్ళడం ..మళ్లీ తిరిగిరావడం...అమ్మాయిలకు, అబ్బాయిలకు బస్సులు సెపరేట్ అనమాట...కాలేజీ అయిపోయాక మాకు కాలేజీలోనే స్టడీ హౌర్స్ ఉండేవి...చూశారా నా జీవితం...ఇంటర్మీడియట్ లో ఎలాగూ తప్పలేదు స్టడీ హౌర్స్ కనీసం ఇంజనీరింగ్ లో ఆయినా స్వేచ్చా వాయువులు పీల్చుకోవచ్చనుకుంటే..ఇక్కడకూడా స్టడీ హౌర్స్ తగలెట్టారు...బుద్ధి ఉన్నోడు ఎవడైనా పెడతాడా ఇంజనీరింగ్ కాలేజీ లో స్టడీ హౌర్స్...ఏం చేస్తాం, మా  కాలేజీ వాడికి చాలా జూనియర్ కాలేజీలు ఉన్నాయి...వాటి ప్రభావమే అనుకుంటా మా కొంప ముంచాయి...(అఫ్కోర్స్...సెకండ్ ఇయర్ నుంచి స్టడీ హౌర్స్ తీసేసారనుకోండి...అది వేరే విషయం)...

ఇక అసలు విషయానికి వస్తే...ఓ రోజు రాత్రి స్టడీ హౌర్స్ అయ్యాక డిన్నర్ చేసాక (మాకు డిన్నర్ కాలేజీ లో నే ) అందరం బస్సు ఎక్కాము...ఆ రోజు అమ్మాయిల బస్సు పాడయిపోయిందట...సో మా బస్సు లోనే వాళ్ళని ఎక్కించారు...బస్సు మొదటి సగంలో వాళ్ళు..చివరి సగం మేము...ఆ రోజు సీనియర్లు పెద్దగా లేరు..వాళ్ళు స్టడీ హౌర్స్ ఎగ్గొట్టి ఎటో వెళ్లారు...ఇక ఆ రాత్రి మా ఇష్టా రాజ్యం అయిపొయింది..తెగ గోలచేసాం..అసలే అమ్మాయిలు ముందు ఉన్నారు...ఎక్కడి లేని ఉత్సాహం వచ్చింది మా జూనియర్ల అందరికి...దొరక్క దొరికిన ఛాన్స్ ని వినియోగించుకుంటూ తెగ కామెంట్స్ అమ్మాయిల మీద..ఆ రోజు వినీలా పసుపు కలర్ చుడిదార్ వేసుకుంది...అబ్బోఆ అమ్మాయి వేసుకున్న చుడిదార్ కలర్ కూడా అంత బాగా గుర్తున్చుకున్నావా ? అనేయ్యకండి...ఎందుకంటే ..కలరే  అక్కడ కొంపముంచింది...ఆ అమ్మాయి పసుపు కలర్ చుడిదార్ కాబట్టి మా వాళ్ళు "తెలుగు దేశం ...తెలుగు దేశం ...కుమారి తెలుగు దేశం...జై చంద్రబాబూ...జై జై వినీలా..." అని ఒకటే గోలా...ఆ అమ్మాయి ఎడ్చిందంటా...మాకా విషయం తేలేదు...ఇక తరువాతి రోజు ఆ విషయం సీనియర్లుకి తెలియడం...అదీ 'వినీలా ఎడ్చిందంటా..' అనే విషయం తెలిసి దానికి లైన్ వేసేవాడు పూనకం వచ్చిన వాడిలా ఊగడం...ఒక ప్లాన్ వేసి మమ్మల్ని ఆ రోజు నైట్ కొట్టడం...ఇవన్ని జరిగిపోయాయి....

కానీ ఆ రోజు రాత్రి మా వాళ్ళు ఊరుకోలేదు...సీనియర్లు అయినంత మాత్రాన తంతారా...అని రేచిపోయి అందరూ కల్సి ఫ్లోర్ లోంచి బైటకి పరిగెత్తి రోడ్ మీదకి వెళ్లి "ఇప్పుడు రండి రా చూసుకుందాం...ఫ్లోర్ లో తలుపులేసి కొట్టడం కాదు రా...ఇప్పుడు రండి.." అని తోడకోట్టారంటా మా గ్రూప్ లో ఉన్న రెబల్ గ్యాంగ్...అంతే కాదు, వాళ్ళలో ఒకడు చైర్మన్ కి దూరపు బంధువట..వాడెళ్ళి అప్పటికప్పుడు చైర్మన్ కి ఫోన్ చేసి విషయం చెప్పాడు...ఈ విష్యం తెల్సుకున్న సీనియర్లకి చెమటలు పట్టాయి..'అమ్మాయి కోసం అనోసరంగా ఇరుక్కున్నాం 'అని అర్థమైంది వాళ్ళకి...కొద్దిసేపయ్యాక చైర్మన్ వచ్చాడు...సీనియర్ల ఫ్లోర్ కి వెళ్ళాడు...అందరికి తాగింది మొత్తం దిగిందనుకుంటా..ఒక్కోడు వణుకుతా నిల్చున్నాడు..ఆ సీన్ నేను మిస్ అయినందుకు చాలా బాధపడ్డాను...ముఖ్యంగా ఆ టైంలో ఆ బనపొట్ట గాడిని చూడాలనిపించింది...చైర్మన్ సత్యనారాయణ రాజు అందరి పేర్లు ఒక పేపర్ మీద రాసుకొని.."రేపు కాలేజీ లో అందరు ఉండాలి....ఎవడన్నా మిస్ అయ్యాడో చచ్చాడే.." అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు....

ఇక మరుసటి రోజు...రాజు గారు వీళ్ళందరిని పిల్చి ..కాలేజీ మధ్యలోకి రప్పించి ఒక్కోడిని కొట్టాడు కదా... ఆహా అది బహు కన్నులపండువగా తోచింది నాకు...యస్...ఐ ఎంజాయిడ్ ఇట్...లేకపోతె ర్యాగింగ్ కి ఉన్న హద్దులు దాటితే పర్యవసానం అలానే ఉంటుంది మరి...ఆ తర్వాత రోజు మాకు ఫ్రెషర్స్ డే...ఆ తర్వాత నుంచి మాకు హద్దులు లేవు...రెక్కలు వచ్చిన పక్షుల్లా విహరించాం రాజమహేంద్రి నగరమంతా...ఓ వారం పాటు రోజుకో సినిమా చూసాం...పట్టా పగ్గాలు లేవు మాకు అప్పుడు...క్రమ క్రమాంగా సేనియర్లు వాళ్ళ ఈగో వదిలి మాతో కలిసారు...

"సర్...ఆ రోజు మీరు నన్ను అనోసరంగా చెంప దెబ్బ కొట్టారు...మీ మీద ఇంకా కోపం తగ్గలేదు నాకు" అన్నాడు విజయ్...
"సరే రా...నిన్నే కాదు..ఆ రోజు చెంప దెబ్బ కొట్టించుకున్నోలందరికి ఈ రోజు సెకండ్ షో సినిమా టికెట్లు మేమే పెట్టుకుంటాం ...ఇంటర్వెల్ లో కూల్ డ్రింక్ కూడా ..." హామీ ఇచ్చేసాడు బానపొట్ట...

నిను వీడని నీడను నేనే......

రాజమండ్రి..

సాయిరాం బాలుర వసతి గృహం..

నేను Btech 3వ సంవత్సరం చదువుతున్నాను ...

2003 జనవరి...

డేట్ గుర్తులేదు...అర్థరాత్రి దాదాపు ఒంటిగంటన్నర..

కిటికీ గాలికి టపటపా కొట్టుకుంటుంది...

కెవ్వ్ వ్వ్ వ్వ్ వ్వ్ వ్వ్ .... గట్టిగా క్రింద ఫ్లోర్ నుంచి పెద్ద కేక....అంతలోనే నిశ్శబ్దం...

అపుడే నిద్రలోకి జరుకొన్న నేను ఉలిక్కిపడి లేచాను...పక్కన చూస్తే శీనుగాడు దున్నపోతులా నిద్రపోతున్నాడు...కొంపదీసి ఎమన్నా పీడ కల కన్నానా??... అసలే అంతకు ముందే తేజ టీవీ లో అంతస్తులు సినిమా వస్తే "నిను వీడని" పాట కోసం ఆ పాట వచ్చేదాకా సినిమా చూసి ఆఫ్ చేసి పడుకున్నాను... అయినా నేను గుమ్మడిని కాదు , కేక పెట్టింది సావిత్రి కాదు...కలయో వైష్ణవ మాయో తెలియని స్థితిలో మళ్ళినిద్రకు ఉపక్రమించాను...మళ్లి అంతలోనే పెద్ద కేక...కాదు కేకలు...ఎవరో గట్టి గట్టిగా కేకలు వేస్తూ అరుస్తున్నారు కింద ఫ్లోర్ లో ...

ఇక నిద్ర పట్టలేదు నాకు... కిందకి వెళ్లి విషయం ఏమిటో తెలుసుకోవాలి అనిపించింది..రూం డోర్ ఓపెన్ చేస్తే అంతా చిట్ట చీకటి...నాకు చీకటి అంటే భయం.. ఇపుడు ఈ చీకట్లో తారట్లాడుకుంటూ క్రిందకి వెళ్ళి విషయం తెలుసుకొని పొడిచేది ఏమిటంట..నా అంతరాత్మ నా భయాలను ఈ విధంగా కవర్ చేస్తుంటుంది...శీనుగాడిని లేపాను..వాడు లేచీ లేవనట్లు..కళ్ళు తెరిచీ తెరవనట్లు ఉండి "జావా రికార్డు సోమవారమే కదరా సబ్మిట్ చేసేది...నేను ఇంకా 5 ప్రోగ్రామ్స్ కి కోడ్ రాయాలి.." అని మళ్లీ పడుకున్నాడు.. "నీ రికార్డు గొల తగలెయ్యా...నిద్రలో కూడానా!! " అనుకోని మెల్లిగా నేనే అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ క్రిందకి బైల్దేరాను...మార్గమధ్యం లో కృష్ణా గాడు కనిపించాడు...హమ్మయ్య అనుకున్నా...వాడి ఫేస్ సీరియస్ గా ఉంది,భ్రుకుటి ముడి పడి ఉంది...వాడు ఏదన్నా విషయం తెలుసుకుంటే వాడి ముఖం లో తప్పనిసరిగా కనిపించే మార్పులవి.."ఏంట్రా విషయం?..ఏంటి ఆ కేకలు ఈ టైం లో.." అన్నాను..

వాడు సీరియస్ గా నాతో రా అని నన్ను వాడి రూం లోకి లాక్కుపోయాడు.. అసలు మేటర్ ఏంటో అని నాకేమో టెన్షన్ స్టార్ట్ అయింది.. "క్రింద ఫ్లోర్ లో చైతన్య తెలుసు కదా నీకు? " అన్నాడు రూం లోకి వెళ్ళగానే.."అవును ..అయితే.." అన్నాను ఇంకేం చెప్పబోతున్నాడో అనే టెన్షన్ లో.. "వాడికి...వాడికి.." అంటూ నా వైపే సీరియస్ గా చూస్తున్నాడు.."ఒరేయ్ చంపకురా...చెప్పురా.." అన్నాను దీనంగా.. "వాడికి దెయ్యం పట్టిందట..దెయ్యం వాడి గొంతు నులిమి చంపబోయిందట...దెబ్బకి వాడు గట్టి గాట్టిగా అరిచేసరికి దెయ్యం వాడిని వదిలి పారిపోయిందట...క్రింద అదే గోలగా ఉంది..వాడేమో భయంతో వణుకుతున్నాడు...ఒళ్ళంతా వేడిగా ఉంది...రా నువ్వూ చూద్దువుగాని " అంటూ నన్నుక్రిందకి లాక్కువెళ్ళాడు...క్రింద ఫ్లోర్ లో వాడి రూం చుట్టూతా స్టూడెంట్స్..లోపలి వెళ్లి చూస్తే తలకి ఒక రుమాలు చుట్టుకొని బెదురు చూపులు చూస్తూ ముడుచుకొని కూర్చున్నాడు వాడు...

"ఖచ్చితంగా కామిని దెయ్యమే.. తీరని కోరికలతో పెళ్లి కాని అబ్బాయిలని పట్టేది అదే.." అన్నాడు వెంకన్న(హాస్టల్ పనివాడు)... "కామిని అయితే గొంతు నులిమి చంపదు ఎంకన్నా...అది కొరివి దెయ్యం అయి ఉంటుంది.." అని ఓసారి గడ్డం గీక్కొని "ఏరా అబ్బాయి ... ఆ దెయ్యాన్ని సరిగ్గా చూసావా??...తల పైన మంటలు కనిపించాయా.."అడిగాడు తిరుపతయ్య (మా వంటవాడు).."లేదు తిరుపతి...అది ఖచితంగా తెల్ల చీర కట్టుకొని ఉండి ఉంటుంది..ఎరా అబ్బాయ్??" వాడి మొహం లోకి చూసాడు వెంకన్న...అసలే బెదిరిపోతున్న వాడు ఇంకాస్త వణకడం స్టార్ట్ చేసాడు... "అది తెల్ల చీర కట్టుకోలేదు... తలపైన మంటలూ లేవు....అది కేవలం ఒక తెల్లని ఆకారం...కేవలం ఆకారం...ఆకారం" అంటూ హిప్నోటిస్ట్ రేంజ్ లో వినిపించిన మాటల వైపు మా చూపులు కదిలాయి...చూస్తె జగన్...మా హాస్టల్ పక్క అపార్టుమెంటులో ఉంటాడు..."ఎటయ్యా జగన్, ఏటి నువ్వనేది?" తగులుకున్నాడు తిరుపతయ్య.. " అవునండి..నిజం..నేను రొజూ ఆఫీసు ఫైళ్ళు చూసి పడుకోనేసరికి ఒంటిగంట దాటుద్ది...ఆ టైం లో అలా బాల్కనీ లోకి వచ్చి కాసేపు చల్ల గాలి పీల్చి పడుకోనేవాడిని...వారం రోజులనుంచి చూస్తున్నా, నేను ఆ టైం లో బాల్కనీ లోకి వచ్చి చూసేసరికి మీ హాస్టల్ టెర్రస్ పైన ఏదో తెల్లని ఆకారం కనిపించేది నాకు..మొదటి రోజు చూసి ఏదో అనుకున్నా, కానీ ప్రతి రొజూ కనిపిస్తుండేసరికి నాకు అనుమానం వచ్చింది..ఈ రొజూ ఈ సంఘటన తో అదే దెయ్యం అని అర్థం అయిపొయింది.." జగన్ చెప్తుంటే అందరం కొయ్యబొమ్మల్లా అయిపోయాం.. చైతన్య గజగజా వణుకుతున్నాడు..వాడికి దెయ్యం పట్టింది అన్న భయం కంటే వీళ్ళ మాటలకు బెదురుతో చచ్చేలా ఉన్నాడు...

మరుసటి రొజూ ప్రొద్దున్నే చైతన్య గాడు తట్టా బుట్టా సర్దుకొని హాస్టల్ నుండి జంప్...మేము సాయంత్రం కాలేజీ నుండి హాస్టల్ కి రాగానే, జగన్ గాడు ఆల్రెడీ హాస్టల్ లో ఉన్నాడు.. "ఎం జగన్ అన్నా..ఈ రొజూ ఆఫీసు కి వెళ్ళలేదా?? " అడిగాను అతన్ని చూడగానే.. "లేదు...మీ అందరితో కొన్ని ముఖ్యమైన విషయాలు చెప్పాలి ఈరోజు.." అన్నాడు.. అందరం డిన్నర్ చేసాక, అందరిని ఓ రూం లో సమావేశ పరచాడు జగన్..

" చైతన్య వాళ్ళ రూం లోకి ఈ పుర్రె ఎలా వచ్చింది? " అడిగాడు జగన్ తన చేతులోని పుర్రెని చూపిస్తూ

"అది మా సైన్స్ ఫెయిర్ కోసం తెచ్చాం..." అన్నాడు రాజేష్ (చైతన్య రూం మేట్)

"ఎక్కడనుంచి?"

"తెలీదు...చైతన్య గాడే తెచ్చాడు"..

"ఈ పుర్రె చూసారా...దీనికి సరిగ్గా మాడు పైన తాటికాయంత రంధ్రం ఉంది.." అంటూ పుర్రెని చూపించాడు జగన్..

"అయితే..." అడిగాను నేను ఆత్రం ఆపుకోలేక...

"చెప్తాను..అంతా క్లియర్ చేస్తాను.."అని నుదిటి మీద చెయ్యి వేసుకున్నాడు, చంద్రముఖి లో రజినీకాంత్ లెవెల్లో..(అప్పటికి చంద్రముఖి రిలీజ్ కాలేదు లెండి...సో వాడి పోజ్ ఒరిజినలే!!)..

"మీకో విషయం తెలుసా...ఈ హాస్టల్ అయిదు సంవత్సరాల క్రితం ఒక హాస్పిటల్...సరిగ్గా అయిదు సంవత్సరాల క్రితం ఇక్కడ ఓ పేషెంట్ కడుపునొప్పి తాళలేక ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు... అతను మూడవ అంతస్తు నుంచి దూకాడు...అతని తలకి బలమయిన గాయాలు అయ్యాయి..ఈ పుర్రె అతనిదే అని నాకొక ధృడమైన అభిప్రాయం.." అంటూ మా వైపు చూసాడు.. అప్పటికే అందరి ముఖాలలో ఓ రకమైన బెదురు కళ తాండవిస్తుంది.. "అసలు ఈ రోజు నేను ఆఫీసు కి ఎందుకు వెళ్ళలేదు అనుకున్నారు!! మీ పని మీదే...అవును.. ఇంతకముందు ఇక్కడ ఉన్న హాస్పిటల్ ఇపుడు దానవాయిపేటలో పెట్టారు...ఈ రొజూ అక్కడికే వెళ్ళాను..అక్కడ నాకు తెల్సిన ఫ్రెండ్ ఉన్నాడు లెండి...వాడి హెల్ప్ తో, ఓల్డ్ రికార్డ్స్ లో ఇక్కడ చనిపోయిన వాళ్ళ రికార్డ్స్ చూసాను...అబ్నొర్మల్ గా చనిపోయింది వీడొక్కడే...నా దృష్టిలో అసహజ చావు వల్ల ఇలాంటి స్పిరిట్స్ వస్తాయి..సో అందుకోసం ఆ కోణం లో దర్యాప్తు జరిపాను.." అని ఓ క్షణం ఆగి నీళ్ళు తాగాడు...వాడిలో ఓ డిటెక్టివ్ నారద కనిపించాడు నాకు అప్పుడు.. "సో ఇప్పుడు అసలయిన పాయింట్...ఆ చనిపోయిన వాడి పేరు క్రిస్తోఫెర్, అంటే అతను క్రైస్తవుడు..వాడి పోస్ట్ మార్టం రిపోర్ట్ లో వాడి స్కల్కి పెద్ద బండ రాయి గుద్దుకోడంతో రంధ్రం ఏర్పడింది అని ఉంది....ఇప్పుడు ఇంకొక పాయింట్, క్రైస్తవులని రాజమండ్రి లో దాదాపు అందరూ చర్చి గేటు వెనుకాల స్మశాన వాటిక లోనే పూడ్చి పెడతారు...కనుక వీడిని కూడా అక్కడే పూడ్చి ఉంటారనుకున్నా...నేను మీరు రాకముందు చైతన్యకి ఫోన్ చేసి రూం లో పుర్రె విషయం అడిగితే, అది వాడే తెచినట్లు, అదీ చర్చి గేటు స్మసనంలోనే కాపరికి ఓ పది రూపాయలిచ్చి తెచినట్లు చెప్పాడు...సో ఈ పుర్రె కచ్చితంగా క్రిస్తోఫెర్ గాడిదే...చైతన్య ఈ పుర్రె తెచ్చి వారం అయింది...నాకు ఈ దెయ్యం కూడా వారం నుంచే కనిపిస్తుంది..." అని చెప్పడం ఆపాడు....ఈ విషయంలో ఈ జగన్ గాడికి ఇంత ఇంట్రెస్ట్ ఏమిటో నాకు అర్థం కాలేదు, కనీ వాడు చేప్తున్న తీరు చూస్తుంటే నిజమేనేమో అనిపిస్తుంది... " అయితే ఎం చేద్దాం ఇప్పుడు..."కృష్ణా గాడు అడిగాడు సీరియస్ గా, వాడి భ్రుకుటి మళ్లీ ముడిపడింది.." చెప్తాను...దీనికి ఒక పరిష్కారం, ఆ స్పిరిట్ కి ఏమి కావాలో తెల్సుకోవాలి...దాని మనసు కనుగొనాలి.." అన్నాడు.."స్పిరిట్ కి మళ్లీ మనసు ఏంటిరా నీ బొందా.."అనుకున్నా నేను .. "అందుకు మనం ఓ గేమ్ ఆడాలి.....అదే స్పిరిట్ గేమ్...ఈ రోజు సరిగ్గా ఒంటి గంటకు మొదలు పెడదాం స్పిరిట్ గేమ్...ఆ దెయ్యం రొజూ ఆ టైం లోనే మన టెర్రస్ పైకి వస్తుంది, సో మనం ఆ టైం లో గేమ్ మొదలు పెడితే మంచిది...సో గెట్ రెడీ .." అని సమావేశం ముగించాడు..."

ఆ రొజూ రాత్రి...

సమయం ఒంటిగంట అయిదు నిముషాలు..

ప్లేస్ : చైతు గాడి రూం (ఎఫెక్ట్ కోసం అంట..)

సభ్యులు: జగన్ తో పాటు కుతూహలం ఉన్న ప్రతివాడు..నేను కూడా..అంటే రూం లో ఒక్కడినే పడుకోవాలంటే భయం వేసి వచ్చా అనమాట..

అందరం రౌండ్ గా కూర్చున్నాం...మధ్యలో జగన్ స్పిరిట్ గేమ్ షీట్ తో కూర్చున్నాడు..అతని ముందు క్రిస్తోఫెర్ పుర్రె..ఆ పుర్రె మీద ఒక కాండిల్ ..పుర్రెకి ఇరువైపులా రెండు కాండిల్స్ వెలిగించాడు...ఎవడో ఏదో గోణుగుతుంటే "ఇష్..నిశ్శబ్దంగా ఉండాలి అందరు..ఈ స్పిరిట్ గేంలో మనం ఇపుడు క్రిస్తోఫెర్ స్పిరిట్ ని ఆహ్వానించాలి... వాడి మనసు తెలుసుకోవాలి...ఏం చేస్తే వాడు ఈ హాస్టల్ ని వదిలిపోతాడో తెలుసుకోవాలి..నేను ఇపుడు క్రిస్తోఫెర్ ని ఆహ్వానిస్తాను...గాఢమైన ధ్యానంలో కి వెళ్లి వాడి స్పిరిట్ ని ఆహ్వానిస్తాను..అపుడు మీరు నాలో కొన్ని మార్పులని గమనిస్తారు..వాడి స్పిరిట్ నాలో వచ్చాక అపుడు నేను నేను కాదు...నేను క్రిస్తోఫెర్ ని..అపుడు మీరు ధైర్యంగా నన్ను ఎందుకు వచ్చావ్? నికేమి కావాలి అని అడగాలి...మీ ప్రశ్నలకు అనుగుణంగా రూపాయి బిళ్ళ మీద ఉండే నా వేలు కదిలి మీకు ఈ అక్షరాల ద్వార సమాధానం చెప్తుంది.." అంటూ గేమ్ కి రూల్స్ మరియు రెగులేషన్స్ చెప్పాడు..

ఆ రూల్స్ విన్న కొందరు చల్లగా అక్కడినుంచి జారుకొన్నారు...నాకు కూడా వెళ్లిపోవాలి అనిపించింది..అదే విషయం కృష్ణా గాడి చెవిలో కొరికాను.."ఉండేహే..అంట భయమేటి..."అన్నాడు...ఇంతలో జగన్ గాడు "నేను ఇపుడు ధ్యానం లోకి వెళ్తున్నా...క్రిస్తోఫెర్ ని ఆహ్వానిస్తున్నా ..."అంటూ కళ్ళు మూసుకున్నాడు....అంతా నిశ్శబ్దం..టైం 1 30 అయింది..నిముషాలు భారంగా గడుస్తున్నాయి...అందరూ వాడి ముఖాన్ని జాగ్రతగా పరిశీలిస్తున్నారు...ఏ చిన్న తేడా కనిపించినా కృష్ణా గాడు వెంటనే "నువ్వు క్రిస్తోఫేరా ?" అని మెల్లగా అడుగుతున్నాడు...కానీ రూపాయి మీదున్న వేలు నుంచి రెస్పాన్స్ లేదు..ఒక పది నిముషాల తర్వాత వాడి ముఖ కవళికలు మారుతున్నాయి..వాడు చిన్నగా ఊగుతున్నాడు..వెంటనే కృష్ణా గాడు "నువ్వు క్రిస్తోఫేరా ?" అని అడిగాడు మళ్లీ...అందరం జగన్ గాడి వేలు వైపు చూస్తున్నాం...ఆశ్చర్యం ఆ వేలు కదలడం ప్రారంభించింది..అవును అనే అక్షరం దెగ్గర ఆగింది ..."క్రిస్తోఫెర్ వచ్చాడు రా..అందరు కామ్ గా ఉండండి..."గుసగుసగా చెప్పాడు కృష్ణా..మేమందరం జగన్ గాడిని జూ లో జంతువులా..మ్యుజియంలో బొమ్మలా...తెగ పరిశీలిస్తున్నాం..క్షణక్షణానికి వాడు వాడి ముఖం మార్చేస్తూ..అటూ ఇటూ ఊగుతూ..పెదాలు కదుపుతున్నాడు...

"నువ్వూ మా హాస్టల్కి ఎందుకు వచ్చావ్" మరో ప్రశ్న అడిగాడు కృష్ణా గాడు..వేలి కదలికల్ని బట్టి "నాలోని భాగం కోసం వచ్చాను " అని వచ్చింది జవాబు...

కృష్ణా గాడు పుర్రె వైపు చూపించి "భాగం.." అన్నాడు..

నేను తలూపాను..

"నీకేం కావాలి?" కృష్ణా గాడి నుంచి దూసుకు వచ్చింది ఇంకో ప్రశ్న..మళ్లీ కదలికలను బట్టి "నాకు ఈ స్థలం కావాలి...మీరు అందరు ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపొండి" అనేది సమాధానం...

మేము ఒకరి ముఖాలు ఒకళ్ళం చూసుకున్నాం...ఆ తర్వాత ఏం అడగాలో కృష్ణా గాడికి అర్థం కాలేదు.. ఏదో ఒక ప్రోగ్రాం లో చూసా , స్పిరిట్ గేమ్ తో భవిషత్తు కూడా తెల్సుకోవచ్చని..అదే విషయం కృష్ణా గాడికి చెప్పా..వాడు వెంటనే "నేను చివరికి అన్ని ఎగ్జామ్స్ పాస్ అవుతానా?" అని అడిగాడు..సమాధానం కాదు అని వచ్చేసరికి వాడు నల్ల మొహం వేసాడు..

"నాకు అందమైన అమ్మాయితో పెళ్లవుతుందా.." అడిగాడు అప్పటిదాకా కళ్ళు తెరిచి నిద్రపోతున్న కేశవ్..సమాధానం అవును అని రావడం తో "అయితే సౌమ్య తో నాకు లైన్ క్లియర్ అయినట్లే..రేపే దానికి ప్రోపోస్ చేస్తా..దానికంటే అందమైన అమ్మాయి లేదు రా" అన్నాడు సంబరంగా..

ఇక అంతే..ప్రతి ఒక్కళ్ళు ఒక్కో ప్రశ్న అడగటం మొదలెట్టారు.."నేను అమెరికా వెళ్తానా?".."నాకు పెళ్ళయితే కట్నం కనీసం యాభై లక్షలు ఇస్తారా?" ..ఇలా ఏవేవో..ఇంతలో జగన్ గాడి ముఖకవళికలు మళ్లీ మారుతున్నాయి...వాడు మరీ ఎక్కువగా తల ఊపేస్తున్నాడు..సడన్ గా కళ్ళు తెర్చాడు.."ఏమయింది.." అన్నాడు..'క్రిస్తోఫెర్ వచాడు జగన్ అన్నా...నేను ప్రశ్నలు అడిగాను.." అన్నాడు కృష్ణా..వాడు అడిగినవి ..వీడు చెప్పినవి అన్ని చెప్పాడు కృష్ణా..."సో అర్థమైందా మీరు ఈ హాస్టల్ లో ఉండటం అంత మంచిది కాదు..వేరే హాస్టల్ జాయిన్

అవ్వండి..వాడు ఈ ప్లేస్ వదలడు.." అన్నాడు జగన్ గాడు...

ఆ తర్వాత రెండు మూడు రోజుల దాక నాకు రాత్రి కొంచెం భయం భయంగానే ఉండేది..రాత్రి బాత్రూం కి వెళ్ళాలన్నాభయం వేసి..రాత్రుల్లో ఆ పనిని రెండు మూడు రోజులు వాయిదా వేసాను..జగన్ మాట ప్రకారం కొంత మంది హాస్టల్ మానేసి వెళ్లిపోయారు....జగ్గిరెడ్డి (మా హాస్టల్ ఓనరు) కి అనుమానం వచ్చింది..ఎందుకు ఇలా వెళ్ళిపోతున్నారు అనే విషయం అర్థం కాలేదు జగ్గి రెడ్డి కి..ఓ రొజూ పిలిచి మాట్లాడాడు మాతో...అపుడు జరిగింది అంతా చెప్పాము..జగ్గిరెడ్డి కి పట్టరాని కోపం వచ్చింది జగన్ గాడి మీద "వాడు పెద్ద వెధవ..ఆ విషయం తెలుసా మీకు...వాడిని భరించలేక వాడి పెళ్ళాం వాడిని ఎపుడో వదిలేసింది..వాడికి నాకు ఓ సారి గొడవ అయింది..అపుడు నా మీద కక్షతో నీ హాస్టల్ ఎలా సాగుతుందో నేను చూస్తాను అని పెద్ద పుడింగిలా ఛాలెంజ్ చేసాడు..అసలు ఈ దెయ్యం గొడవ అంతా వాడే కలిపించి ఉంటాడు...అలా చెప్పి మిమ్మల్ని ఖాళి చేయించాలని వాడి ఐడియా..లేకపోతె ఇన్ని సంవత్సరాల నుంచి ఉంటున్నాం, ఎపుడు లేనిది ఈ రొజూ దెయ్యం ఏంటమ్మా.." అంటూ చెప్పుకోచాడు జగ్గి రెడ్డి.."అంటే ఇపుడు మరి పుర్రె.. ."అంటూ చెప్పబోతున్న కృష్ణా గాడికి చేయి చూపించి ఇంక ఆపు అని సైగ చేశా....

రాజమండ్రి..

సాయి రామ్ బాలుర వసతి గృహం.

ఫిబ్రవరి, 2003..

అర్థరాత్రి.....

కేవ్వ్వ్...వ్వ్...వ్వ్..వ్వ్...వ్వ్...పెద్ద కేక గాట్టిగా వినిపించేసరికి ఉలిక్కిపడి లేచాను...

మళ్లీ అంతా నిశ్శబ్దం....

మళ్లీ కేక వినిపిస్తుందో ఏమో అని అలాగే మేలుకొని చూసాను కాసేపు...ఎంతసేపైనా ఇంకో కేక వినిపించలేదు...అపుడు అర్థమైంది, అంతకముందు చూసిన "ది రింగ్" చిత్ర మహిమ ఈ పీడ కల అని...అన్ని ఆలోచనలు పక్కన పెట్టి హాయిగా పడుకున్నాను...