ఆమె రూపం స్వరూపం....ఆమె జ్ఞాపకం అపురూపం..ఆమె స్నేహం అనంతం....

బస్సు చర్చిగేటు స్టాప్ ని సమీపిస్తుంది....నా మనసులో ఒకటే అలజడి, ఆమె నాకోసం స్టాప్ లో వెయిట్ చేస్తూ ఉంటుందా లేక వెళ్ళిపోయి ఉంటుందా అని..దాదాపు వెళ్ళిపోయే ఉంటుంది అని నా మనసు చెబుతుంది...బస్సు చర్చిగేటు స్టాప్ లో ఆగింది...వెంటనే కిటికీలో నుంచి చూసాను..ఆమె అక్కడే ఉంది...తన కళ్ళతోనే 'ఏంటి అలానే చూస్తున్నావ్...కిందకి దిగు..' అని చెప్పింది...నేను తేరుకొని బాగ్ తీసుకొని కదిలేలోపల డ్రైవర్ బస్సు ని కదిలించాడు...'హలో స్టాప్...' అని గట్టిగా అరిచాను...నా అరుపు రణగొణధ్వనుల మధ్య కలిసిపోయింది...కండక్టర్ పట్టించుకొనే స్థితిలోలేడు...నేను నిస్సహాయంగా వెనక్కి తిరిగి కిటికీ లోంచి ఆమె వైపు చూసాను, అప్పుడు ఆమె నా వైపు చూసిన చూపు నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను...ఆశ్చర్యం..కోపం..బాధ అన్నీ కలగలిసిన ఆమె చూపు నా గుండెల్లో పదునైన బాకులా గుచ్చుకుంది...క్షణక్షణానికీ దూరం అవుతున్న ఆమె రూపాన్ని చూసి కొంచెం తెగించి ఎలాగయినా బస్సు ఆపి ఆమెని ఎందుకు చేరుకోలేకపోయానా అనిపించింది..మరుసటి రోజు ఆమెని కలిసేదాకా నా మనసు మనసులో లేదు...కూర్చున్నా..పడుకున్నా ఆమె చూసిన చూపే నాకు గుర్తుకువచ్చేది.....

ఆమె పేరు స్వరూప...పేరుకు తగ్గట్టుగా చక్కగా ఉండే తనలో నాకు నచ్చేది ఆమె చిరునవ్వు...ఆ చిరునవ్వు చూసినప్పుడల్లా పగలే వెన్నెల కాసినంత హాయిగా అనిపిస్తుంది...ఆమె అలిగినప్పుడు పెట్టె బుంగమూతిని చూస్తూ జీవితాంతం గడిపెయ్యొచ్చేమో అనిపించేది...స్వరూప నాకు కాలేజీలో జూనియర్...మా పరిచయం కూడా మామూలు పరిచయంలా జరగలేదు...మా కాలేజీలో ఇంటర్నెట్ కోసం ప్రత్యేకించి కొన్ని కంప్యూటర్స్ ఉండేవి...అప్పట్లో మేము అందరం సరదాగా ఆ ఇంటర్నెట్ సిస్టమ్స్ లో చాటింగ్ చేసేవాళ్ళం...ఒకరోజు అలా నేను సిస్టంలో చాట్ చేద్దామని యాహూ మెసెంజర్ క్లిక్ చెయ్యగానే ఎవరిదో ఐడీతో ఓపెన్ అవ్వడంతో, "వీళ్ళకు చాటింగ్ చెయ్యడం తెలుసు గాని డిస్కనెక్ట్ చెయ్యడానికి మాత్రం మహా బద్ధకం" అనుకుంటూ ఆ ఐడీ డిస్కనెక్ట్ చేసి నా ఐడీ టైపు చేయ్యబోయేటప్పుడు చూసా ఆ ఐడీ ఎవరిదో ...స్వరూప అని ఉంది ఐడీ...ఎవరో అమ్మాయి ఐడీ కదా వెంటనే నోట్ చేసుకొని నా మెసెంజర్ లో ఆడ్ చేసుకున్నా...ఆ తర్వాత ఆ విషయమే మర్చిపోయాను...

ఒక నెల రోజుల తరువాత అనుకుంటా నేను రాజమండ్రిలోని ఒక కేఫ్ లో ఆన్-లైన్ లో ఉన్నపుడు, స్వరూపా అనే అమ్మాయి నా మెసెంజర్ లో ఆన్-లైన్ వచ్చింది...అప్పుడు నాకు ఆ అమ్మాయే అని గుర్తులేదు..'ఎవరీ స్వరూప' అనుకున్నాను...'ఆ ఎవరోలే....ఎంతో మందిని ఆడ్ చేస్తాం, అందరూ ఎలా గుర్తుంటారు...కనుక్కుంటే సరి..' అనుకోని..."హాయ్ .." అని మెసేజ్ ఇచ్చాను..
"హాయ్...నేను మీకు తెలుసా..." అని ఆమె మెసేజ్...
"ఆ..తెలుసు...అప్పుడెప్పుడో చాట్ చేసాం...." అన్నాను...
"అవునా...ఎపుడబ్బా..నాకు గుర్తులేదు.." అంది...
"నాకు కూడా సరిగా గుర్తులేదు...మరో సారి పరిచయం చేసుకుంటే సరి..." అన్నాను...
"ఏమో నాకు కొత్త వాళ్ళతో ఇలా చాట్ చెయ్యడం ఇష్టం ఉండదు.." అంది..
"కొన్ని రోజులు చాట్ చేస్తే పాత వాడిని అయిపోతానులెండి...పరిచయం చేసుకున్నంత మాత్రాన కొంపలు ఏమీ మునగవ్ కదా..' అన్నాను
"అబ్బో...చా...సరే మీ గురుంచి చెప్పండి,,,"
"మాది హైదరాబాద్....జే.ఎన్.టీ.యు లో ఇంజనీరింగ్  చేస్తున్నాను...మరి మీరు.." అని నా గురుంచి అబద్దం చెప్పాను...
"నేను రాజమండ్రిలో గోదావరి కాలేజీలో ఇంజనీరింగ్ చేస్తున్నాను..." అంది ఆ అమ్మాయి...
నాకు ఒక్కసారిగా షాక్ తగిలింది...ఎందుకంటే నేను కూడా అదే కాలేజీలో చదువుతున్నాను కాబట్టి....కొంచెం సీరియస్ గా ఆలోచించగా అర్థం అయ్యింది..ఆ రోజు ఇంటర్నెట్ సిస్టంలో నుంచి ఆడ్ చేసిన అమ్మాయే ఈ స్వరూప అని...
ఇక చిన్నగా విషయాలన్నీ రాబట్టాను...కొన్ని చెప్పింది, కొన్ని చెప్పలేదు...కంప్యూటర్స్ నాలుగవ సంవత్సరం అని చెప్పే సరికి కొంచెం నీరుగారను...మన సీనియరా అనుకున్నాను..ఆ తర్వాత కొద్ది సేపు చాట్ చేసి రూంకి వచ్చాను...సీనియర్ కదా అని కొంచెం లైట్ తీసుకున్నా..

ఒక రోజు నా ఫ్రెండ్ రమేష్ వాళ్ళ అన్నయ్యని కలవడానికి వెళ్తే నేను కూడా తనతో వెళ్లాను...అతను ఫోర్త్ ఇయర్ కంప్యూటర్స్...క్లాసులోకి రాగానే స్వరూప విషయం గుర్తొచ్చి "సర్ మీ క్లాసులో స్వరూప అనే అమ్మాయి ఎవరు?" అని అడిగాను...తను నాకేసి చిత్రంగా చూసి "మా క్లాసులో స్వరూప అనే అమ్మాయే లేదు.." అన్నాడు...నాకు దిమ్మ తిరిగి మైండ్ బ్లాకు అయింది...సో కాలేజీ కరెక్ట్ చెప్పింది కాని, ఇయర్ తప్పు చెప్పింది..."స్వరూప ఎవర్రా?" అంటూ అడిగాడు రమేష్.."ఎవరు లేరులే...తర్వాత చెప్తా" అని దాటవేసాను...

తర్వాత మరికొన్ని రోజుల తర్వాత స్వరూప మళ్ళీ ఆన్-లైన్ వచ్చింది...అవీ ఇవీ మాట్లాడుతూ 'నువ్వు నిజంగా ఫోర్త్ ఇయర్ యే నా?' అని అడిగాను...'తమరికేందుకు అంత ధర్మ సందేహం' అందామె...'అయితే ఫోర్త్ ఇయర్ లో మీ సెమ్ లో ఉన్న సబ్జక్ట్స్ పేర్లు చెప్పు" అన్నాను..."హలో బాబూ...నువ్వు నమ్మితే నమ్ము...లేకపోతే లేదు,నిన్ను నమ్మించాల్సిన అవసరం నాకు లేదు...అలా అయితే నువ్వు జే.ఎన్.టీ.యు లో చదువుతున్నావు అని నమ్మకమేంటి.." అంటూ ఎదురుదాడికి దిగేసరికి ఇంక ఆ టాపిక్ అలానే వదిలేసా...ఆ తర్వాత మరి కొన్ని సార్లు అప్పుడప్పుడు చాట్ చేసేవాళ్ళం కానీ నేను ఆమె ఏ ఇయర్ అనే టాపిక్ తీసుకురాలేదు...అలా అని నేను కూడా అదే కాలేజీ అనే విషయం కూడా ఆమెకి చెప్పలేదు...ఇలా ఉండాగానే సెమ్ పరీక్షలు రావడం...వన్-డే బాటింగ్ తో మేము బిజీ అవ్వడం జరిగిపోయాయి...పరీక్షలు అయిపోయిన రోజు నేను ఆన్-లైన్ వచ్చాను..ఒక్క సెకండ్ ఇయర్ వాళ్ళకి తప్ప అందరికీ పరీక్షలు అయిపోయాయి..వాళ్ళకి ఏదో పేపర్ లీక్ అవ్వడం వల్ల ఒక వారం తర్వాత పెట్టాడు ఆ ఎగ్జాం...స్వరూప కూడా ఆన్-లైన్ లో ఉండటంతో "ఎగ్జామ్స్ బాగా రాసావా?.." అని అడిగాను.."యా పర్లేదు..మా కర్మకోద్దీ ఇంకో ఎగ్జాం ఏడ్చింది కదా...ఆడెవడో పేపర్ లీక్ చేసింది షూట్ చెయ్యాలి వాడ్ని..." అంది...అనడమే కాదు నాకు అడ్డంగా దొరికిపోయింది..."సో నువ్వు సెకండ్ ఇయర్..." అన్నాను...తను కాసేపు ఏమీ రిప్లయ్ ఇవ్వలేదు..తర్వాత "అయాం సారీ...మీకు తప్పు చెప్పాను..నేను సెకండ్ ఇయర్ ఈ.సి.ఈ" అంది..."పర్లేదులే...ఇప్పుడు నిజం చెప్పావు గా" అన్నాను...కాని మనసులో 'వామ్మో ఇది ఇయరే కాదు బ్రాంచ్ కూడా తప్పు చెప్పింది....ఇక డైరెక్ట్ గా ఇవ్వాలి మా స్వరూప కి ఒక జెర్క్' అనుకున్నాను....

సెలవులు అయ్యాక కాలేజీకి వచ్చిన రోజు వెంటనే సెకండ్ ఇయర్ స్వరూప ఎవరో తెలుసుకొనే ప్రయత్నం చేసాను..రమేష్ గాడిని అడగ్గా "ఓ సెకండ్ ఇయర్ ఈ.సి.ఈ స్వరూప నా...నాకు తెలుసు రా...అంటే పరిచయం లేదనుకో...మాధురి అనే అమ్మాయితో ఉంటుంది ఎప్పుడూ...మాధురి తెలుసుగా నీకు??" అన్నాడు..."మాధురి ఎవరు??" అన్నాను..."ఓరి నీ ఎంకమ్మా...మాధురి తెలీదా??" అని వాడంటే...ఆ మాట నాకు 'సోనియా గాంధి తెలీదా?' అన్నట్లు వినిపించింది..."ఒరేయ్ మాధురి మన కాలేజీకే బ్యూటీ క్వీన్...తను సెకండ్ ఇయర్ అయినా ఫైనల్ ఇయర్ అమ్మాయిలు తన ముందు బలాదూర్...అందుకే ఫైనల్ ఇయర్ అమ్మాయిలకి మాధురి అంటే జెలసీ.." అన్నాడు కాసేపు మాధురీని గుర్తుతెచ్చుకుంటూ..."సర్లే గాని...నాకు ఈ రోజు ఈవెనింగ్ కాలేజీ అయ్యాక స్వరూపని చూపించాలి" అన్నాను...

కాలేజీ అయ్యాక బస్సు స్టాప్ కి చేరుకున్నాం నేను రమేష్..."అదిగో తనే స్వరూప...మాధురి పక్కన ఉంది కదా.." అంటూ చూపించాడు...అక్కడ అయిదుగురు అమ్మాయిల గుంపు ఉంది..."ఒరేయ్ ఆ గుంపులో నాకు మాధురి ఎవరోకూడా తెలీదు...నువ్వేమో మాధురి పక్కన స్వరూప అంటావ్..డ్రెస్ కలర్ చెప్పరా.." అన్నాను...పలానా  డ్రెస్ అని చెప్పి చూపించాడు..ఆమెని చూడగానే ఆమె నవ్వు నన్ను ఆకర్షించింది..అలాగే కాసేపు చూసాను..ఇంతలో బస్సు రావడంతో ఆమె ఎక్కింది...మేము కూడా ఎక్కాం...నేను తననే గమనిస్తూ కూర్చున్నాను...ఆమె ఎక్కడ దిగితే అక్కడ దిగాలని నిర్ణయించుకున్నా...ఆమె చర్చిగేటు స్టాప్ లో దిగింది...నేను కూడా అక్కడే దిగాను..ఆమె వెనుకే నడుచుకుంటూ వెళ్ళాను...ఛా జీవితంలో ఒక అమ్మాయిని ఇలా ఫాలో అవ్వాల్సిన రోజు వస్తుందని ఎప్పుడూ ఊహించలేదు...కాసేపు ఆమె వెంటే నడిచాక, కొంచెం దెగ్గరగా వచ్చి "హలో...మీరు స్వరూప కదా.." అని అడిగాను...ఆమె నా వైపు చూస్తూ "అవును.... మీరు..." అని నా వైపు చూసింది.."చెప్తాను...ఒక్క నిముషం.." అంటూ అటుగా వెళ్తున్న ఆటో ఆపి.."నా పేరు రామకృష్ణ...అదే జే.ఎన్.టీ.యు లో చదివే రామకృష్ణ...మీతో చాట్ చేసే రామకృష్ణ...సారీ చాట్ లో అబద్దం చెప్పాను..మనిద్దరం ఒకే కాలేజీ..ప్లీజ్ రేపు అన్నీ చెప్తాను...డోంట్ హేట్ మీ.." అని వెంటనే ఆటో ఎక్కేసి "ప్రకాష్ నగర్.." అన్నాను...ఆటో కదిలింది...నేను మెల్లిగా ఆటోలోంచి వెనక్కి తిరిగి ఆమెని చూసాను...ఆమెలో నాకు అప్పుడే మహిషాసురిని వధించిన దుర్గా దేవి...ఎర్రగా నిప్పులు కక్కుతున్న కాళీ మాత...కర్తవ్యంలో విజయశాంతి...అమ్మోరులో రమ్యకృష్ణ...అందరూ జాయింట్ గా కనిపించారు...దెబ్బకి దడుసుకొని ఆటోలో ప్రాణభయంతో కూర్చున్నా....

 తర్వాత రోజు కాలేజీకి వెళ్ళలేదు...ఆ మరుసటి రోజు వెళ్లాను కానీ స్వరూపని కలవలేదు...కొంచెం కోపం తగ్గాక మాట్లాడుదాంలే అనుకున్నాను...ఓ రెండు రోజుల తర్వాత నేను బస్సు స్టాప్ లో ఉండగా "హాయ్ సర్..." అని వచ్చి పలకరించింది స్వరూప..."అయాం సారీ.." అన్నాను..."పర్లేదులెండి....మీకోసం రోజూ చూస్తున్నా...అసలు కనిపించలేదేమి...నేనేమో మీరు నన్నుఆ రోజు చూసి నేను నచ్చక ఆటో తెప్పించుకొని మరీ ఎక్కి పారిపోయారేమో అనుకున్నా.." అంది నవ్వుతూ..."చ చ అదేం కాదు...నేను అబద్దం చెప్పాను కదా...సో నీకు కోపం తగ్గాక కలుద్దాంలే అని నీకు కనిపించలేదు.." అన్నాను..."ఓకే....హౌ అబౌట్ ఎ కాఫీ.." అంది...మా కాలేజీ బస్సు స్టాప్ పక్కనే కాంటీన్ ఉంటుంది..అక్కడి కాఫీ మాత్రం "అమృతం ఎలా ఉంటుందో తెలీదు కాని...దాని రుచికి మా కాంటీన్ కాఫీ ఇంచు మించు సరిసాటి" అనిపిస్తుంది...ఇద్దరం కాంటీన్ లో కూర్చొని కాఫీ ఆర్డర్ చేసాం...నమ్మలేకపోయాను, మా కాలేజీ కాంటీన్ లో నేను ఒక అమ్మాయితో కాఫీనా...!!!

ఇద్దరం మంచి ఫ్రెండ్స్ అయ్యాం...ఎంత మంచి ఫ్రెండ్స్ అంటే, మేము ఒక ఒప్పందం చేసుకున్నాం "ఇక నుంచి రొజూ కాలేజీ బస్సు స్టాప్ లో కలుసుకోవాలని...కలిసే బస్సులో వెళ్ళాలని...ఒక వేళ కుదరక ఒకళ్ళు ముందు వెళ్ళిపోతే, చర్చి గేటు స్టాప్ దెగ్గర దిగేసి ఇంకొకరి కోసం వెయిట్ చెయ్యాలి అని.." 

ఆ రొజూ నాకు ల్యాబ్ లో చాలా లేట్ అయింది..బస్సు స్టాప్ కి వచ్చి బస్సు ఎక్కే సరికి సాయంత్రం ఏడు అవుతుంది...అది రాజానగరం నుంచి రాజముండ్రి వచ్చి చర్చిగేటు స్టాప్ దెగ్గరికి వచ్చేసరికి ఏడున్నర దాటింది..ఆ టైం దాకా స్వరూప నాకోసం బస్సుస్టాప్ లో వెయిట్ చేస్తుంది అన్న ఆలోచన రాలేదు నాకు...అమ్మాయి కదా అంతసేపు ఎలా వెయిట్ చేస్తుంది అనుకున్నాను..పైగా ఏడు లోపు ఇంటికివెళ్ళకపోతే ఆమె పిన్ని చాలా కంగారు పడుతుంది అని నాకు చాలా సార్లు చెప్పింది..అందుకనే ఆమె అప్పటి దాకా వెయిట్ చేయ్యదులే అనుకున్న నాకు ఆమె ఇంకా అక్కడ వెయిట్ చెయ్యడం చూసి ఆశ్చర్యపోయాను...చలించిపోయాను...ఎంతగా అంటే చెప్పలేనంతగా...'ఏంటి ఈ టైం దాకా పిచ్చా తనకు' అనుకున్నాను...తను మాత్రం కళ్ళతోనే 'ఏంటి అలా చూస్తున్నావ్...దిగి రా' అన్నప్పుడు కూడా తెరుకోలేకపోయాను...ఈ లోపు బస్సు కదలడం...నాకోసం అంతసేపు బస్సు స్టాప్ లో ఒక్కర్తే వెయిట్ చేసిన తనను నేను దిగకుండా నిరాసపరిచేసరికి నాకు పిచ్చెక్కింది..ఆమె అప్పుడు నన్ను చూసిన చూపులో ఉన్న బాధ..కోపం...నను నిలువునా దాహించివేసాయి...ఛా ఏంటి నేను ఇలా చేసాను...తన స్నేహానికి అసలు నేను అర్హుడినా అనిపించింది...ఆరోజంతా తన చూపే గుర్తుకొచ్చింది..మరుసటి రొజు తనని కలిసేదాకా నా మనసు మనసులోలేదు.....

మరుసటి రొజు కలిసాను...తను చాలా మాములుగా నవ్వుతూ మాట్లాడింది..నా కళ్ళవెంబడి  నీళ్ళు వచ్చాయి "నువ్ అంత సేపు నాకోసం వెయిట్ చేస్తే, నేను చూడు ఏం చేసానో...నా అంత వేస్ట్ ఫెలో ఇంకొకడు ఉంటాడా?" అన్నాను..."హే..అలా ఎందుకు అనుకుంటావ్...చెప్పాలంటే నువ్వు నిన్న దిగకపోవడం వల్ల నాకు మంచే జరిగింది, నేను వెనక్కి ఇంటికివెళ్ళే దారిలో మా చుట్టాలు ఎదురయ్యారు..సో అప్పుడు నీతో కలిసే వస్తే ప్రాబ్లం అయ్యేది కదా...సో ఏది జరిగినా మన మంచి కోసమే అనుకోడం చాలా బెటర్ సర్..." అంది నవ్వుతూ....తను నేను ఫీల్ కాకూడదని అలా చెప్పింది అని అర్థం అయ్యింది...తన గొప్ప సంస్కారానికి సలాం చెయ్యాలి అనిపించింది...అంత గొప్ప స్నేహానికి జోహారులు అర్పించాలని అనిపించింది..మాది స్వచ్చమయిన స్నేహం...మొదట్లో నా ఆలోచనలు వేరే విధంగా పరిగెట్టినా, ఆమె ఆత్మీయతా..స్నేహం నన్ను వివశుడిని చేసింది...అమ్మాయంటే అలా ఉండాలేమో అనిపించింది..మా స్నేహంలో ఎన్నో తీపి గుర్తులు..మధురమైన సంఘటనలు...అవేప్పుడు నా గుండెలో పదిలంగా ఉంటాయి...

బీ-టెక్ అయిపోయాక తనని విడిచి వెళ్ళేప్పుడు చాలా బాధేసింది...కానీ టచ్ లో నే ఉన్నాం..నేను కొన్ని నెలల తర్వాత సర్టిఫికెట్లు కోసం కాలేజీకి వచ్చినప్పుడు తనని కలిసాను...చాలా సంతోషం కలిగింది...ఆ రొజు మళ్ళీ ఇద్దరం కల్సి కాంటీన్ లో కాఫీ తాగాం..ఒకే బస్సు లో తిరిగి వస్తూ, చర్చి గేటు దెగ్గర దిగి నడుచుకుంటూ వెళ్లాం...అవన్నీ గొప్ప జ్ఞాపకాలు...Wonderful memories...

ఈ రొజు స్వరూప నాకు పంపిన తన పెళ్లి ఫోటోలు చూస్తూ ఉంటే, నాకు మళ్ళీ మా కాలేజీ రోజులు గుర్తొచ్చి మీతో ఇలా పంచుకుంటున్నాను....ఆ మర్చిపోయాను ఆమె గోదావరి అమ్మాయి...వాళ్ళది కాకినాడ...అందుకే నాకు గోదావరి అమ్మాయిలంటే అంత గౌరవం..ఆప్యాయత etc అనమాట

[ I Wish this new year brings you all the success that you deserve - Kishen Reddy]

తెలుసుకొనవె యువతీ...అలా నడుచుకొనవె యువతీ..!!

తెలుసుకొనవె యువతీ...అలా నడుచుకొనవె యువతీ..!!

సాధింపులు బెదిరింపులు ముదితలకిక కూడవని...
హృదయమిచ్చి పుచ్చుకొనే...చదువేదో నేర్పాలని..
తెలుసుకొనవె యువతీ..అలా నడుచుకొనవె యువతీ..!!

మూతిబిగింపులు అలకలు పాతబడిన విద్యలని...
మగువలెపుడు మగవారిని చిరునవ్వుల గెలవాలని..
తెలుసుకొనవె యువతీ..అలా నడుచుకొనవె యువతీ..!!

******************************************************

"ఏంటి బాసు...మార్నింగ్ నుంచి చూస్తున్నా చాలా డల్ గా ఉన్నావ్...కొత్త సంసారివి అంతగా ఏం మునిగిపోయిందోయ్ ??" అడిగాను అప్పికట్ల అనంతరావుని ఆఫీసు లంచ్ టైములో...
"ఏమిలేదులే...." పరధ్యానంగానే చెప్పాడు అప్పికట్ల..
"ఎహే చెప్పు...నేనేదైనా సలహా ఇవ్వగలనేమో కదా..." అడిగాను తెలుసుకోవాలనే ఉత్సాహంతో...
"ఏముంది కృష్ణ...నిన్న మా ఆవిడ పుట్టిన రోజు...ఆ విషయం నాకు గుర్తులేదు...నేను తనకు విష్ చెయ్యలేదని, తన మీద నాకు ప్రేమలేదని,  అప్పుడే తను నాకు పాతపడిపోయింది అని, ఆఫీసులో ఇంకెవరో అమ్మాయి పరిచయం అయ్యి ఉంటుంది అంటూ ...ఏవేవో అంటుందయ్యా..ఎం చెప్పమంటావ్ నా మనసేమీ బాగోలేదు..." చెప్పాడు అప్పికట్ల అపరిమితమైన బాధతో..
"అయ్యో..అలా సొంత భార్య పుట్టిన రోజు మర్చిపోతే ఎలాగండీ బాబూ...పాపం మీరు విష్ చేస్తారని ఎన్ని ఆశలు పెట్టుకుందో.." అన్నాను సొంత భార్య అనే పద ప్రయోగం ఎంత వరకు సముచితం అని ఆలోచిస్తూ...
"నాకు అంతకముందు రోజు కూడా గుర్తుంది...ఏం గిఫ్ట్ కొనాలా అని కూడా ఆలోచించాను..కాని సరిగ్గా ఆ రోజు ఆఫీసులో డెలివరీ టైం(సాఫ్ట్ వేర్ డెలివరీ), బాస్ గాడు పైనుంచి ఒత్తిడి..ఆఫీసులోనే చాలా లేట్ అయ్యింది..ఇంటికివేళ్లే సరికే అర్థరాత్రి దాటింది..ఫుల్ హెడ్ ఏక్..రాగానే మంచం మీద వాలిపోయాను...అసలా విషయమే మర్చిపోయాను.." వృత్తాంతం చెప్పాడు అనంతరావు..
"ఓహ్ అవునా...సరేలే ఆమె ఏదో కోపంలో అనుంటుంది..ఆడువారికి ఈ అలకలు మామూలేకదా..." అన్నాను అనంతరావు మూడ్ మార్చుదామని...ఇంతలోపల....

"........సారీ డియర్......నో...నో.....అలా అని కాదు బంగారం....అయ్యో కాదు రా...హలో...హలో...హలో..." అలా సడన్ గా కట్ అయిన ఫోన్ వైపు దీనంగా చూసి..మరు నిముషం అగ్గిపిడుగులో రామారావులా దాని వైపు ఎర్రగా చూసి నేలకేసి కొట్టబోయేటైంకి " ఓయ్ కిరణ్ ఆగు..." అంటూనేనూ అనంత్ ఇద్దరం ఒకేసారి అరిచాం....
"తెలంగాణా రాలేదన్న కోపాన్ని ఆర్టీసి బస్సుల మీద చూపించినట్లు, నీ కోపాన్ని సెల్ మీద చూపిస్తే ఎలా బాబూ కిరణ్..." అడిగాను నేను అతని చేతులో ఉన్న సెల్ ని మెల్లిగా తీసుకుంటూ..
"ఏమైంది కిరణ్?.." అడిగాడు అనంత్...
"ఛా జీవితం మీద విరక్తి వేస్తుంది అనంత్....ఆ హిమాలయాలకు వెళ్లి సన్యాసం తీసుకోడం బెటర్ ఏమో?? " అన్నాడు వేదాంతిలా...
"ఏంటి లవ్ ప్రాబ్లెమా??" అడిగాను నేను ఆసక్తిగా...ఇలాంటి విషయాలలో అవతలి వాడి బాధకంటే, మనకి ఉండే అత్యుత్సాహం ఎక్కువ...
"కాదు...లవరే ప్రాబ్లం..."
"అసలు మేటర్ ఏంటి..." అడిగాను
"ఇది ఒకరోజు మేటర్ కాదులే...దాదాపు రెండు మూడు రోజులకి ఓ సారి ఉండేదే...కలుద్దాం అని చెప్పి ఆ రోజు ఏదైనా పనివల్ల కుదరక కలవకపోతే ఒక వారం మాట్లాడదు...ప్రతి గంటకీ ఓ సారి కాల్ చేసి కనీసం హలో అయినా చెప్పాలి, లేదా ఎస్సెమ్మెస్ అయినా ఇవ్వాలి అలా చెయ్యకపోతే ఒక రెండు రోజులు మాట్లాడదు ప్లస్ తిట్లు....పోనీ వర్క్ లో మర్చిపోయి కాల్ చెయ్యలేదు నువ్వే ఒక మిస్ కాల్ ఇచ్చి గుర్తుచెయ్యొచ్చుగా అంటే అలా కాదు నాకు నేనుగా గుర్తుపెట్టుకొని చెయ్యాలంటుంది...తనని కలిసిన రోజు తను మొదట చేసే పనేంటో తెలుసా, నా మొబైల్ లాక్కొని అందులో మెసేజెస్ చూస్తుంది..కాంటాక్ట్స్ లో ఎంత మంది అమ్మాయిలు ఉన్నారో చూస్తుంది...అసలు ఒక్క అమ్మాయి మెసేజ్ కూడా లేకపోతే, ఏంటి వచ్చేప్పుడు డిలీట్ చేసి వచ్చావా అంటుంది....కొద్దిసేపు అయ్యాక తనే మళ్ళీ అలా అన్నందుకు సారీ చెప్తుంది...ఇంకా దారుణమైన విషయం ఏమిటంటే నాకు కోపం వచ్చినప్పుడు కూడా చివరికి నేనే సారీ చెప్పి తనని బ్రతిమిలాడలి..నాకు కూడా అలగాలని ఉంటుంది..ఒక వారం మాట్లాడకుండా ఉండాలని ఉంటుంది...కాని అలా చెయ్యలేని పరిస్థితి..చేస్తే ఏమవుతుందో నాకు తెలుసు కాబట్టి...ఇక నైట్ ఆఫీసు నుంచి వచ్చిన దగ్గరనుంచి కనీసం ఒంటిగంట దాకా తనతోనే ఫోనులో మాట్లాడాలి,కనీసం రూంమేట్స్ తో కాసేపు సరదాగా స్పెండ్ చెయ్యడానికి లేదు..వాళ్ళేమో ఏంటి బాబు మీ ప్రియురాలుతో తప్ప మాతో మాట్లాడవా అంటూ సెటైర్ లు వేసి చంపుతారు....తానంటే నాకు చాలా చాలా ఇష్టం కానీ నా పర్సనల్ స్పేస్ నాకు ఉండాలిగా...." అంటూ ఆపేసిన కిరణ్ వైపు ఇద్దరం అలానే చూస్తున్నాం...

ఒక గర్ల్ ఫ్రెండ్ ఉంటే బాగుండు అని అప్పటిదాకా అనుకున్న నాకు వెన్ను నుంచి వణుకు మొదలైంది....అటువంటి ఆలోచనను తక్షణమే విరమించుకోవాలని తీర్మానించుకున్నాను....అనంత్ మాత్రం తన బాధలు కిరణ్ తో చెప్పుకోవచ్చు అని కొంచెం ఊరట పడ్డట్టున్నాడు...ఒక భార్య పీడితుడి వ్యధ మరొక ప్రియురాలి పీడితుడు అర్థంచేసుకుంటాడు అనే నమ్మకం కాబోలు.....

ముగ్గురం కాంటీన్ లో లంచ్ కి వచ్చాం...."ఛా ఈ అరవ తిండి తినలేక సచ్చిపోతున్నా..." అంటూ విరక్తిగా ముఖం పెట్టాను సంబార్ రైస్ వైపు చూసి...
"పెళ్లి చేసుకో మీ ఆవిడ నీకోసం రోజూ ఒక వెరైటీ రుచిగా వండిపెడుతుంది...." అన్నాడు అనంత్...
నాకు చిర్రెతుకోచ్చింది...ఇంత తెలిసియుండి ఈ గుణమేలరా?..అనే పాట కూడా గుర్తుకొచ్చింది..."ఆహా...ఇపుడు మీ ఆవిడ పెడుతున్న రుచికరమైన తిండి చూస్తున్నాం కదా...మాకెందుకులే ఆ భాగ్యం.." అన్నాను వెటకారంగా...దెబ్బకి ముఖం మాడ్చాడు అనంతరావు...వెంటనే జాలేసింది...పాపం అసలే బాధలో ఉన్నాడు అనోసరంగా అన్ననేమో అనిపించింది...మరి లేకపోతే ఒకవైపు అన్నీ తెలిసి నన్ను పెళ్లి చేసుకోమంటాడా??...
"ఏమయినా నువ్వు కొంతవరకు అదృష్టవంతుడివేనోయ్ కిరణ్..." అన్నాడు అనంతరావు సంబార్ రైస్ మహదానందంగా తింటూ...బహుశా వాళ్ళ ఆవిడ అంతకన్నా దారుణంగా చేస్తుందేమో వంట...
"ఏం అదృష్టం నా మొహం..." అన్నాడు కిరణ్ పదే పదే సెల్ వైపు చూస్తూ ఎప్పుడు తన ప్రియురాలు మిస్సేడ్ కాల్ కానీ మెసేజ్ కానీ ఇస్తుందా అనుకుంటూ...
"ఎందుకంటే నువ్వు ప్రేమించి కొంతవరకు మంచి పనే చేసావ్...నీకు పెళ్లికిముందే ఇవన్నీ అనుభవం అవుతున్నాయి కదా...సో రేపు పెళ్ళయాకా ఇలాంటివన్నీ లైట్ గా తీసుకొని పెద్దగా బాధపడవ్ నాలాగా...." అన్నాడు అనంత్..
నాకు వెంటనే 'దున్నపోతు మీద వాన కురిసిన చందాన' అన్న సామెత గుర్తొచ్చింది...

"ఏమో అనంత్...తను నన్ను అర్థం చేసుకోడం లేదో..లేక నేనే తనని అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నానో నాకు అర్థంకావడం లేదు....కానీ ఒకటి మాత్రం నిజం తను లేకుండా ఉండలేను...తనతో మాట్లాడకపోతే నాకు పిచ్చి ఎక్కినట్లు ఉంటుంది.." అన్నాడు కిరణ్...
"ప్రేమలో అలాగే ఉంటుంది...రేపు పెళ్ళయాక అదనపు బాధ్యతలు ఉంటాయి, అపుడు తను అర్థం చేసుకొనేలా ఉండాలి కదా..." అన్నాను నేను
"నిజమే..చూద్దాం.. పెళ్ళయ్యాక బాధ్యతలు తెలుసుకున్నాక తన వైఖరి మార్చుకుంటుందేమో..." అన్నాడు కిరణ్...
"కావచ్చు...ఇప్పుడైతే ఒకరికి ఒకరు దూరంగా ఉంటున్నారు కనుక మాగ్జిమం టైం నీ అటెన్షను కోరుకుంటుంది...పెళ్ళయాక ఇద్దరు కలిసే ఉంటారు కాబట్టి అంత ప్రాబ్లం ఉండదేమో..." అన్నాను నేను కొంచెం రిసెర్చ్ చేసిన వాడిలా ఫీల్ అయిపోతూ..
"అప్పుడు వేరే గోల మొదలవుతుందిలే...." అన్నాడు అనంత్ కర్డు రైస్ లో సంబార్ కలుపుకుంటూ...ఈ అనంత్ కి ఈ అరవ బుద్ధులు ఎప్పుడోచ్చాయో...
"ఎంటవి ??" అడిగాడు కిరణ్ కొంచెం ఆందోళనగా..
"ఇవీ అని చెప్పలేనివి...చెప్పుకోలేనివి చాలా ఉంటాయి...ఇదిగో నాలా పుట్టిన రోజు మర్చిపోవడమో...లేక ఎక్కడికన్నా తీసుకెళ్తా అని చెప్పి తీసుకెళ్ళకపోవడమో...ఆమె తరుపు బంధువులు ఇంటికి వస్తే సరిగ్గా పలకరించలేదనో..చాలా చాలా ఉంటాయి బాబూ..." అన్నాడు తన అనుభవాలు మాకు పాఠాలుగా ఉపయోగపడుతున్నాయి అనే లెవెల్ ఫీలింగ్ కొడుతూ...
"అమ్మాయిలను అర్థం చేసుకోవడం చాలా కష్టమేమో కదా...అందుకే అన్నారు 'A woman's heart is a deep ocean of secrets' అని..." అన్నాను టైటానిక్ డైలాగ్ వాడుకొని...
"కష్టమేమి కాదు కృష్ణ...కాకపోతే అమ్మాయిలకు ఎప్పుడూ వాళ్ళ గురుంచే మన ధ్యాస ఉండాలి అని కోరుకుంటారు...కానీ మనకి చాలావరకు అది కుదరదు...అలా అని వారి మీద ప్రేమ లేదనీ కాదు..మనం వేరే ఎన్నో రకాల విషయాల మీద దృష్టి పెట్టాల్సివస్తుంది...కానీ అమ్మాయిలు ఈ విష్యంలో గొడవ చేస్తారు...అంటే ఇలా మనకి ఎన్నో వేరే పనులు ఉంటాయి అని వాళ్లకి తెలియక కాదు..తెలిసీ గొడవ పెట్టుకుంటారు...అలుగుతారు...అలా అయినా మన దృష్టిని ఆకర్షించాలనే ఒక తాపత్రయం అంతే...కానీ వాళ్ళు ఇలా చేసే గొడవ..అలగటం..మొదట్లో సరదాగా ఉన్నా...తర్వాత తలనొప్పిగా మారుతుంది...ఇలా గొడవ చేసి..అలిగి..మాట్లాడటం మానేసే బదులు...ఒక చిన్న చిరునవ్వి నవ్వి 'నా మీద మీకు ఎంత ప్రేమ ఉందో నాకు మాత్రం తెలియదా' అని ఒక చూపు విసిరితే దాసోహం అవ్వని మొగవాడు ఉన్నాడా...ఆ విధంగా మొగవారిని గెలిచే ఆడువారు ఉంటె ఎంత అందంగా ఉంటాయి కాపురాలు...అలాంటి వాళ్ళూ ఉన్నారు, కానీ చాలా తక్కువ..." అంటూ తన థియరీ మొత్తం వివరించాడు అనంత్...అతను చెప్పింది నిజమే అనిపించింది...మరి ఇంత తెలిసీ ప్రొద్దున నుంచి ఏబ్రాసి మొహం వేసుకొని ఆఫీసులో ఎందుకు బాధపడుతూ కూర్చున్నాడో...అడగాలనిపించింది...కానీ అడగలేదు...కారణం అతనికి కూడా తెలిసి ఉండదు...After all he is a human being and couldn't control his emotions...

"అనంత్...మన స్టేట్ లో ఏ ప్రాంతపు అమ్మాయి అయితే బెటర్ అంటావ్ పెళ్లి చేసుకోడానికి....ఐ మీన్, ఇందాక నువ్ చెప్పిన తక్కువ మంది ఏ ప్రాంతంలో ఎక్కువ మంది ఉంటారని నీ అభిప్రాయం...నాకు తెలిసి గోదావరి ప్రాంతం అమ్మాయి అలా ఉంటుందేమో..." అన్నాను...
"గోదావరి...కృష్ణ...కావేరి...ఏ ప్రాంతం అయినా కావచ్చు...అలా ఎలా చెప్పగలం...అది ఆమె వైఖరి మీద ఆధార పడి ఉంటుంది.." అన్నాడు అనంత్...
"నిజమే..కానీ ఆ వైఖరి చుట్టూ ఉన్న ప్రజలు, ఎన్విరాన్మెంట్ మీద ఆధారపడి ఉంటుంది...ఆ విధంగా వైఖరికి ప్రాంతానికి సంబంధం ఉందని అనిపిస్తుంది..." అన్నాను
"కొంతవరకు ఉండొచ్చు...కానీ పూర్తిగా చెప్పలేము..." అన్నాడు అనంత్...నేను కూడా నిజమే అన్నట్లు తలూపాను...ఇంతలో షాక్...కిరణ్ కళ్ళ వెంబడి నీళ్ళు...
"ఏయ్ కిరణ్...ఏంటిది...ఏమైంది..."అడిగాం ఇద్దరం ఒకేసారి...
సెల్ ఫోన్ లో ఎస్సెమ్మెస్ చూపించాడు ...."Dont Call me from tomorrow...You've really changed a lot and dont love me anymore...i know.." అని ఉంది...పాపం కిరణ్ ని చూడగానే జాలేసింది...

***************************************

"నాతో మాట్లాడకు...రేపటి నుంచి కాల్ చెయ్యకు...ఛీ అందరు అబ్బాయిలు ఒకటే..." ఏడుస్తున్నట్లుంది ఆమె స్వరం...
"నేనేమి చేశాను బంగారం....నాకు కుదరలేదు...ఆఫీసులో బోలెడు పని.." అన్నాను నేను..
"నాకేం చెప్పకు...మొదట్లో రోజూ వద్దన్నా కాల్ చేసి దుంపతెంచేవాడివి..ప్రపంచంలో ఉన్న సుత్తి మొత్తం చెప్పేవాడివి...ఎప్పుడైతే నీకు లైన్ క్లియర్ అయిందో అప్పటినుంచి నేను అలుసైపోయాను నీకు..ఇదేక్కడికి పోతుందిలే అన్న ధైర్యం..రిజర్వేషన్ చేసుకున్నట్లు ఫీల్ అయిపోకు..." అంది ఆవేశంగా...
"చా చా ఏంటి ఆ మాటలు..." అన్నాను
"నా పుట్టిన రోజే మర్చిపోయావ్...ఇంకేమనాలి నిన్ను...అదొక్కటేనా ఆ రోజు ఐనాక్స్ కి టికెట్లు బుక్ చేశాను వెళ్దాం అన్నావ్...అసలు కనిపించావా వారం దాకా!!...నాకు టెడ్డీ బేర్ లంటే ఇష్టమని చాలా సార్లు చెప్పాను నీకు...ఒక్కసారి అయినా surprise గా టెడ్డీ బేర్ గిఫ్ట్ ఇచ్చావా??..ఏ రోజైనా లంచ్ కి బైటకి తీసుకెళ్ళావా??..ఇలా చెప్తే పెద్ద లిస్టే ఉంది...ఐ లవ్ యు అని చెప్పడం కాదు...ఎంత లవ్ ఉందో చూపించడం కూడా తెలియాలి..." అంది అదే ఆవేశం మైంటైన్ చేస్తూ..
"అంటే ఇవన్నీ చేస్తేనే లవ్ ఉన్నట్లా...అసలు .." అంటూ ఇంకా చెప్పబోతుండగా "Dont Call me from tomorrow...You've really changed a lot and dont love me anymore...i know.." అంటూ ఫోన్ కట్ చేసింది...ఎక్కడో విన్నట్లు ఉంది ఆమె చెప్పింది...విన్నట్లు కాదు చూసినట్లు...అవును...అక్షరాలా ఆమె చెప్పిన మాటలు...ఆ రోజూ కిరణ్ కి వచ్చిన ఎస్సెమ్మెస్ ఒక్కటే...నా కళ్ళ వెంబడి నీళ్ళు...ఎందుకు లవ్ చేసాను, ఇలా బాధపడటానికా...దేవుడా ఇదంతా కల అయితే ఎంత బాగుండు...
  

***************************************

ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి లేచాను...నిజమే ఇదంతా కలే...నేను ఎవరినీ ప్రేమించలేదు...నిజం..ఎస్...గ్రేట్...ఒక్కసారిగా ఎగిరి గంతేయ్యాలనిపించింది....పక్క రూంలోని టీవీ లోంచి మిస్సమ్మలో పాట మంద్రంగా వినిపిస్తుంది...

తెలుసుకొనవె యువతీ...అలా నడుచుకొనవె యువతీ..!!

సాధింపులు బెదిరింపులు ముదితలకిక కూడవని...
హృదయమిచ్చి పుచ్చుకొనే...చదువేదో నేర్పాలని..
తెలుసుకొనవె యువతీ..అలా నడుచుకొనవె యువతీ..!!

మూతిబిగింపులు అలకలు పాతబడిన విద్యలని...
మగువలెపుడు మగవారిని చిరునవ్వుల గెలవాలని..
తెలుసుకొనవె యువతీ..అలా నడుచుకొనవె యువతీ..!!

[This post is completely a fictional work, it doesn't refer to any personal experiences - Kishen Reddy]

నా వీకెండ్.....తొక్కలో మెమొరీస్

స్వాతి చినుకుకోసం ఎదురుచూసే చకోర పక్షిలా....నెలసరి పెన్షన్ కోసం ఎదురుచూసే రిటైర్డ్ ప్రభుత్వోద్యోగిలా...టిప్పు కోసం ఎదురుచూసే తాజ్ రెస్టారెంట్ వెయిటర్ లా....నేను కూడా వీకెండ్ ఎప్పుడు వస్తుందా అని సోమవారం నుండి శుక్రవారం వరకు ఎదురుచూస్తూ ఉంటాను ...వీకెండ్ వస్తుందన్న సంతోషంతో శుక్రవారం, వీకెండ్ అయిపోయిందన్న బాధతో సోమవారం పెద్దగా పని చెయ్యం...మా మేనేజర్ కూడా ఆ రెండు రోజులు పెద్దగా పట్టించుకోడు...వాళ్ళ ఆవిడ షాపింగ్ కోసం శనివారం ఎంత ప్లాస్టిక్ మనీ తగలేయ్యాలో అని చింతపడుతూ శుక్రవారం....షేర్ మార్కెట్ గ్రాఫ్ ఎన్ని వంకరలు తిరుగుతుందో తెలియక గోళ్ళుగిల్లుకుంటూ సోమవారం..మమ్మల్ని పెద్దగా పట్టించుకోడు...మిగిలిన మూడు రోజుల్లో కనీసం ఒక్కరోజైనా వాడు సెలవు పెట్టాలని దేవుడిని ప్రార్దిస్తాము...ఇక వాడు కార్యాలయానికి దయచేసిన రోజుల్లో వాడు మాకు అవుట్-ఆఫ్-లాజిక్ ప్రశ్నలు వెయ్యడం..."డెలివరబుల్స్...టేక్ ఛాలెంజ్...వర్క్ టుగెదర్...క్వాలిటీ." లాంటి పదజాలంతో మా మైండ్ ని శరవణభవన్ లో సాంబార్ రైస్ లా తినెయ్యడం...ఏ పని చేసినా క్లయింట్ అసంతృప్తికి మీరే కారణం అంటూ తన అసంతృప్తిని మొత్తం మా మీద వెళ్లగక్కడం...ఇక వాళ్ళ ఆవిడ శనివారం శరవణ స్టోర్స్ షాపింగ్ లో కనీసం పాతికవేల కాంచీవరం చీర కొనిపెట్టడానికి క్రెడిట్ కార్డ్ మర్చిపోయాను అని వంక చెప్పిన ఈ అష్ట దరిద్రుడుకి రెండు రోజులు అన్నం పెట్టకుండా కేవలం తిట్లు పెట్టి మాడబెట్టినందుకు...సోమవారం కాకపోయినా మంగళవారమైనా మా మీద ఆవిడపై ఉన్న కోపాన్ని ట్రాన్సఫర్ చేసి "యు గైస్ ఆర్ హోప్ లెస్..." అని తిట్టినప్పుడు మాలో నిద్రపోతున్న చత్రపతి కళ్ళెర్రజేస్తాడు...చమేలి కా తేల్ మీసానికి రాసే చేన్నకేశవరెడ్డి తోడగోడతాడు...పీక కోసే ఇంద్రసేనారెడ్డి గాండ్రిస్తాడు...కాని... ఏం చేసినా మీ వార్షిక అప్రైసల్ నా చేతిలో ఉంది అన్న వాడి లుక్ చూసి వీళ్ళందరికీ బిస్కెట్ ఇచ్చి బాబ్బోబెడతాం.....

ఎప్పటిలాగే ఎదురుచూసే వీకెండ్ శుక్రవారం రూపంలో దేగ్గరిలోనే ఉన్నాను అంటూ పలకరించింది నన్ను..."నీకోసమే నే జీవించునది..."అంటూ నా హృదయం వీకెండ్ కోసమై ఊగిసలాడింది...సో ఈ వీకెండ్ ఏం చెయ్యాలి అని ఆలోచన సాగించాను ఎలాగూ శుక్రవారం పని చేసి సచ్చేది ఏమీ లేదుగా...ఏం మూవీస్ ఉన్నాయ్ అనుకుంటూ సత్యం, ఐనాక్స్, కేసినో లాంటి థియేటర్ సమాచారం కోసం నిరంతర సమాచార స్రవంతి - ఇంటర్నెట్ ని ఆశ్రయించి నా బాల్యమిత్రుడు గూగుల్ ని అడగగా..పెద్దగా ఇంటరెస్టింగ్ సినిమాలు ఏమి లేవని తెలిసి నిట్టూర్చాను...సరే పర్లేదులే ఫ్రెండ్స్ తో సరదాగా అలా బైటికి వెళ్ల వచ్చు..షాపింగ్ చెయ్యవచ్చు అంటూ వేరే లోకంలో ఉండగా "హే ఆర్.కే కెన్ యు ప్రిపేర్ థిస్ రిపోర్ట్ .." అంటూ నాలోకంలోకి అనధకారిక ఎంట్రీ ఇచ్చాడు మా మేనేజర్..'మరి నువ్వేం జేస్తావ్ నానా...షేర్ మార్కెట్ చూస్తావా..అసలు నీ ఏబ్రాసి మొహానికి ఒక్కపనయినా చేసి సచ్చావా, ప్రతిదానికీ మా మీద పడి చావడం తప్ప...నీ సత్తరు పేస్ లో నా తాడు' అంటూ నా ఆలోచనా స్రవంతి సాగుతుండగా "ఓకే గుడ్...ఐ నో యు విల్ డూ ఇట్ " అనుకుంటూ వెళ్ళాడు 'నేనెప్పుడు చెప్పానురా చేస్తానని...చార్మినార్ ముందు చార్మినార్ సిగెరేట్ పెట్టెలు ఏరుకునే మొహమూ నువ్వూను..' అంటూ పటపటా పళ్ళుకోరికినా మరు నిముషం తప్పక మనసొప్పక ఆ పని మొదలెట్టా...శుక్రవారం పని చెయ్యమంటే రాముడి గుడిలో ముమయిత్ ఖాన్ సాంగ్ పెట్టినంత అపచారంగా భావిస్తాను నేను...మొత్తానికి శుక్రవారం కార్యాలయ పనిగంటలు ముగిసేసరికి  వీకెండ్ జ్యోతులు వెలిగాయి నా గుండెలో.."ఎన్నాళ్ళో వేచిన ఉదయం...." అని పాట అందుకున్న నా హృదయానిది ఏమీ తప్పు లేదు...అయిదు రోజులు అయినా ఎన్నాళ్ళో అని అనిపిస్తుంది పాపం దానికి....

మా ఫ్లాట్ కి వెళ్లి చూసేసరికి ఎవరూ లేరు...ఏమయ్యారు ఈ దరిద్రులు అందరూ అనుకొని దూరవాణి పరికరం ద్వారా సదరు మిత్రులందరికి రింగు కొట్టగా వారందరు తమ తమ స్వస్థలాలకు వెళ్లితిరని తెలిసి మిక్కిలి ధుక్కం కలిగినది...వీకెండ్ ఒక్కడినే ఉండాలా అన్న ఊహ కొంచెం కలవరపరచినా ..సరేలే మనకేమన్నా భయమా తొక్క అనుకోని నాకు నేను ధైర్యం చెప్పుకొన్నాను...

గిండీలో మా ఫ్లాట్...

ఆ రోజు రాత్రి 11 గంటలు...

బైట జోరున వర్షం...

టొమాటో సూప్ సిప్ చేస్తూ టీవీలో "చూపులు కలసిన శుభవేళ.." సినిమా చూస్తున్నాను...

ఆ వర్షంలో కిటికీ ప్రక్కన కూర్చొని ఆ చల్లటి వాతావరణానికి వెచ్చటి సూప్ తాగుతూ జంధ్యాల సినిమా చూస్తూ హాయిగా నవ్వుకుంటూ ఉంటే...ఆహా ఏమి హాయీ "ఎంత హాయి ఈ రేయి...ఎంత మధురమీ హాయీ.." అంటూ మనసులో ఓ పాటేసుకున్నా..

అలా ఆ హాయి అనుభవిస్తుండగా నా సెల్ మోగింది...వెంటనే కరెంటు పోయింది...అదే టైంలో కంగారులో నా చెయ్యి తగిలి సూప్ ఒలికి మంచం మీద పడింది..ఆ సెల్ లో "ఏ1 ఏబ్రాసి" కాలింగ్ అని ఉంది...ఆంటే మా మేనేజర్..ఒకొక రోజు ఒకొక వెరైటీ తిట్టుతో వాడి నెంబర్ నా సెల్లో సేవ్ చేసుకుంటా...ఈ పరిణామాలన్నీ ఒకేసారి జరగడం అందునా మేనేజర్ ఆ టైం లో కాల్ చెయ్యడం వల్ల అప్పటిదాకా హాయిగా అనిపించినా రేయి సడన్ గా చండాలంగా అనిపించింది...ఈ సప్పర నాకొడుకు ఈ టైంలో ఎందుకు కాల్ చేస్తున్నాడు...నా మైండ్ వర్క్ శంకించింది...ఈడు ఇప్పుడు ఆఫీసుకొచ్చి నన్ను ఎమన్నావర్క్ చేయ్యమంటాడా??...ఎత్తొద్దు.. నా మైండ్ హితబోధ చేసింది..నేను ఎత్తి "హలో" అన్నాను...

ఆడు "ఆఫీసు లా ఒరు చిన్న వేల ఇరుకు...విల్ యు గో నౌ...ఇది రొంబ ముఖ్యమాన వర్క్..ఒరు గంట దా..ఉంగళ్ వీటు వెరీ నియర్ టు ఆఫీస్ నా.." అన్నాడు తమిళ్ ఇంగ్లీష్ కలిపి అసలే చిర్రెత్తి ఉన్న నాకు ఇంకా చిర్రెత్తిస్తూ...

"నా ఇప్పు వర ముడియాదు..ఉంగళ్ కి టైం గీం ఇల్లియే...ఫుల్ రైనింగ్ అవుట్ సైడ్...ఐ డోంట్ హావ్ కార్ లైక్ యు...వై డోంట్ యు గో..." అన్నాను వాడేమన్నా అనుకోనీ అని...

"ఐయామ్ ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్...యు నీడ్ టు డూ వాట్ ఐ సే..." అన్నాడు...

"నీ ఎబ్బా...నీ ఏబ్రాసి మొహాన్ని ఎలకలు కొట్టా...అర్థరాత్రులు ఫోన్ చేసి పని ఉంది రా...నేను మేనేజర్ ని.. ఆంటే ఎవడొస్తాడు బే...సారీ సర్...ఐ హావ్ 204 ఫీవర్...ఐ కాంట్ గో టు ఆఫీసు నౌ" అని వాడికి తిట్టినట్టు అర్థంకాకుండా తెలుగులో తిట్టి ఇంగ్లీష్ లో వినయంగా రాలేనని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసాను..

బైట వర్షం...లోపక  కరెంటు పోయి విరక్తి ఆవహిస్తుండగా ఎవరో తలుపుతట్టిన శబ్దం వినిపించి వెళ్లి తలుపు తీసాను...ఒక్కసారిగా ఆ వ్యక్తిని చూసి దడుసుకున్నాను...వాడు మా అపార్ట్మెంట్ వాచ్మాన్...పగలే దాడుసుకునేలా ఉంటాడు, ఇక రాత్రి కొరివి దేయ్యనికి ప్రోటోటైపులా ఉంటాడు ఎదవ...పాపం తెలుగోడే చిన్న మానుఫాక్చర్ డిఫెక్ట్ ఐటెం అనమాట....
"నీకేం పోయేకాలం పోలయ్య, అర్థరాత్రి అదీ కరెంటు లేనప్పుడు తలుపుకొట్టి మరీ దడిపిస్తావా? .." అన్నాను గుండెవేగం తగ్గుతుండగా...
"ఈ పక్క సందులో ట్రాన్స్ ఫొర్మెర్ పేలిందట బాబు...రేపు ప్రోద్దుటికిగాని కరెంటు రాదంట..ఈ ఇసయం మీకు చెప్పిపోదాం అని వచ్చాను..." అంటూ ఒక్కసారిగా నాలో పొలికేక పెట్టించాడు పోలయ్య....
"చంపేసావ్ గదా పోలయ్య...బైట వర్షం...లోపల చీకటి....ఇక ఈ రాత్రి జాగారమే..." అన్నాను నిట్టూర్చుతూ...
"అయితే నాతో రండి బాబు...ఒక ఫుల్ తెచ్చా సాయంత్రమే...కంపెనీ ఇద్దురు గాని...ఏదన్న కష్ట సుఖాలు మాట్టడుకుందాం...." అన్నాడు కళ్ళలోంచి అరసెంటిమీటర్ అవతలికి వచ్చిన మిడిగుడ్డులని కప్పి ఉన్న సోడాబుడ్డి కళ్ళజోడు తప్పిస్తూ నన్నింకా భయపెడుతూ....
"ష్..ష్...మెల్లిగా..మతీ గితీ గాని పోయిందేటి పోలయ్య...ఎవరన్నా విన్నారంటే నీలాగా నేనుకూడా పచ్చి తాగుబోతుని అనుకుంటారు...అసలే పెళ్లి కావలసిన వాడిని..నాకు బాడ్ నేమ్ తెప్పిదామనే !!..ఈ ప్రపంచం లో మిగిలి ఉన్న అతికొద్ది నాన్-ఆల్కహాలిక్స్ లో నేను ఒకడిని...మన పక్క అపార్ట్మెంట్ వాచ్మెన్ జోగినాథంతో చెప్పుకో నీ కష్ట సుఖాలు..." అని తలుపేసి సెల్ ఫోన్ లో గుండమ్మ కథ పాటలు వింటూ కిటికీలోంచి వర్షపు జల్లు చూస్తూ కాలం గడపడం మొదలెట్టా...
సడన్ గా పాట ఆగింది...సెల్లు మోగింది...ఎత్తే అంతలోనే అది మిస్సేడ్ కాల్ అయి కూర్చుంది..."కనులు మూసినా నీవాయే...నే కనులు తెరచినా నీవాయే.." అంటూ నా సెల్లు మళ్ళీ గుండమ్మ పాట అందుకుంది...
ఈ టైంలో మిస్సుడ్ కాల్ ఎవరబ్బా అనుకోని నెంబర్ చూడగా అది కొత్త నెంబర్...నేను మళ్ళీ చేస్తే అవతలి నుండి ఎవరూ లిఫ్ట్ చెయ్యడం లేదు...

ఈ ఫోన్ చేసిన ఆడెవడో మా రమణ లాంటి ఏబ్రాసి అయ్యుంటాడు...ఎంటనే రమణగాడికి ఫోన్ చేద్దామని డిసైడ్ అయ్యి నెంబర్ నొక్కి చెవిదెగ్గర పెట్టుకోగా "నీ భారతం పడతా...నిను పట్టుకుపోతా...ఓ ఓ ఓ ...ఆ..ఆ ..ఆ .."అంటూ కాలర్ ట్యూన్ అందుకొంది "ఈ కాలర్ ట్యూన్ ఏంటి వీడి బొంద...పిఠాపురంలో బఠానీళ్ళు అమ్ముకొనే మోహము వీడూను..." అని నా మనసులో అనుకుంటుండగా..."ఎవరు.??" అని కరుకుగా ఓ లేడీ టైగర్ వాయిస్ వినిపించింది.."నేను రమణ ఫ్రెండ్ ని...తను ఉన్నాడా.." అన్నాను..."ముదనష్టపు సచ్చినాడా...నీకే వేరే పనేటి లేదటరా...అర్థరాత్రులు ఫోన్ జెయ్యడం కాకుండా ఆడెవడో కావాలని అడుగుతావా...అరకులో అరిటాకులు అమ్ముకొనే అంట్లవెధవా...ఇంట్లో అమ్మాయుందనేగా మీ సెకలన్నీ..తాట తీస్తా ఇంకోసారి ఫోన్ వస్తే.." ఆవిడా మాటలకు నా మైండ్ బ్లాక్ అయ్యి...షట్ డౌన్ అయ్యి...మళ్ళీ రీస్టార్ట్ అయ్యింది...దెబ్బకి అష్టగ్రహ కూటమి నా తల చుట్టూ ఏర్పడింది.."ఏంటి మీ ఇంట్లో అమ్మాయుందా..???" అంత కన్ఫ్యూజన్ లోనూ అడగాల్సిన ముఖ్యమైన మేటర్ అడిగేసా..." ఒరేయ్...నీ పిండాకూడు పిట్టలకు..." అంటూ ఆమె సంస్కృత విభావరి సాగిస్తుండగా ఫోన్ పెట్టేసా...కోలుకోడానికి ఒక అయిదు నిముషాలు పట్టింది....

వీకెండ్ మొదట్లోనే ఇన్ని షాకులు ఎంటబ్బా...అసలు రమణగాడికి చేస్తే ఆవిడెవర్రా బాబూ నా చెవి తుప్పు మొత్తం వదలగోట్టింది...ఆమె వాయిస్ వింటే అదేదో హారర్ సినిమాలో ముసల్దాని లెక్క అనిపించింది...దాని మొగుడెవరో గాని దీని దెబ్బకి ఎప్పుడో టపా కట్టేసి ఉంటాడు...అసలు ఆడవారు ఎంత మృదు మధురమైన వాళ్ళు..అలాంటి వాళ్ళలో ఇలాంటి రాకాసులు కూడా ఉంటారంటే నమ్మక తప్పట్లేదు..."నాణానికి రెండో వైపు కూడా ఆలోచించు నాయనా.." అని నా మనసు నాకు ఉపదేసించగా...ఒకవేళ నిజంగా వాళ్ళ ఇంట్లో అమ్మాయి ఉండి, ఇలా రాంగ్ కాల్స్ వస్తుంటే ఆమాత్రం కరుకుగా ఉండాలేమో కదా...నాలోని రెండో వైపు తన అభిప్రాయం చెప్పింది...నిజమేనేమో అనుకుని టైం చూసా ఒంటిగంట అయింది...

ఇప్పుడేం చెయ్యాలిరా దేవుడా...వర్షం కొంచెం తగ్గుముఖం పట్టింది...దూరంగా ఏదో వింత శబ్దం...సరిగ్గా ఆలకించగా శంఖం ఊదినట్లు ఒక సౌండ్...ఆ సౌండ్ నాకేవేవో ఆలోచనలు తెప్పించింది...ఒక ఆరు గంటలు రివైండ్ చేసుకోగా, జ్ఞప్తికి వచ్చిన విషయం వొణుకు పుట్టించింది...అసలే మనకు సెవాలని చూసినా..ఆ పరిసర ప్రాంతాలను తలచుకున్నా వెన్ను నుంచి వొణుకు స్టార్ట్ అవుద్ది...అవును, నేను ఆఫీసు నుండి ఇంటికి వచ్చేప్పుడు అక్కడ ఎవరో బాల్చి తన్నారు...ఈ చెన్నైలో సెవాన్ని గ్లాస్ పెట్టెలో మరీ పెట్టి ఆరుబయట ఉంచుతారు...ఆ సీన్ దూరం నుంచి చూడగానే వొణుకు స్టార్ట్ అయ్యి వేరే రూట్ లో రూంకి చేరుకున్నా...ఇప్పుడు ఫూనెరల్ కి తీసుకువెళ్తున్నారేమో..ఓ మై గాడ్..అసలే చీకటి...అందులోనూ ఆ శబ్దం నాకు చేరువవుతుంది...అంటే ఒక రెండు మూడు నిముషాల్లో మా వీధిలోకి వచ్చేస్తుంది...అయినా ప్రొద్దున చూసుకోవచ్చుగా ఆ కార్యక్రామాలు...ఇలా అర్థరాత్రులు శంఖం ఊదుతూ మరీ బెదరగోట్టకపోతే....కిటికీ మూసేసి వచ్చి బెడ్ మీద పడుకున్నాను...కళ్ళెదురుగా ఆ సెవం సీన్...మళ్ళీ లేచి కూర్చున్నాను...బాత్రూంకి వెళ్ళాలన్నా భయం వేసింది..."ఎహే..ఇవన్నీ పిచ్చి భయాలు...ఇలాంటివి పెట్టుకోకూడదు..." అంటూ నాకు నేను ధైర్యం చెప్పుకున్నా ఒక్క నిముషం కూడా ఆ విషయం నా మైండ్ మీద పనిచెయ్యడం లేదు...ఇంతలో శంఖం నా పక్కనే ఊదినంత సౌండ్...అమ్మో వాళ్ళు మా అపార్ట్మెంట్ పక్కనుంచే వెళ్తున్నారు...గుండె స్పీడ్ 200 బీట్స్ పెర్ సెకండ్...వెంటనే ఎవరికన్నా కాల్ చెయ్యాలని సునీల్ గాడికి కాల్ చేశా "హలో...సునీల్...ఎమన్నా సంగతులు చెప్పరా .." అన్నాను ఆడు ఫోన్ ఎత్తగానే....
"ఈ టైంలో ఫోన్ చేసి సంగతులు చెప్పమంటావేంటిరా...అంతా ఓకే నా..." అన్నాడు నిద్ర మత్తులో..."ఎవరండీ..." అంటూ పక్కన వాళ్ళ ఆవిడ ఆవలించింది...
"సారీ రా...కొత్తగా పెళ్ళయిన వాళ్లకు ఈ టైంలో చెయ్యకూడదు...కానీ నా పొజిషన్ బాలేదు...ఎమన్నా చెప్పు..." అన్నాను శంఖం సౌండ్ ని అవాయిడ్ చేస్తూ....

"ఏమయిందేహే...ఈ టైంలో ఏం విషయాలు చెప్పమంటావ్..." అడిగాడు సునీల్ గాడు అయోమయంలో
"ఏదోకటి...ఆ.. మనం థర్డ్ ఇయర్ లో ఉన్నప్పుడు నువ్వు మాధవిని లవ్ చేసావ్ కదా...ఆ ఫీలింగ్స్ గురుంచి చెప్పు..." అన్నాను...
"ఒరేయ్...పక్కన నా పెళ్ళాన్ని ఉంచుకొని, నేను ఇంజనీరింగ్ లో లవ్ చేసిన అమ్మాయి గురుంచి నా ఫీలింగ్స్ చెప్పాలా...కొంపలు కొల్లేరు చేసేలా ఉన్నావ్..." అన్నాడు వాడు షాక్ తిని...
"మరి లేకపోతే...మనం హాస్టల్ లో ఉన్నపుడు ఓ సారి సెకండ్ షో చూసి రూంకి వస్తున్నప్పుడు పోలీసు ఆపాడు కదా గుర్తుందా...అపుడు నాకు చాలా భయమేసిందిరా...నీ ఫీలింగ్స్ ఏంటి అప్పుడు .." అన్నాను గొప్ప టాపిక్ ఎంచుకున్నానని సంబరపడుతూ...
"ఒరేయ్ నీకు నా మీద పూర్వ కక్షలేమన్నా ఉంటే డైరెక్ట్ గా పొడిచి చంపురా...ఇలా అర్థరాత్రి ఒంటిగంటకి ఫోన్ చేసి అపుడెప్పుడో సెకండ్ షో అయ్యాక పోలీసు  పట్టుకున్నప్పుడు నీ ఫీలింగ్స్ ఏంటి అని అడిగితే నేనేమి చెప్పనురా నా శ్వార్ధం..పిండాకూడు..." అంటున్నవాడిని "ఇంకెంతసేపండి ఈ టైంలో మీ ఫోన్ లు..." అంటూ వాళ్ళ ఆవిడ అడగడంతో "ఒక్క సెకండ్ డార్లింగ్...." అని "ఆ చెప్పరా.." అన్నాడు నాతో..."ఏంటి చెప్పేది...సర్లే కానీ...క్యారీ ఆన్...రేపు మాట్లాడుకుందాంలే...అవును రమణగాడికి చేస్తే ఎవరో లేడీ ఎత్తింది ఏంటి? " అడిగాను విషయం గుర్తొచ్చి....
"ఆడు నెంబర్ మార్చబట్టి వచ్చే మార్చికి ఏడాది..." అన్నాడు...
"అదా సంగతి....సర్లే కంటిన్యూ..." అని ఫోన్ పెట్టేసా...
మొత్తానికి ఆ శంఖం గోల తప్పినందుకు కొంత ఉపసమనం కలిగింది...

మళ్ళీ సెల్లు పాటలతో కాలక్షేపం చేస్తుండగా మళ్ళీ సెల్లు రింగడం...ఆగడం జరిగింది...నెంబర్ చూస్తే ఇందాక వచ్చిన నెంబర్...అయిపోయాడు ఈడు నా చేతుల్లో అనుకోని కాల్ చేశా అదే నెంబర్ కి...అవతల నుంచి" హలో..."
"ఎవడ్రా నువ్వు...ఎంగిలి ఆకులు ఏరుకునే ఏబ్రాసి ఎదవ.." అంటూ ఇంకా తిట్టబోతుండగా...
"రేయ్ రామకృష్ణ నేనురా...రమణని..." అన్నాడు...
"నువ్వా నాయనా...అయితే ఈ తిట్లు సరిపోవు...ఇంకా తిట్టాలి నిన్ను...నీవల్ల ఇప్పటిదాకా తినని తిట్లు తిన్నాను కదరా ఒక లేడీ హిట్లర్ వల్ల.." అన్నాను..
"సారి రా నెంబర్ మార్చాను...నా పాత నెంబర్ కి చేస్తే ఒకామె తిడుతుందట చాలా మంది చెప్పారు...సర్లే ఏంటి సంగతులు.." అంటూ ఒక అరగంట సోల్లెసాక నాకు నిద్ర మత్తుగా అనిపించి వాడికి బాయ్ చెప్పి పడుకున్నాను...

ప్రొద్దున లేచేసరికి పన్నెండు, అదేంటి పదింటికి అలారం పెట్టుకున్నా కదా...అబ్బో అంతలా పట్టేసిందా మనకి నిద్ర...కరెంటు ఎప్పుడో వచ్చినట్లుంది...కానీ బయట వర్షం కురుస్తూనే ఉంది....అలా అది రెండు రోజులు కురుస్తూనే ఉంది...అర్థరాత్రి కరెంటు పోతూనే ఉంది..నేను రమణకి కాల్ చేసి ఇంజనీరింగ్ ఊసులు చెప్పుకోడం జరుగుతూనే ఉంది...మొత్తానికి నా వీకెండ్ అలా జరిగిందనమాట.......

పిచ్చికాక్ లవ్ స్టొరీ...నాగదేవిలో నువ్వునాకునచ్చావ్...లారీ అన్నయ్యకి యాభై..

"..........అప్పుడు మా అత్త చూసింది...వెంటనే నేను చేతులు వెనక్కి పెట్టుకున్నాను.. నా చేతుల్లో ఉన్న బ్లేడ్ ముక్క, రక్తంతో రాస్తున్న లవ్ లెటర్ కనిపించకుండా ఉండాలని." అని ఆపేసాడు లక్ష్మణ్ గాడు.

నేను హిచ్కాక్ సినిమా కన్నా వీడు చెప్పే పిచ్చికాక్ కథ ఆసక్తిగా వింటూ ఆకాశం వైపు చూస్తూ నక్షత్రాలు లెక్కపెడుతున్నాను...మేము అప్పుడు కాలేజీ హాస్టల్ లో ఉండేవాళ్ళం..ప్రతిరోజు రాత్రి కొంతమంది కాలేజీ బిల్డింగ్ పైన పరుపులు వేసుకొని పడుకుంటే...మరి కొంతమంది కంప్యూటర్ ల్యాబ్ లో ఎ/సి ఆన్ చేసుకొని పరుపులు పరుచుకొని పడుకుంటారు...నేను కూడా రోజు హాయిగా కంప్యూటర్ ల్యాబ్ లోనే పడుకొనే వాడిని...కానీ వీడు స్టొరీ మొదటి రోజు ల్యాబ్ లోనే మొదలెట్టి...మరుసటి రోజు నుంచి ల్యాబ్ లో అయితే స్టొరీ కి మూవ్మెంట్ కుదరడం లేదని, కాలేజీ బిల్డింగ్ పైన అయితే చుక్కల్ని...చంద్రుడిని చూస్తూ...ఫీల్ అవుతూ చెప్పగలను అని...సెకండ్ ఎపిసోడ్ నుంచి కాలేజీ బిల్డింగ్ పైనే చెప్పడం మొదలెట్టాడు...నేనేమన్నా తక్కువ తిన్నానా, కోనసీమ దోమలకి నా రక్తాన్ని రుచి చూపిస్తూ మరీ వీడి స్టొరీ వినసాగాను....

"ఆ తర్వాతా..." అడిగాను అదొక ట్రాన్స్ లో మునిగిన వాడిలా...
"ఇక రేపు చెపుతాలే...నిద్రొస్తుంది పడుకో.." అంటూ ఆవలించి అవతలి పక్కకి తిరిగి పడుకున్నాడు...
నాకు వెంటనే సమరసింహారెడ్డి సినిమాలో జయప్రకాష్ రెడ్డికి వచ్చినంత కోపం వచ్చింది...వీడి తొక్కలో లవ్ స్టొరీని టీవీ సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ లా రోజుకి కొంత చెప్పి ఎక్కడ ఆపాలో...ఎక్కడ సెన్సార్ కట్ చెయ్యాలో..ఎక్కడ వాణిజ్య విశ్రాంతి తీసుకోవాలో..అన్నిటిలో టీవీ వాడిని మించిపోయి నా ప్రాణాలు తోడేస్తున్నాడు...మనకా ఫుల్ గా వింటే కాని నిద్ర పట్టదు...కాని తప్పదుగా అనుకుంటూ నిద్ర దేవతని ఆహ్వానించా...ఎంతసేపటికీ రానంటాదే !!..."ఏటే నీ గోలా...నిద్రపోవాలి తొందరగా రా.." కోపంగా చూసా నిద్ర దేవత   వైపు...
"నేను ఎందుకు రావాలి...నేను రాను పో...రోజూ ఎంతో ఇష్టంగా నీ దెగ్గరకు వస్తే, అవతలికి పోమ్మంటావ్ గా.." బుంగ మూతి పెట్టింది నా నిద్ర దేవత...
"నా బుజ్జి కదూ...నా కన్నా కదూ...రామ్మా...అప్పుడేదో ఈ పిచికాక్ గాడు తొక్కలో లవ్ స్టొరీ చెప్తుంటే నిన్ను రావద్దన్నాను....ఇదుగో ఇప్పుడు చెంపలేసుకోనా..." బ్రతిమాలుకున్నాను రెండు చంపల్ని పట్టుకొని...
"పో..." అంటూ బుంగ మూతి చిన్నది అప్పుడే దిగిరాను అంటుంది..'నీకేంటే కోనసీమ అమ్మాయిలకన్నాఅలక ఎక్కువలా ఉంది' అనుకోని "ఇప్పుడు నువ్వచ్చేశావనుకో...ఈ సండే ఫుల్ గా నిద్రకోసమే కేటాయిస్తా...సరేనా...రా బంగారం..రేపు మళ్ళీ ఆ గుడ్డోడి క్లాసులో నిద్రపోతే నా పక్కవాడిని చూస్తూ నన్ను తిడతాడు.." అని ముద్దుగా పిలిచేసరికి పాపం అలకపాన్పు దిగి వచ్చేసింది నా నిద్ర దేవత...

"రేయ్...నువ్వునాకునచ్చావ్ సినిమాకి టికెట్లు దొరికాయంట నాగాదేవిలో మాటినీకి...." అని రాసి స్లిప్ పాస్ చేసాడు శీనుగాడు నాకు గుడ్డోడి క్లాసు లో..
"అవునా...ఏం చేద్దాం.." రిప్లయ్ స్లిప్ నా నుంచి..
"ఆ!!...బ్లాకు లో అమ్మి బిరియాని తిందాం...!!" ఇన్కమింగ్ స్లిప్ సారాంశం..
"నీ బొంద...రాజముండ్రిలో బిరియాని చెత్తగా ఉంటుందెహే..." సీరియస్ స్లిప్ నా నుంచి..

"ఛా...అయితే రమణగాడు, పాపం ప్రాణాలకు తెగించి గుడ్డోడి క్లాసు ఎగ్గొట్టి నాగదేవి దెగ్గర నాగుపాములతో కలబడి సంపాదించిన టికెట్లు బ్లాకు లో అమ్మి బిరియాని తినేద్దామనే...నీ ఎంకమ్మ లంచ్ టైంకి మనం కాలేజీ నుంచి బైటపడాలి...2 30కి షో.." స్లిప్ చాలా వేడిగా ఉండటంతో ఆలస్యం చెయ్యకుండా రిప్లయ్ ఇచ్చాను "అలాగే...అయితే యాక్షన్ ప్లాన్ రెడీ చెయ్..."  అంటూ....మా కాలేజీలో సాయంత్రం దాకా బైటకి పంపేవారు కాదు, ప్రిన్సిపాల్ పర్మిషన్ లెటర్ ఉంటే తప్ప....సినిమాకి పర్మిషన్ రాసిచ్చే నికృష్టపు ప్రిన్సిపాల్ కాదు పాపం మా గుడ్డోడు (ప్రిన్సిపాల్ గుడ్డితనం మీకు దీనికి ముందు పోస్ట్ లో చెప్పాను)..కాని బయటకి వెళ్లడానికి మాకు యాక్షన్ ప్లాన్స్ ఉన్నాయిగా...

"....సో అక్కడనుంచి తుప్పలన్నీ దాటుకొని వెళ్తే వరుసగా కొబ్బరి చెట్లు...అక్కడి నుంచి ఒక అర కిలోమీటరు పాము పుట్టల్ని మన పుట్టిళ్ళులా తలచుకుంటూ దైర్యంగా వెళ్తే కనుచూపుమేరల్లో ఎన్.హెచ్-7 కనిపిస్తుంది...హైవే మీదకి రాగానే చక్రద్వారబంధం స్టాప్ కనిపిస్తుంది...అక్కడ నిల్చొని రాజముండ్రి బస్సు ఎక్కి వెళ్ళడమే...ఇదీ మన యాక్షన్ ప్లాన్..." అన్నాడు శీనుగాడు ఓ పేపర్ మీద మ్యాప్ గీసి కౌబాయ్ సినిమాలో నిధికి మాప్ దొరికిన విలన్ లా సంబరపడుతూ....ప్లాన్ ప్రకారం వెళ్లి హైవే చేరుకొని తుని-రాజముండ్రి బస్సు ఎక్కి కంబాలచెరువు దెగ్గర దిగి నాగదేవికి ఆటో కట్టించుకొని వెళ్ళాం...

మేము థియేటర్ దెగ్గరికి వెళ్ళగానే గేటు ముందు సిమెంట్ రాయి మీద ఏబ్రాసి మొహం ఏస్కోని కూర్చున్నాడు రమణగాడు...ఆడి పక్కనే అడుగు దూరంలో కూర్చొని బ్లాకు అమ్ముకొనే వాడు...ఇంకొక అడుగు దూరంలో ముష్టోడు..మరో అడుగు దూరంలో పాములు పట్టేవాడు ఉన్నారు...
"ఒరేయ్...ఇక్కడున్నావేంట్రా తాబేళ్లు పట్టే ఫేసు నువ్వూను...పదా 2 40 దాటింది టైం.." అన్నాను నేను ఆవేశంగా ఎక్కడ హీరోయిన్ ఎంటర్ అయిపోయిందేమో సినిమాలో అనుకుంటూ...హీరో ఎంట్రన్స్ అయినా మిస్ అవుతానేమోగాని హీరోయిన్ ఎంట్రన్స్ మిస్ అయితే మళ్ళీ చూడాల్సిందే ఆ సినిమా...
"ఏటి దాటేది...టికెట్లు లెవ్..." సావు కబురు సల్లగా సెప్పాడు మారాజు...  
పక్కనున్న ముష్టోడు పళ్లికిలించాడు...బ్లాకువాడు ఇదే టైం అనుకోని "ముప్పై అయిదు -- అరవై, ముప్పై అయిదు -- అరవై....ఎన్ని గావలి..?" ఆడిలో ఆడు గొణుగుకున్నట్లు అడిగాడు అక్కడేదో ఆడు మాకు డైమొండ్స్ స్మగ్గ్లింగ్ చేస్తున్నవాడిలా...
"నీ ఎంకమ్మా...టికెట్లు లేకుండా ఉన్నాయి రమ్మని కబురెందుకు పంపావ్ రా...మేము యాక్షన్ ప్లాన్ వేసి మరీ వస్తే..." అడిగాడు శీనుగాడు బ్లాకువాడి గోల పట్టించుకోకుండా...
"పర్సు దొబ్బింది రా..." చాలా కూల్ గా చెప్పాడు వాడు....కానీ టెన్షన్ స్టార్ట్ అయింది మాకు...వాడి పర్సులో పది రూపయలకన్నా వాడి సొమ్ము ఎక్కువగా కనిపించదు...కాని వాడి పర్సు లో రెండు వందలు నావి...మూడు వందలు శీను గాడివి..ప్రొద్దున్నే రాజముండ్రి వెళ్తున్నానురా అని ఈ ఏబ్రాసి మొహం గాడు చెప్తే...పేస్టు నుండి...పాండ్స్ పౌడర్ దాకా లిస్టు చెప్పి డబ్బులిచ్చి పంపించాం...కుదిరితే మాటినీకి టికెట్లు కూడా తీసి కాకిచేత కబురుచేసినా వస్తాం అని ఎదవ కబుర్లు చెప్పి పంపించాం వాడిని...

"ఒరేయ్ అందులో మా డబ్బులు రా..." అన్నాన్నేను ఇంకేమనాలో తెలీకా...
"ఏం చెయ్యమంటావ్ రా...కావాలని పోగొట్టానా?..ఎవడో ఎత్తేశాడు.." అన్నాడు తేలికగా..
"సర్లేరా ఏం చేస్తాం..." అనుకోని...అసలు మమ్మల్ని రమ్మనడంలో మర్మమేమిటో అర్థంకాక అదే విషయం అడిగాం వాడిని...
"మళ్లీ కాలేజీకి రావడానికి డబ్బులు ఎలా రా నాకు...నాకు ఇంకేం ఐడియా రాలేదు...అందుకే మిమ్మల్ని పిలిపించా మీతో మళ్ళీ నేను రిటర్న్ వెళ్ళోచ్చుగా..." అంటున్న ఆడి ఐన్ స్టీన్ బుర్రకి వంగి సలాం చెయ్యాలి అనిపించింది...
"నీ సత్తర ఫేస్ లో నా తాడు..." అంటున్న శీనుగాడి వైపు వెరైటీగా చూసా ఇదెక్కడి తిట్టురా నయనా అనుకుంటూ "కాసేపాగితే లోకల్ నాకోడులు అదే డే-స్కాలర్లు వచ్చి సస్తారుగా...ఆళ్ళని అడిగి ఓ పది రూపాయలు తీసుకొని ఎనక్కి రాలేవా?...దీనికోసం మమ్మల్ని అక్కడనుంచి పిలిపించి నీకు ఎస్కార్ట్ ఇవ్వమంటావా...పైగా సినిమా టికెట్ ఎర చూపిస్తావా ..??" కాటకాల రుద్రయ్యలో కృష్ణంరాజులా చూసాడు శీనుగాడు రమణగాడి వైపు... 

చేసేదేంలేక అంకుల్ మెస్ లో ఆత్మారాముడిని సంతోషపెట్టి...కాసేపు కంబాల చెరువు పార్క్ లో తిరిగి అయిదింటికి అలా గోదారి గట్టు దెగ్గరికి వెళ్ళాం...నెమ్మదిగా ప్రవహిస్తున్నగోదారిపై అస్తమిస్తున్న సూరీడి రేఖాకంతి వర్ణించడానికి అందనంత అందంగా ఉంది..
"రేయ్...మీ దెగ్గర డబ్బులున్నాయా..?" అడిగాడు రమణగాడు...
సీనుగాడికి సిర్రెత్తింది....
"ఎందుకురా?" అడిగాను నేను నెమ్మదిగా శీనుగాడ్ని శాంతింపచేస్తూ...
"ఏట్లేదురా...ఎలాగు ఊళ్లోకి వచ్చాం కదా...నువ్వునాకునచ్చావ్ చూసేసి ఎల్లిపోదాం రా.." అన్నాడు రమణా..
"డబ్బులు దొబ్బెట్టుకుంది కాక...ఇప్పుడు సినిమానా..." అన్నాడు శీనుగాడు
"నిజమేలే...ఇప్పుడెందుకులేరా అసలే డబ్బులు పోయాయిగా.." అన్నాను నేను కానీ లోపల ఈ నాకొడుకులు రెడీ అంటే నాకు రెడీ అనాలనే ఉంది..

సమయం: 6 30 pm
స్థలం: నాగాదేవి థియేటర్
ఒక్కొక్క టికెట్ బ్లాకులో అరవై పెట్టి కొన్నాం...

సినిమా అనే వీక్ పాయింట్ మమ్మల్ని మళ్ళీ లొంగదీసుకొని నాగదేవి థియేటర్ దాకా లక్కోచ్చింది..ఆ వీక్ నెస్ కి ఆజ్యం పోస్తూ రమణ..అటూ ఇటూ తేల్చకుండా నేను..శీనుగాడ్నిమా రూట్ కి తీసుకొచ్చాం..
"ఆడెబ్బ...మధ్యాహ్నం నుంచి రెండు గంటలు నేనూ ఆ బ్లాకోడు పక్కపక్కనే కూర్చొని పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకున్నాం...ఆ విశ్వాసం కూడా లేకుండా టికెట్టుకి అరవైలో రూపాయ కూడా తగ్గనన్నాడే ఎదవ..." అన్నాడు రమణగాడు అక్కడేదో తన సొంత బావ తనతో ఎంతో స్నేహంగా ఉండి కూడా చెల్లెలి కట్నం దెగ్గర రూపాయ కూడా తగ్గనన్నాడు అని ఫీల్ అయిన బావమరిది లెక్క...

సినిమా అయ్యేసరికి తొమ్మిదిన్నర...మళ్లీ ఆత్మారాముడి కోసం అంకుల్ మెస్ కి వెళ్ళాం...డెడ్ సీపు కదా మరి అక్కడ...అసలే మేమందరం బడ్జెట్ పద్మనాభాలం...ఒక్క సినిమా ఇసయంలో తప్ప..అదీ మేటర్... 

తినేసి మళ్ళీ కంబాల చెరువు బస్సు స్టాండ్ కి వచ్చాం...టైం పది దాటింది...ఎంత సేపు చూసినా ఒక్క బస్సు కూడా రావడంలేదు...
"ఏటబ్బాయ్...ఎటేపెళ్లాలి...సూత్తాంటే ఇంజనీరింగ్ కుర్రాళ్ళలా ఉన్నారే..." అడిగాడు అతను...భుజం మీద కండువ..బుర్ర మీసాలు..నాకు అదేదో సినిమాలో గళ్ళ చొక్కా..బుగ్గ మీద పులిపిరి..నోట్లో పాన్ వేసుకొని ఉండే విలన్ గుర్తొచ్చాడు...
"అవునండి...రాజానగరం వెళ్ళాలి...ఎంతసేపైనా ఒక్క బస్సు కూడా రావడం లేదు..." అన్నాడు రమణ...
నేను మద్యలో ఇష్ కొడుతున్నాను రమణగాడికి ఆడితో మనకెందుకు అన్నట్లు...
"ఎక్సుప్రెస్ బస్సు లు ఉన్నాయ్ గాని ..అయ్యి మీ కాలేజీ దెగ్గర ఆపరు...ఆర్డినరీ పన్నెండింటికి ఏలేశ్వరం బండి ఉంది అబ్బాయ్..." చెప్పాడు నోట్లో పాన్ పక్కన ఉమ్మేస్తూ...
"అమ్మో పన్నెడింటిదాకానా..." ముగ్గురం ఒకేసారి అన్నాం...
"ఓ పనిసేయ్యండి అబ్బాయ్....తుని పొయ్యే లారి మా ఓళ్ళదే కాసేపట్లో ఇటొత్తాది...అది ఆపి మిమ్మల్ని ఎక్కించి కాలేజీ దెగ్గర దింపమంటాలే...తలా ఓ అయిదు సేతులో ఎట్టండి ఆడికి..." అతనలా చెప్తుంటే నాకేదో డౌట్ మీద డౌట్...అసలే ఆల్మోస్ట్ అర్థరాత్రి...అందునా ఆల్మోస్ట్ అందమయిన ఒంటరి మొగపిల్లలం...పెళ్లి కాని వాళ్ళం...పైగా వయసులో ఉన్నవాళ్ళం...ఏదైనా అఘాయిత్యం జరిగితే...ఆలోచించడానికే భయమేసింది...ఒంటరి మొగపిల్లలు అర్థరాత్రి నడిచే రోజులా ఇవి నా మీద నాకే డౌట్...

చేసేదేమిలేకా ఆ సాహసోపేత ప్రయాణానికి సిద్ధపడ్దాం...నేను ససేమిరా అన్నాను మొదట..కావాలంటే ఎవడన్నా ఫ్రెండ్ రూం లో ఈ నైట్ కి ఉండి రేపు మార్నింగ్ వెళ్దాం అన్నాను...ఎదవలు ఇనిపించుకోలేదు..నేను ఒప్పుకోకతప్పలేదు...
లారీ రావడం...మేము ఎక్కడం...అది బైల్దేరడం జరిగిపోయాయి...లారీ ఆర్ట్స్ కాలేజీ దాటి...హౌసింగ్ బోర్డు దాటి...లాలా చెరువు దాటి...అలా నిర్మానుష్యమైన ఎన్.హెచ్-7 మీద పరుగెడుతుంది...

కేబిన్ లో డ్రైవర్ పక్కన నేను, నా పక్కన రమణ,శీనుగాడు...డ్రైవర్ గాడి దెగ్గర మందు వాసన...ఎక్కడన్నా ఆక్సిడెంట్ చేస్తాడేమో అని నాకు టెన్షన్ పట్టుకొంది...ఎందుకొచ్చిన గోలరా బ్రతికుంటే దేవి-చౌక్ లో దుప్పట్లు అమ్ముకొని బ్రతకొచ్చు, ఇప్పుడు ఈ డ్రైవర్ గాడు మందు మత్తులో ఒక్కసారి తూలాడంటే కాసేపట్లో అందరం యమలోకం ఎంట్రన్స్ పాస్ లు తీసుకోవాల్సి వస్తుంది...ఒక్కసారిగా రమణగాడి మీద కోపం వచ్చింది..యాభై డిగ్రీల సెల్సియస్ తీవ్రతతో వాడివైపు చూసా...ఆ చీకేసిన టెంక మొహంగాడు నోరు తెరుచుకొని నిద్రపోతున్నాడు...ఆల్రెడీ అప్పుడే ఒక నాలుగు అయిదు ఈగలు ఆడి నోట్లో కాపురం పెట్టాయి....ఛీ నా బతుకు నన్ను నేను తిట్టుకున్నాను...శీనుగాడు ఏదో తీవ్రంగా ఆలోచిస్తున్నాడు, బహుశా రేపు జావా ల్యాబ్ లో చేయ్యోబోయే ప్రోగ్రాం లాజిక్ అనుకుంటా...ఈ చెత్తనాకొడుకులకి కొంచెం కూడా టెన్షన్ లేదే...ఇలా నా ఆలోచనలు సాగుతుండగా ఎదురుగా ఓ లారీ విసురుగా మా లారీకి ఎదురుగా వచ్చింది...అంతే..స్మాష్ అనుకున్నా...
"ఒరేయ్ డ్రైవర్ గా...ఇంతవరకు ఒక్కసారికూడా పెళ్లి కాలేదురా...కనీసం అమ్మాయిని దెగ్గరగా కూడా సూడలేదురా...ఇంత బతుకుబతికి ఈ లారీలో ఇటునుంచి ఇటే పైకి పంపుతావ్ రా...అట్ లీస్ట్ బీర్ టేస్ట్ ఎట్లుంటదో కూడా సూడలేదు రా ...ఆ గుడ్దోడిని ముసుగేసి కుమ్మేద్దామనే ప్లాన్ అయినా అమలు చెయ్యలేదు రా..." ఆ ఒక్క సెకండ్ లోనే నా ఆలోచనా స్రవంతి అలా  సాగింది...నా జీవితం మీద ఉన్న తీపి గుర్తొచ్చింది...నా బకెట్-లిస్టు మొత్తం అర్థం అయ్యింది...కాని రెండు లారీ డ్రైవర్స్ సడన్ బ్రేక్ వేసి...రెడీ గా ఉన్న యమలోకం పాస్ లు రద్దు చేసారు...ఆ సడన్ బ్రేక్ తో రమణ గాడు తూలి డ్రైవర్ కాళ్ళ దెగ్గర పడ్డాడు...ఆయుష్మాన్ భావ అని డ్రైవర్ అన్నయ్య రమణ గాడిని దీవించాడు స్టీరింగ్ తో...ఒక్క కట్ కొట్టే సరికి మళ్లీ సీట్ లో వచ్చి పడ్డాడు రమణ....మళ్ళీ బండి కదిలింది...మళ్ళీ ప్రాణాలు అరచేతుల్లో పెట్టుకొని కూర్చున్నాను నేను...ఈ సరి నాతో పాటు రమణ, శీను కూడా...రమణగాడు తన నోట్లో కాపురమున్న ఈగల్ని ఖాళి చేయించడంతో అవి మా చెవుల చుట్టూ తిరగడం మొదలెట్టాయి.... శీనుగాడి ఏకాగ్రత మొత్తం జావా మీద నుంచి తార రోడ్ మీద నిలిచింది...డ్రైవర్ అన్నయ్య  కాలేజీకి తీసుకొచ్చి ఆపాడు బండి..వెంటనే దిగేసి 'హమ్మయ్యా ఇక మన ప్రాణాలకి ప్రమాదం లేదు' అన్న చిన్న హామీ ఇచ్చుకున్నాం మాకు మేము...నేను యాభై నోటు డ్రైవర్ అన్నయ్య చేతిలో పెట్టాను..'హీ డిసెర్వ్ మోర్ దెన్ దిస్.' అనుకున్నా....టైం చూస్తె పదకొండు అయింది అంతే...కానీ ఈ ప్రయణం ఎన్నో గంటలు చేసిన ఫీలింగ్ కలిగింది...

"...............అప్పుడు శిరీష నన్ను తనని ఒంటరిగా ఎవరూ చూడకుండా కలవమన్నది...నాకెందుకో అర్థం కాలేదు...కానీ తన కళ్ళలో నా మీద ఉన్న ప్రేమ చెప్పకనే చెపుతుంది నేనంటే తనకి ఎంత ఇష్టమో...తనని ఒంటరిగా కలిసా..ఆమె నా చేతులో ఒక లెటర్ పెట్టి వెళ్ళిపోయింది...ఆ లెటర్ చూసాక నా కళ్ళ వెంబడి నీరు ఆగలేదు." అని చెప్పి ఆపేసాడు లక్ష్మణ్ గాడు...
"తార్వతా.." అడిగాను..
"నిద్రొస్తుంది..." అన్నాడు...
నాకు చిర్రెత్తింది..వెంటనే అక్కడ ఉన్న ఇనుప రాడ్ తీసుకొని ఆడి తల బద్దలు కొట్టాలనే వైలేంట్ అయిడియాలు వచ్చాయి..."నీ సత్తర ఫేస్ లో నా తాడు....ఇంకెన్ని రోజులు చెప్తావ్ రా పిచ్చికాక్ నీ తొక్కలో లవ్ స్టొరీ...." అరిచేసా గట్టిగా శీనుగాడి కాపీరైట్ తిట్టుని వాడేస్తూ...ఆడి నిద్రాదేవత ఆడిని తెగ లవ్ చేస్తుందనుకుంటా, వెంటనే నిద్రపోయాడు....
నా నిద్రదేవత వైపు చూసా...'నేను నీకు అంత ఈజీగా లొంగను రా.." అన్నట్లు చూస్తుంది....
"ఎగస్ట్రాలు ఆపి రా..." అన్నాను సీరియస్ గా...
"పో వోయ్....అరిస్తే వస్తానా...కాసేపు బతిమిలాడుకో..." అంది...
"ఏందే బతిమిలాడేది నీ సత్తర ఫేస్ లో నా తాడు....రాకపోతే పో...సివరికి నీక్కూడా లోకువయ్యానే...కాలేజ్ లో మంచి అమ్మాయిని లైన్ లో పెట్టుకుంటా అప్పుడు నీ ఆటలు ఎలా సాగుతాయో చూస్తా..." అన్నాను...
"వద్దు బాసూ...నాకు అన్యాయం చెయ్యొద్దు....నువ్ లవ్ లో పడితే నన్ను అసలు దెగ్గరికి రానివ్వవు...అసలు నిద్రే వద్దంటావ్...వచ్చేస్తున్నా ఉండు...."